Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Film. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Film. Pokaż wszystkie posty

środa, 31 stycznia 2018

Która piosenka otrzyma Oscara?

Chciałoby się ocenić każdy film nominowany do Oscarów, możliwe ale nie najłatwiejsze zadanie. Prostsze i niemniej przyjemne jest ocenianie muzyki oraz piosenki filmowej. Mam wrażenie, że w tym roku konkurencja na piosenkę nie jest specjalnie duża. Spośród filmów, które oglądałam w tym roku żadna specjalnie nie zwracała uwagi, dopiero pod koniec 2017 pojawiły się dwie i obie otrzymały nominację. O wiele większy wybór jest w pełnej ścieżce dźwiękowej. 

Piosenki ułożyłam od najsłabszej do najlepszej podług mojej subiektywnej opinii i odczuć, oraz przy wsparciu muzyka nie znającego filmów, kontekstu, oceniającego piosenkę jako taką mającego na uwadze nominacje do prestiżowej nagrody.

Bardzo ładna, bardzo spokojna, bardzo nudna. Można się przy niej odprężyć i zasnąć. Odczucie: niczym gwiazdka na Hawajach. Coco to fantastyczna animacja i szczerze powiedziawszy miała ciekawsze piosenki w repertuarze, ta jest po prostu nudna.


Lepszy ciekawszy wydźwięk ma 'Mighty River' ale utwór ma ponad 5 minut i o ile lubię długie wyraziste utwory to ten po trzech minutach a kawałkiem zaczyna męczyć bo cały czas brzmi tak samo.


Dwie kolejne piosenki ustawiłabym na równi. Są całkowicie różne ale o wiele bogatsze dźwiękowo. Andra Day ma pasującą motywującą barwę, a Common dorzuca nieco różnorodności więc 'Stand up for something' wypada ciekawiej. Drugi utwór 'Mystery of love' to ciepła łagodna piosenka ale nie taka nudna jak 'Remember me'. Jest o wiele bogatsza instrumentalnie.



Ostatni utwór to mój/nasz faworyt. Żywa, energetyczna piosenka z prostym i wyrazistym przesłaniem by zawsze być sobą i nigdy się nie poddawać. Keala Settle ma czysty silny głos. Ta piosenka się wyróżnia. Otrzymała Złotego Globa i oprócz Oscarów nominowana jest także do nagrody Brytyjskiej Akademii (BAFTA). Gorąco polecam pełen soundtrack do filmu.


wtorek, 23 stycznia 2018

Nominacje do Oscarów 2017


Za nami ogłoszenie nominacji do nagród Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej za 2017 rok. Po ogromnej krytyce jaka spadła na Akademię parę lat temu, wygląda na to, że jakość nominacji trochę się jednak poprawiła. Jak będzie z nagrodami to się okaże. 

Tegorocznym, niekwestionowanym liderem jest Kształt Wody Guillermo del Toro, otrzymał aż 13 nominacji. Zaraz za nim pojawia się Dunkierka z 8 nominacjami oraz Trzy billboardy za Ebbing, Missouri 7 nominacji w 6 kategoriach (podwójna nominacja dla aktora drugoplanowego). Po 6 nominacji otrzymały filmy Czas Mroku oraz Nić Widmo. 5 nominacji otrzymała jeszcze LadyBird, komedia która otrzymała dwa Złote Globy (dla najlepszej aktorki oraz dla najlepszej komedii/musicalu). Nie byłoby Oscarów bez nominacji dla Meryl Streep, tym razem za film Czwarta Władza (The Post). Warto nadmienić, że każdy z powyższych został nominowany do najważniejszej nagrody - dla najlepszego filmu. Blade Runner 2049 dostał 5 nominacji jednak każdy w kategorii czysto technicznej. W tym roku także Christopher Plummer jest najstarszym aktorem otrzymującym nominację (88 lat) za film Wszystkie pieniądze świata.
Kategoria, na którą warto zwrócić uwagę to długometrażowy film animowany. Znajdziemy tutaj nominację dla Polsko-Brytyjskiej produkcji Twój Vincet, o której już wspominałam przy okazji podsumowania roku. Niestety, nie miał szczęścia co do nagród, które to zabiera Pixarowska Coco - bajka świetna i ważna ale daleko jej do Vincenta, zwłaszcza jeśli chodzi o wkład pracy i nowatorskość. Zobaczymy co powie Akademia.
Nie wszystkie filmy mieliśmy okazję oglądać w polskim kinie. Większość tych najlepszych dopiero będziemy mogli zobaczyć. Nie ukrywam, że z zapowiedzi, które widziałam to są właśnie filmy, które mam zamiar obejrzeć przed wręczeniem nagród.  Poniżej lista filmów, które warto zobaczyć oraz ich premiery w Polsce. 
Uroczysta, 90ta gala odbędzie się 4 marca, nieco później niż zwykle ze względu na Igrzyska Olimpijskie. Wszystkie nominacje można przejrzeć tutaj.

