Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Seriale. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Seriale. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 8 stycznia 2015

Złote Globy 2015 - najlepsze piosenki


Już w niedzielę po raz 72 zostaną wręczone Złote Globy, jedne z bardziej znanych i istotnych nagród filmowych (a od 1956 roku także telewizyjnych). Kategorie nieco się różnią od oscarowych. Osobną nagrodę dostaje film dramatyczny, komedia (lub musical), animowany, zagraniczny, oraz serial dramatyczny i komediowy (lub musical). Najczęściej pojawiającymi tytułami są Boyhood, Gra tajemnic, Birdman, Grand Budapest Hotel. Nagradzana na większości festiwali Ida Pawła Pawlikowskiego i tym razem ma szansę na nagrodę. 
Oczywiście nie może zabraknąć także ścieżek dźwiękowych oraz piosenek i to na tych ostatnich mam zamiar dzisiaj się skupić. Co ciekawe, nominacje do nagród za piosenkę nie pokrywają się z nominacjami za soundtrack. ‘Opportunity’ z filmu Annie w wykonaniu Quvenzhané Wallis, ‘Yellow Flicker Beat’ Lorde z Igrzysk Śmierci w mojej opinii maja sporą szansę na nagrodę, są tak różne ale w jakiś sposób poruszają. Utwór ‘Glory’ z filmu Selma, którą wykonał John Legend zaskoczył mnie szarością wykonania co by nie powiedzieć wtórnością, podobnie większego wrażenia nie wywarło na mnie ‘Mercy Is’ Patti Smith i The Kronos Quartet z filmu Noe – ładne ale tylko tyle. Moją faworytką jest Lana Del Rey za piosenkę Big Eyes. Jej głos zawsze mnie poruszał, wykonanie wiodącej piosenki z Maleficent, która była wręcz hipnotyzująca postawiło w moich oczach artystkę bardzo wysoko. W nominowanych Wielkich Oczach można odnaleźć bardzo wiele: niepokój, nadzieję, melancholię i pewność siebie, a niewykluczone, że inne osoby odkryją w nim jeszcze coś innego.






Wszystkie nominacje można zobaczyć na stronie filmweb.

poniedziałek, 20 października 2014

Ugly Betty - czyli serialowy misz-masz o modzie i pisaniu

Jesień, sezon grypowy i leżenie w łóżku kilkanaście dni. Co robić kiedy nic nie chce się robić? Można czytać, albo oglądać coś, najlepiej z ‘lekkiej półki’. Ja postanowiłam wrócić do serialu oglądanego kilka lat wcześniej. Oglądanie Ugly Betty to czas spędzony lekko i przyjemnie. Seriali o brzyduli powstało kilka. Brzydka, zaniedbana (a przynajmniej tak wyglądająca) dziewczyna przychodzi by pracować w branży modowej. Najpierw był południowoamerykański pierwowzór a później powstała na jego podstawie polska BrzydUla. Wraz z rozwojem fabuły z brzydkiego kaczątka, za pomocą kosmetycznej i stylizacyjnej metamorfozy, wyłania się piękna dziewczyna, która zaczyna romansować z szefem – telenowela. 

Zupełnie czymś innym jest amerykański ‘odpowiednik’ czyli Brzydula Betty, która przypomina raczej serialową wersję filmu ‘Diabeł ubiera się u Prady’, a w wielu odcinkach są sceny bazujące właśnie na tym filmowym odpowiedniku. Tytułowa Betty, to nie bardzo atrakcyjna, przysadzista ale pracowita i z ambicjami dziennikarskimi dziewczyna z Queens, która szuka pracy na Manhattanie. Do MODE, czasopisma o modzie, na stanowisko asystentki redaktora naczelnego trafia dzięki właścicielowi firmy. Niestety nie dzięki swoim umiejętnością ale urodzie, a właściwie jej braku – Bradford Mead chce by jego syn Daniel (nowy redaktor naczelny pisma) przestał sypiać z asystentkami i zaczął poważnie traktować swoje stanowisko. Betty pozostaje brzydką Betty niemal do samego końca ostatniego sezonu i w tym tkwi pewien urok, bo nie o samą zmianę wyglądu tu chodzi. A ubrania naszej brzyduli są... nietypowe i w porównaniu z szykiem i elegancją fashion industry Betty jest jak kolorowy ptak, bardzo kolorowy.

To typowy serial komediowy, bez dramatyzowania i patosu. Całkiem ciekawie pokazana jest praca w wydawnictwie (a nawet kilku), czasami karykaturalnie przerysowana. Poruszone jest tu też kilka kwestii związane z wyścigiem szczurów i konkurencją panującą w branży i niemal klasyczne już, że ‘wygląd to nie wszystko’, że ocenianie innych po pozorach i wyglądzie jest nie tylko krzywdzące, ale czasami po prostu nieopłacalne. Polecam każdemu łaknącemu prostej i lekkiej rozrywki. Serial z pewnością przypadnie do gustu fanom filmu ‘Diabeł ubiera się u Prady’ i każdemu chociaż trochę zaznajomionemu w branży modowej. Ponad to jest naprawdę bardzo fajnie zagrany, a kreacje postaci Marka i Amandy (asystenta ‘Diabła’ i recepcjonistki), dystyngowanej Wilhelminy Slater (dyrektor kreatywnej ‘wzorowanej’ na Mirandzie) ale i prostej rodziny Betty (ojca, siostry i siostrzeńca) to kreacje niesamowite, zabawne, które swoim zachowaniem bardzo często imponują, inspirują i oczywiście bawią. 

Serial ma cztery sezony po około 20 odcinków każdy. Jest serialem zamkniętym produkowanym w latach 2006-2010.

sobota, 1 lutego 2014

Witam w nowym roku... po miesiącu ;)


Po krótkiej (ledwie miesięcznej) ale koniecznej przerwie wracamy z nową energią i zaangażowaniem. W końcu trzeba zadbać o noworoczne postanowienia, kopnąć się w tyłek i pracować!
Za nami styczeń i co nieco w tym czasie się  wydarzyło. 12 stycznia  w Los Angeles miało miejsce rozdanie Złoty Globów. American Hustle otrzymało wiele nominacji i nagród. Na uwagę zasługuje zwłaszcza Jennifer Lawrence, która zbiera coraz większe laury w filmowej społeczności. Także Wilk z Wall Street z nagrodzonym Globem Leonardo DiCaprio może zrobić sporo zamieszania podczas rozdawania kolejnych filmowych nagród. Za dwa tygodnie, 16 lutego wręczone zostaną nagrody Brytyjskiej Akademii Sztuk Filmowych i Telewizyjnych, konkurencja jest silna w większości kategorii i wydaje mi się, że tylko Kraina Lodu bijąca rekordy box office jest całkiem pewnym zwycięzcą w kategorii animacji. Ceremonia rozdania nagród Amerykańskiej akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej odbędzie się 2 marca. Jeszcze nie zapoznałam się ze wszystkimi nominowanymi do Oscara produkcjami ale już mogę wyrazić swoje rozczarowanie dotyczące nominacji dla drugiej części Hobbita. Niby nominacje są trzy, ale tylko w technicznych kategoriach, mianowicie za dźwięk, montaż dźwięku i efekty specjalne. Tak jak w przypadku ubiegłorocznych nagród, widocznie Akademia stwierdziła, że więcej nagród i nominacji PJ nie potrzebuje. Oczywiście jest to moje osobiste odczucie.


Czytelniczym celem w tym roku jest oczywiście poprawienie swojego wyniku. Ponieważ nie jestem typem osoby, która robi i czyta coś na siłę, pojawią się tu recenzje nie tylko 'świeżynek' ale i starszych książek, albo tych mniej popularnych czy znanych, ale godnych uwagi. Z pewnością każdy znajdzie coś dla siebie, chętnie też zapoznam się z czymś poleconym :)