sobota, 13 stycznia 2018

Kinowe podsumowanie 2017 roku

Było książkowe podsumowanie czas na kinowe. Celowo nie napisałam, że filmowe ponieważ chciałam podsumować większość filmów na które wybrałam się w ubiegłym roku do kina (a nie te, które również oglądałam w domu). Zazwyczaj były to dwa filmy w miesiącu, czasami trzy, a czasami niestety tylko jeden. 
Rok zaczął się całkiem dobrze filmem opartym o kultową serię gier Assasin's Creed. Oczekiwania były duże chociaż nie spodziewałam się fajerwerków. Było parę dobrych momentów ale co najważniejsze dużo się działo więc oglądało się go łatwo i przyjemnie. Wiele bardzo dobrych ujęć, scenografia i charakteryzacja w punkt, chwytliwy dźwięk i muzyka. Zgodzę się ze średnią oceną 6/10. Konwój to pozornie prosta historia o strażnikach więziennych eskortujących groźnego przestępcę. To thriller psychologiczny o wielu wyrazistych portretach psychologicznych, doskonale odegranych przez czołowych polskich aktorów dramatycznych - Więckiewicz, Gajos, Czop, Bluszcz, Simlat, to tylko kilka przykładów - 6/10. Oscarowy przebój La La Land, Złote Globy, BAFTA, Wenecja... Można wymieniać wszystkie nagrody i nominacje przez pół godziny. Prosta historia, doskonała muzyka, przyjemna oprawa, zagrany i złożony bardzo przyzwoicie, a jednak mnie nie ruszył. Nie nazwałabym go wybitnym ale kino potrzebowało takiego filmu, prostego kolorowego musicalu w starym klasycznym stylu. Właśnie to go wyróżniło na tle ciężkich dramatów, horrorów i filmów epickich (7/10). Sztuka kochania. Historia MichalinyWisłockiej to właściwie film dla każdego. Świetnie odegrana rola głównej bohaterki i gdyby nie ona film byłby mdły i nijaki. Odrobinkę smaczku dodają ciekawie pokazane realia PRLu. Warto przeczytać biografię Wisłockiej przed obejrzeniem filmu - wiki wystarczy (7/10). 
Dlaczego on? Poszłam na film z braku innej opcji a zwiastun zapowiadał się przednio. Lepsze niż kolejna nudna komedia romantyczna. W wielu momentach całe kino parskało śmiechem 7/10. Maria Curie to kolejny polski film co do którego miałam nadzieję i tym razem się zawiodłam. Bardzo słaby scenariusz, średnia gra. Jedynie kostiumy i scenografia zasługiwały na uwagę, można obejrzeć jak będzie leciało w telewizji 5/10. Piękna i Bestia, jedna z ulubionych baśni Disneya tym razem w wersji aktorskiej. Obejrzałam nawet wersję 3D i się nie zawiodłam. Rewelacyjna obsada, aranżacja i montaż. Film, który można oglądać wielokrotnie 9/10. Sama przeciw wszystkim zaintrygował mnie zwiastunem. Film który zaskakuje za każdym razem kiedy wydaje nam się, że już wszystko wiemy. Jeden z ciekawszych, bardziej złożonych, który można analizować na kilku płaszczyznach 8/10. Bodyguard zawodowiec, jedna z najlepszych komedii jakie zdarzyło mi się oglądać w ogóle. Gagi, dowcipy, żarty sytuacyjne no i rewelacyjna gra aktorska Samuela L. Jacksona i Rayana Reynoldsa. Salma Hayek była jak wisienka na torcie. Z pewnością obejrzę nie raz 8/10. 