Tak jak i w ubiegłym roku pojawią się także recenzje ciekawych i raczej niezależnych gier, seriali, albumów muzycznych, a także ciekawych wydarzeń kulturalnych. Więcej, więcej, więcej i mam nadzieję, że także lepiej i ciekawiej.
Zapraszam też na nową stronę na Facebooku ;]

czwartek, 12 grudnia 2013

Złote Globy - muzyczna rywalizacja


Dzisiaj zostały ogłoszone nominacje do Złotych Globów. Nagrody filmowe, serialowe, ale ja skoncentruję się tym razem na muzyce, a dokładniej na pięciu nominowanych piosenkach. Rywalizują ze sobą prawdziwe gwiazdy, a ich utwory są warte wysłuchania nawet nie jeden raz. Mamy Coldplay z piosenką z drugiej części Igrzysk Śmierci (które także mam w planach zobaczyć), U2 z utworem do filmu biograficznego o Nelsonie Mandeli, Taylor Swift zaśpiewała utwór do filmu One Chance, Demi Lovato z piosenką do nowego filmu Disneya Kraina Lodu, oraz trio: Justin Timberlake, Oscar Isaac i Adam Driver zaśpiewali ciekawie w filmie Inside Llewyn Davis.

Chciałabym jeszcze w dwóch słowach odnieść się do piosenki z disney'owskiej animacji. Jak wiemy dubbingi są różne ale polskie uchodzą za bardzo dobre (oczywiście mam na myśli bajki). Utwór Let it go w wykonaniu Demi Lovato wydał mi się dość ciężki, jakby męczyła się z jego wykonaniem. Od razu dla porównania włączyłam sobie polską wersję, którą zaśpiewała Katarzyna Łaska i... zawiodłam się. Była mocno średnia i mnie w ogóle się nie spodobała (kwestię tytułu i słów przemilczę). Ale odsłuchałam jeszcze jedną tym razem hiszpańską wersję śpiewaną przez Martine Stoessel, które okazało się pięknym i delikatnym wykonaniem.


Ja już mam swoich faworytów i zastanawiam się czy wy również, a może żaden z utworów nie zasługuje na tą prestiżową statuetkę? 

Coldplay - Atlas (Igrzyska Śmierci: W pierścieniu  ognia)

U2 - Ordinary Love (Mandela: Long Walk to Freedom)

Taylor Swift - Sweeter Than Fiction (One Chance)

Timberlake, Isaac, Driver - Please Mr Kennedy (Inside Llewyn Davis)

Demi Lovato - Let it go (Frozen)

wtorek, 26 listopada 2013

Newsroom - sztuka tworzenia wiadomości



Newsroom zachwycił mnie już od pierwszego odcinka. Powiem więcej, już po pierwszych 6 minutach i słowach głównego bohatera wiedziałam, że to jest to. Może było to pochopne stwierdzenie ale nie żałowałam, a to najważniejsze. Serial pokazuje pracę ‘od kuchni’ przy tworzeniu programu informacyjnego. Cały proces od zbierania  informacji, szukania i sprawdzania wiarygodności źródeł, po sam montaż i emisję. Will McAvoy (w tą role wcielił się rewelacyjny Jeff Daniels) jest swego rodzaju celebrytą telewizyjnym. Niezwykle inteligentny, bystry, były prokurator przez pewną wypowiedź (na samym początku odcinka), która została źle zrozumiana, traci bardzo na oglądalności. Aby poprawić ten stan rzeczy zostaje mu przydzielony nowy producent. Ktoś z powołaniem, pasją... i wizją by zmienić oblicze telewizji informacyjnej, rzetelnej, mogącej edukować społeczeństwo oraz pokazywać błędy i nadużycia jakich dopuszczają się politycy czy finansiści. Tak się składa, że nowym producentem została eks-partnerka naszego bohatera. 

Newsroom to także miejsce, w którym przebywa bardzo wiele osób o bardzo różnych charakterach. Każda z nich jest bardzo wyrazista i dobrze, wiarygodnie zagrana. Oprócz problemów z jakimi borykają się wydawcy, producenci, prezenterzy podczas tworzenia takiego programu, serial pokazuje również zwykłe ludzkie rozterki, problemy i słabości. Jedna osoba kompletnie nie zna się na uczuciach ktoś inny jest totalną ‘nogą’ technologiczną. Od słowa do słowa i momentami mamy prawdziwą komedię omyłek. 