Twój Vincent to obraz, bardzo dosłownie, wręcz magiczny. Pierwszy na świecie pełnometrażowy film wykonany techniką poklatkową z ręcznie malowanymi płótnami. 125 malarzy, 65 tysięcy obrazów olejnych to ogrom pracy, który nie mógł przejść bez echa. Sama opowieść skonstruowana jest niesamowicie z magiczną muzyką i nie mączącym montażem. Bez wątpienia najlepszy film w tym roku i jeden z najlepszych jakie widziałam w ogóle 10/10. Thor Ragnarok był zaskakująco dobrym filmem. Spodziewałam niezłego efekciarskiego kina fantastycznego z kilkoma żartami, okazało się, że to była niekończąca się komedia. Można było popłakać się ze śmiechu na gagach, teatralności, scenkach i aluzjach. Dziękuję 9/10. Rok rozpoczęłam musicalem i zakończyłam musicalem. Król Rozrywki, z magiczną muzyką, klasyczny i z przesłaniem. Zdecydowanie jeden z ładniejszych, lepiej zrobionych musicali, których niestety za dużo nie ma 8/10.

To oczywiście nie wszystkie filmy. Poniżej pozostałe tytuły z moją subiektywną oceną:

The Circle - Tak niebezpiecznie prawdziwy, dobre kreacje 8/10
Logan: Wolverine - Dla mnie porządny i wiarygodny 7/10
Mamy2Mamy - lekka komedia nic wymagającego 5/10
Ghost in the Shell - wielu by się nie zgodziło, ale dla mnie dobry 7/10
Transformers: Ostatni rycerz - fajne efekty, lekkie kino rozrywkowe 6/10
Paryż może poczekać - niesamowicie smaczny film 8/10
Tulipanowa gorączka - niezły, bardzo malarski, dużo ciekawostek 6/10
Na pokuszenie - powolny, oczekiwałam czegoś innego 5/10
Victoria & Abdul - bardzo ładny, warto obejrzeć 7/10
Coco - trailer lipny, bajka rewelacyjna, ufamy Pixarowi 8/10
Wojna płci - trochę się dłużył, spokojnie można by uciąć około 20-30 min 6/10

Cieszy mnie fakt, że niemal wszystkie filmy okazały się dobrym wyborem i każdy z nich był na swój sposób wartościowy. Oby rok 2018 okazał się jeszcze lepszy.

czwartek, 24 listopada 2016

Fantastyczne Zwierzęta i jak je znaleźć (2016)


Jeżeli jeszcze wahacie się czy warto wybrać się do kina na 'Fantastyczne Zwierzęta' to postaram się rozwiać te wątpliwości. Idąc na film, którego realia osadzone są w uniwersum, na którym się wychowałam, miałam wielkie obawy czy nie będzie on naciągany, czy w mierny sposób nie wykorzystają tak bogatego świata wykreowanego przez Rowling. Widziałam już nie jedną zaprzepaszczoną szansę. Jednak zarówno reżyser (David Yates) jak i scenarzysta (sama J.K.Rowling) oraz cały zespół aktorski stanęli na wysokości zadania. 

Już po pierwszych minutach wiedziałam, że jeżeli utrzymają zaprezentowany poziom, będę bawić się świetnie-i się nie zawiodłam. W rolę głównego bohatera wcielił się Eddie Redmayne, jeden z ciekawszych aktorów młodego pokolenia. Aktor teatralny (co można zauważyć w jego grze) o bardzo specyficznej i charakterystycznej urodzie. Umiejętności Eddiego zostały już docenione między innymi przez Akademię Filmową, po niełatwym aktorsko filmie 'Dziewczyna z Portretu', a także 'Teorii Wszystkiego' gdzie wcielił się w Stephena Hawkinga. 
Jako Newt Skamander budzi naszą sympatię na każdym kroku, bawi nas i nieco uczy. Pokazuje nam mnogość magicznych zwierząt, a wiele z nich sami chętnie byśmy hodowali. Młody czarodziej jest w trakcie zbierania informacji i pisania książki o tych stworzeniach, książki, która po latach będzie służyła jako podręcznik w Szkole Magii i Czarodziejstwa. W filmie przedstawiona jest jedna z jego przygód, przeciwności, które niemal kosztowały go życie. Świetnie napisana historia, osadzona w latach dwudziestych XX wieku. Z jednej strony chętnie obejrzałabym ekranizację kolejnych, z drugiej nie chciałabym, aby temat był tak eksploatowany. Oglądanie go sprawiało mi niezwykłą przyjemność oraz dostarczało wiele powodów do śmiechu. Film ponad dwugodzinny, mógłby trwać drugie tyle i bym nie zauważyła. Obowiązkowa pozycja dla fanów uniwersum Harry'ego Pottera. Doskonały film familijny także dla tych, którzy nie znają magicznego świata. Jedni po jego obejrzeniu zechcą pewnie wrócić do powieści, drudzy zapewne się nią zainteresują. 
Doskonale odegrany, świetnie zrobiony film, z zaczarowaną muzyką Jamesa Newtona Howarda. Oglądałam ten film w wersji 3D, chociaż nie jestem jego wielką fanką, przyznaję, że to jeden z tych filmów, który warto w tej technice obejrzeć.


Pierwsza notka po bardzo długiej przerwie i mam nadzieję, że nie ostatnia

czwartek, 14 stycznia 2016

Oscary i Złote Maliny 2016

Niestety bardzo opuściłam się jeżeli chodzi o filmy. Dzisiaj ukazały się nominacje do najpopularniejszej nagrody filmowej i z przykrością stwierdzam, że większości z nich nie poznałam, chociaż jest szansa, że nadrobię przynajmniej część. A z pewnością pojawią się tu jeszcze małe prognozy w przynajmniej dwóch kategoriach.

Trzy filmy wyraźnie dominują. 'Zjawa' w reżyserii Alejandro Gonzáleza Iñárritu (12 nominacji), 'Mad Max: Na drodze gniewu' George'a Millera (10) oraz 'Marsjanin' Ridleya Scotta (7). Oprócz 'Zjawy' zainteresował mnie także film 'Carol', który wielu może wydać się kontrowersyjny. Niestety polska premiera zapowiedziana jest dopiero na 4 marca - niemal rok po premierze. Trzecim z filmów, o którym słyszałam wiele dobrego jest 'Most Szpiegów' z Tomem Hanksem w roli głównej. Pełną listę nominacji można przeczytać tutaj. Tak jak co roku, zwracam uwagę na dwie mniej popularne kategorie czyli film nieanglojęzyczny i dokument. W pierwszej kategorii miałam okazję na Festiwalu Filmu i Sztuki w Kazimierzu Dolnym zobaczyć 'Mustanga'. Rewelacyjny, poruszający, czasami zabawny, czasami wstrząsający, film najwyżej oceniony w rankingu publiczności. Niewiele ale wyprzedził 'Syna Szawła', którego niestety nie obejrzałam (kolidował z czymś innym a potem żałowałam). Wiem, ze film László Nemesa chce zobaczyć. Z drugiej kategorii miałam okazję zobaczyć 'Scenę Ciszy', dokument poświęcony zbrodni ludobójstwa w Indonezji w latach 60tych XX wieku, a właściwie spojrzenie  i rozmowy z osobami, które te akty przemocy popełniały. Godny uwagi film, dla każdego kto interesuje się historią albo psychologią.

Wraz z Oscarami, pojawiły się także nominacje do Złotych malin dla najgorszych filmów, aktorów i reżyserów. Prym wiodą cztery filmy, które nie są dla mnie żadnym zaskoczeniem: 'Pięćdziesiąt twarzy Greya' (oczywistość), 'Jupiter: Intronizacja' (po zwiastunie wiedziałam, że to będzie słabe), 'Fantastyczna Czwórka' (tu nie sądziłam, że film okaże się aż tak słaby by dostać nominację) oraz 'Piksele' (no cóż... tu też zwiastun był słaby). Wszystkie Złote Maliny można zobaczyć tutaj.


Wręczenie nagród odbędzie się 28 lutego

piątek, 1 stycznia 2016

Co planuję w 2016 roku?

Zastanawiałam się nad filmowym podsumowaniem ubiegłego roku, ale okazało się, że niewiele jest do powiedzenia. Najbardziej filmowym momentem był jak co roku Festiwal Filmu i Sztuki Dwa Brzegi w Kazimierzu Dolnym. Którego żałuję, że nie opisałam latem, kiedy wszystkie wspomnienia były świeże. 

Postanowiłam zamieścić tu wstępne plany czytelnicze na najbliższe 12 miesięcy. Punktów wyzwania jest co prawda mniej, ale tak jak napisałam wczoraj, nie chcę się zmuszać do przeczytania pewnych rzeczy kiedy w zasięgu ręki pojawia się coś nowego. Zatem szczęśliwa trzynastka! Przeczytaj książkę, która...