Newsroom jest jednym z najlepszych seriali z jakimi miałam styczność. Z pewnością docenią go ludzie inteligentni, którzy wiedzą co się dzieje na świecie. Docenią mistrzowskie łapanie za słówka w wykonaniu McAvoy’a, metafory, aluzje i drobnostki, które potrafią zmienić sytuację, a nawet życie bohaterów. Dodatkowo całość okraszona jest dobrym, nie przesadzonym i inteligentnym humorem.

Obecnie serial ma dwa sezony i ten drugi wydaje się lepszy, bardziej dynamiczny. Z każdego odcinka można się wiele nauczyć, co jest rzeczą niezwykle cenną. Niestety nie wiadomo czy powstanie trzeci sezon. Twórca, Aaron Sorkin, nie wyklucza ale i podkreśla, że musi to poważnie przemyśleć. Można się zastanowić dlaczego chcą przerwać, po tym jak Jeff Daniels otrzymał statuetkę Emmy, a sam serial otrzymał 3 inne nagrody i 14 nominacji. Trzeba jednak zwrócić uwagę na bardzo precyzyjny i trudny scenariusz. Historia przedstawiona opiera się na faktycznych niedawnych wydarzeniach na świecie (głównie jednak w USA), zatem na ile twórca może sobie pozwolić, ile uda mu się zebrać dokładnych informacji na temat kolejnych afer, ale tak, by nie zaszkodzić sobie i serialowi. Osobiście wolałabym zakończyć (lub zawiesić) serial, a nie wciągać go w fikcyjne historie, bo to nie o to w nim chodzi.

Polecam obejrzeć chociaż pierwszy odcinek, który nieźle wprowadza w środowisko Newsroom.
ocena: 9/10

sobota, 16 marca 2013

Project Runway - dwa słowa o pożeraczach czasu


Wystarczy całkowicie zatracić się w jednym serialu bądź serii by wypaść ‘z obiegu’ na co najmniej miesiąc. To niesamowicie fascynujące zjawisko związane jest ze swego rodzaju ‘głodem’ tematycznym. Zmęczeni szarością dnia codziennego, bądź natchnieni jakimś elementem otoczenia mamy ochotę na obejrzenie filmu, serialu (‘przekleństwo’ jeśli ma wiele wieloodcinkowych sezonów), który nierzadko bardzo dobrze znamy. To samo zjawisko występuje w przypadku gier kiedy mamy ochotę pomyśleć i zrelaksować się przy strategii, pohasać po lesie w RPGach lub wyrzucić trochę frustracji w strzelankach.

W moim wypadku bliżej niezbadana siła pchnęła mnie w kierunku dobrze mi znanej serii jaką jest ‘Project Runway’ w naszym kraju znany pod nazwą ‘Misja moda’ (i ubolewam, że w Polsce ukazały się jedynie 4 serie). Parę słów dla niewtajemniczonych. PR to para dokument realizowany przez top modelkę Heidi Klum ukazujący pracę pełnych pasji osób tworzących modę i dążących do zdobycia niezwykle wartościowej głównej nagrody. Wybranych na castingach kilkunastu projektantów z całych Stanów Zjednoczonych czeka wiele wyzwań związanych z designem oraz tworzeniem ubrań dla różnych osób (nie tylko modelek) z bardzo różnych... produktów. Dla widzów niejednokrotnie jest wiele powodów do śmiechu, dla uczestników do łez i nerwów.

Mając na płytach 6 serii, każda po około 14 ponad czterdziesto-minutowych odcinków to niesamowita ilość straconych godzin. Ukazało się 10 serii, niedługo kończy się kolejna. Wszystkie można obejrzeć na stronie sidereel.

Polecam tą serię każdej osobie zafascynowanej modą, projektowaniem i pokazami, a gwarantuję mnóstwo godzin dobrej zabawy. Uwaga! To niesamowity pożeracz czasu jeśli posiada się możliwość oglądania non-stop ;] Odcinki są oczywiście po angielsku, ale wyjątkowo prostym do zrozumienia, więc osoby słabiej znające ten język nie muszą się martwić, a mają okazję by się nieco podszkolić.