1. Została wydana w roku moich urodzin (niezrealizowane z ubiegłego roku)
2. Autorem jest kobieta
3. W języku angielskim (niezrealizowane z ubiegłego roku)
4. Ma więcej niż 500 stron
5. Jest reportażem
6. Została wydana w 2016 roku
7. Jest historyczna
8. Autorem jest mężczyzna
9. Powieść epistolarna (niezrealizowane z ubiegłego roku)
10. Polecona przez przyjaciela
11. Jest dramatem (sztuka)
12. Seria przynajmniej trzytomowa
13. Główny bohater ma imię na tę samą literę co ja (niezrealizowane z ubiegłego roku)

W ramach postanowień noworocznych : CZYTAĆ WIĘCEJ! ;D

czwartek, 5 marca 2015

Tajemnice Lasu / Into the Woods (2014)

Tak jak w modzie, tak w produkcjach filmowych pojawiają się cykle popularności pewnych tematów. Obecnie jednym z ulubionych motywów są aktorskie adaptacje znanych baśni. Była Czarownica, 13 marca będzie Kopciuszek, w planach jest Piękna i Bestia oraz Mała Syrenka. Kiedy dowiedziałam się, że Tajemnice Lasu są musicalem, dzień po premierze odhaczyłam w kalendarzu jako wyjście do kina. Tego typu filmów ostatnio mi brakowało (ileż można katować Chicago czy inną Burleskę). 

Into the Woods to połączenie motywów kilku znanych opowieści: o Czerwonym Kapturku, Kopciuszku, Jasiu Fasoli i Roszpunce ale podstawą jest historia bezdzietnego piekarza, który razem z żoną próbują zdjąć klątwę rzuconą niegdyś przez wiedźmę na jego rodzinę. Ścieżki wszystkich bohaterów łączą się w owym tajemniczym lesie i tam rozgrywa się niemal cała akcja baśni. 
Ponieważ to musical to w pierwszej kolejności wypada powiedzieć o ścieżce dźwiękowej. Wiele piosenek, mimo swojej prostoty, miało w sobie niezwykły urok. Przy innych można było nawet nieźle się pośmiać, jak przy piosence dwóch książąt. Muzyka pasuje do klimat filmu i to jest chyba najważniejsze. Zaskoczyła mnie w niektórych momentach wierność treści filmu wobec niektórych elementów baśni. Produkcje Disney'a znane są ze swojej ugłaskanej formy a w tej produkcji pokazano sporo mroku. Przykładem może być przywołanie formy w jaki sposób siostry Kopciuszka dopasowywały pantofelek. Byłam zaskoczona, ale w pozytywny sposób. Film podzielony został na dwa etapy historii i kiedy widz sądzi, że już zaraz będzie koniec opowieści następuje zwrot w fabule - kolejne pozytywne zaskoczenie. Oczywiście aktorsko nie można się przyczepić, doskonałe, czasami niekonwencjonalne kostiumy i charakteryzacja tylko potęgują dobre wrażenie. Obecnie na ekranach kin pojawiło się sporo dobrych filmów, ale mimo wszystko także ten warto obejrzeć... o ile lubi się musicale ;]

Warto także wspomnieć, że samo Into the Woods to musical, który zdobył niezwykłą popularność na całym świecie. Swój debiut miał w San Diego w 1986 roku a na Brodway'u premiera odbyła się w listopadzie 1987 roku. Opierał się o teksty Stephena Sondheima oraz książkę Jamesa Lapine'a. Do tej pory sztuka grana jest na deskach teatrów w wielu krajach.
8/10

wtorek, 24 lutego 2015

Małe podsumowanie Oscarów


Wczoraj w naszym kraju wszędzie mówiono o ogromnym polskim sukcesie - Ida Pawła Pawlikowskiego otrzymała Oscara, wciąż najbardziej prestiżową nagrodę filmową. Jak to bywa w Polsce z filmami poruszającymi motywy historyczne wywołał on gorącą dyskusję i kontrowersje. Ale sukces jest, Ida została doceniona i otrzymała nagrody większości festiwali filmowych na całym świecie. Jak mówiono, jej największym konkurentem był Lewiatan, film rosyjski, który może właśnie przez wzgląd na swoją narodowość nie otrzymał statuetki? Nie zamierzam umniejszać sukcesu Idy, ale historia nagród Amerykańskiej Akademii bywała różna.
Z pewnością większość zainteresowanych w każdą stronę przejrzała i przeanalizowała nagrodzone filmy. Niestety wyjątkowo w tym roku, mimo planów i chęci nie widziałam większości produkcji. Jedynie Birdmana, który otrzymał tę najważniejszą nagrodę, dla najlepszego filmu, byłam w stanie obejrzeć. Film niezwykły, niełatwy i nietypowy. Film zdecydowanie nie dla każdego, na pewno nie dla osób które nie lubią teatru i sztuki teatralnej oraz dramatów psychologicznych. Mimo dwugodzinnego seansu, raczej wolniejszej niż szybszej akcji film minął bardzo szybko, niewykluczone, że dzięki wybijanemu rytmowi. Drugim faworytem Oscarów był film Boyhood, który otrzymał jedną tylko statuetkę i mówi się o nim jako wielkim przegranym tegorocznej ceremonii. Może to pewien żal, ale z drugiej strony nie było jednego faworyta który zgarnął wszystko. Birdman oprócz tej najważniejszej statuetki otrzymał jeszcze trzy: dla reżysera (druga najważniejsza), za scenariusz oryginalny i zdjęcia. Generalnie statuetki otrzymały wszystkie filmy w różnych kategoriach, Teoria Wszystkiego (aktor pierwszoplanowy), Still Alice (aktorka pierwszoplanowa), Whiplash (aktor drugoplanowy, dźwięk, montaż), Boyhood (aktorka drugoplanowa), Gra Tajemnic (scenariusz adaptowany), Grand Budapest Hotel (charakteryzacja, muzyka, scenografia, kostiumy), Interstellar (efekty specjalne), Snajper (montaż dźwięku), Wielka szóstka (która wygrała z Jak wytresować smoka w kategorii film animowany). Najlepszą piosenką została Glory do filmu Selma - cóż o niej już mówiłam. Można ubolewać, że Polacy otrzymali tylko jedną nagrodę z pięciu nominacji, ale nie bądźmy aż tak pazerni ;]
Drugim nominowanym do Oscara filmem, poza Birdmanem, było Into the Woods/Tajemnice lasu (nominacje: aktorka drugoplanowa Meryl Streep, kostiumy i scenografia), który opiszę w kolejnej notce. Póki co powiem krótko: warto :)

Czas czas czas, ale mimo wszystko mam w planach obejrzeć Grand Budapest Hotel, Whiplash, Grę Tajemnic oraz  Boyhood.

czwartek, 15 stycznia 2015

Oscary 2015 - nominacje i najlepsze piosenki


Doczekaliśmy się nominacji do tegorocznych Oscarów. Trochę niespodzianek, zwłaszcza tych pozytywnych dla polskiej kinematografii. Przede wszystkim Ida Pawła Pawlikowskiego nominowana została w kategorii film nieanglojęzyczny (o tym było wiadomo) ale także za zdjęcia. Do kategorii krótkometrażowego filmu dokumentalnego zakwalifikowały się aż dwie polskie produkcje: Joanna (Aneta Kopacz) oraz Nasza klątwa (Tomasz Śliwiński, Maciej Ślesicki). Anna Biedrzycka-Sheppard została doceniona za kostiumy do Czarownicy (niestety to jedyna nominacja dla Maleficent). W tym roku nie ma zdecydowanego faworyta. Po 9 nominacji otrzymały filmy GrandBudapest Hotel oraz Birdman (w tym dla najlepszego filmu, scenariuszu, reżysera, czy zdjęcia). Osiem nominacji otrzymała Gra tajemnic (m.in za film, aktora, aktorkę, muzykę reżysera). Po sześć nominacji potrzymały filmy Boyhood i Snajper, a o pięć statuetek powalczą Interstellar, Foxcatcher (wiem, że tego filmu na pewno nie obejrzę), Teoria wszystkiego i Whiplash. Co ciekawe, Wielkie Oczy Tima Burtona zostały całkowicie pominięte. Nie widziałam jeszcze większości z tych filmów więc nie będę wskazywała na faworytów. Przyjdzie na to czas. Ale to, co już teraz mogę ocenić to nominowane piosenki. Jedną z nich ponownie jest utwór Glory do filmu Selma, pozostałe cztery wcześniej się nie pojawiły. Keira Knightley zaśpiewała pięknie piosenkę Lost Stars do filmu Begin Again, bardzo subtelna w wyrazie i pogodna. Drugim poruszającym utworem jest utwór I’m Not Gonna Miss You, którą wykonał Glen Campbell do filmu Glen Campbell: I’ll Be Me. Subtelna ale jednak bardziej popowa piosenka Rity Ora Gratefull z filmu Beyond the Lights też ma swój ale jednak według mnie jest o wiele słabsza niż utwory Lany del Rey (zarówno z Big Eyes jak i Maleficent). Piosenka do animacji LEGO Przygoda, Everything is Awesome to kompletnie nie mój typ, nie wiem dlaczego się znalazła pośród nominowanych. Czy ktoś próbuje powtórzyć sukces Happy Pharrella Williamsa? Nie ta liga, ale przecież mogę się mylić (oby nie).






Ceremonia wręczenia nagród Akademii odbędzie się 22 lutego.

wtorek, 13 stycznia 2015

Po Złotych Globach czas Na BAFTA



Złote Globy zostały rozdane (gdyby ktoś przegapił można zerknąć tutaj na każdą dziedzinę) i jak można było sądzić Boyhood i Grand Budapest Hotel zgarnęli statuetki w głównych kategoriach. Nagrodę za najlepszy film zagraniczny otrzymał Lewiatan, główny konkurent Idy Pawła Pawlikowskiego w tym roku. Nagrodzona została piosenka z filmu Selma... czyli całkowicie coś odmiennego od mojego typu. Śmiałabym powiedzieć, że była to nagroda ‘za nazwisko’, ale nie powiem ;]. W tym samym czasie zostały ogłoszone nominacje do Nagród Brytyjskiej Akademii Sztuk Filmowych i Telewizyjnych czyli BAFTA. W głównej kategorii nominowane filmy to ponownie Birdman, Boyhood, Grand Budapest Hotel, Gra Tajemnic a także Teoria Wszystkiego. Niewykluczone, że to film z Benedictem Cumberbatchem zgarnie najwięcej statuetek. Oczywiście Hobbit tylko z jedną nominacją, za efekty specjalne, chociaż przy całej mojej sympatii szczerze wątpię by otrzymał nagrodę. Ta nominacja to raczej tylko formalność. 
Ale i tym razem uraczę was nominowanymi ścieżkami dźwiękowymi. Każda jest inna, każda ma swój klimat i chociaż wybór nie należał do najłatwiejszych to dla mnie najbardziej klimatycznym soundtrackiem jest Teoria Wszystkiego Jóhanna Jóhannsona.






Już 15 stycznia dowiemy się wszystkich nominacji do tegorocznych Oscarów. Czy powielą one powyższy schemat?

czwartek, 8 stycznia 2015

Złote Globy 2015 - najlepsze piosenki


Już w niedzielę po raz 72 zostaną wręczone Złote Globy, jedne z bardziej znanych i istotnych nagród filmowych (a od 1956 roku także telewizyjnych). Kategorie nieco się różnią od oscarowych. Osobną nagrodę dostaje film dramatyczny, komedia (lub musical), animowany, zagraniczny, oraz serial dramatyczny i komediowy (lub musical). Najczęściej pojawiającymi tytułami są Boyhood, Gra tajemnic, Birdman, Grand Budapest Hotel. Nagradzana na większości festiwali Ida Pawła Pawlikowskiego i tym razem ma szansę na nagrodę. 
Oczywiście nie może zabraknąć także ścieżek dźwiękowych oraz piosenek i to na tych ostatnich mam zamiar dzisiaj się skupić. Co ciekawe, nominacje do nagród za piosenkę nie pokrywają się z nominacjami za soundtrack. ‘Opportunity’ z filmu Annie w wykonaniu Quvenzhané Wallis, ‘Yellow Flicker Beat’ Lorde z Igrzysk Śmierci w mojej opinii maja sporą szansę na nagrodę, są tak różne ale w jakiś sposób poruszają. Utwór ‘Glory’ z filmu Selma, którą wykonał John Legend zaskoczył mnie szarością wykonania co by nie powiedzieć wtórnością, podobnie większego wrażenia nie wywarło na mnie ‘Mercy Is’ Patti Smith i The Kronos Quartet z filmu Noe – ładne ale tylko tyle. Moją faworytką jest Lana Del Rey za piosenkę Big Eyes. Jej głos zawsze mnie poruszał, wykonanie wiodącej piosenki z Maleficent, która była wręcz hipnotyzująca postawiło w moich oczach artystkę bardzo wysoko. W nominowanych Wielkich Oczach można odnaleźć bardzo wiele: niepokój, nadzieję, melancholię i pewność siebie, a niewykluczone, że inne osoby odkryją w nim jeszcze coś innego.






Wszystkie nominacje można zobaczyć na stronie filmweb.

poniedziałek, 22 grudnia 2014

Świąteczna ramówka


Okres przedświąteczny, a zwłaszcza czas od 24 do 26 grudnia zazwyczaj obfituje w świąteczne filmy, baśnie, opowieści bibilijne czy kolędowania i koncerty. Także i w tym roku pojawi się nieśmiertelny 'Kevin sam w domu', obowiązkowo w wigilijny wieczór (+ powtórki w kolejnych dniach). Któegoś roku widzowie dopatrzyli się braku tego filmu w świątecznej ramówce i narobili szumu rozsiewając wokół oburzenie, bo Kevin, film z lat 90tych stał się w wielu domach elementem tradycji. Nie zabraknie też innej klasyki z Chevy Chase'em w roli głównej czyli 'W krzywym zwierciadle: witaj Święty Mikołaju' (1989). W pierwszym dniu świąt pojawi się także komedia 'Święta Last Minute' (2004) oraz film animowany 'Artur ratuje Gwiazdkę'. Niestety 'Złoty Kompas' baśń filmowa także dla najmłodszych, pojawi się na wizji...pół godziny po północy (bez powtórek w innych dniach). Drugi dzień świąt to powtórki filmów z poprzednich dni, ale pojawi się też 'Świąteczna Gorączka', komedia z 1996 roku z Arnoldem Schwarzenegerrem, komedia muzyczna 'Zaczarowana' (2007) skierowana raczej dla młodszego odbiorcy, oraz 'Śnieżne psy' komedia rok rocznie pojawiająca się w telewizji w okresie zimowym.
Jednak dla mnie, od jakiegoś czasu, nowym 'Kevinem' czyli filmem obowiązkowym na święta jest 'Love Actualy' (To właśnie miłość), komedia romantyczna pokazująca perspektywy kilku osób/rodzin właśnie w tym świątecznym okresie. W tym roku będzie można film zobaczyć tylko (niestety) na Universal Channel dzisiaj 22 grudnia o 20:00 albo w wigilię o 1:30 (w nocy). Mimo wszystko gorąco zachęcam.

W weekend 27 i 28 grudnia wraca tradycyjna ramówka ale na uwagę zasługuje jeden film, 'Służące' (2011) nominowany do wielu nagród. Zobaczymy go w sobotę na tvp1 o godz. 20:25 albo w niedzielę o 13:40.

Świąteczna ramówka wydaje mi się w tym roku raczej... mało świąteczna, albo mniej niż zazwyczaj. Zapewne usiądzie się w rodzinnym gronie i obejrzy coś wspólnie, chociaż prędzej z dvd niż tv ;]

WESOŁYCH ŚWIĄT!

wtorek, 2 grudnia 2014

Fantastyczne Filmowe Zapowiedzi

Dzisiaj kilka zapowiedzi filmów, które pojawiły się na mojej liście 'do zobaczenia'. Nie wszystkie moje plany oscylują wokoło tematyki fantastyczno-baśniowej ale tych okazała się większość stąd notka tematyczna.

Już niedługo, 26 grudnia premierę ma ostatnia część trylogii Hobbita z podtytułem 'Bitwa pięciu armii'. Co jakiś czas pojawiały się nowe informacje i zwiastuny. Ale ja chciałabym zaproponować jednak piosenkę wiodącą filmu w wykonaniu Billy'ego Boyda, odtwórcy roli Pippina z Władcy Pierścieni, który wykonywał już piosenkę w trzeciej części 'Powrót Króla'. Zaprezentowana tutaj ma swój urok, ale nie podoba mi się tak ja Misty Mountain (w obu aranżacjach). Sam film zapowiada się imponująco i już nie mogę się doczekać.


Kopciuszek, o tej baśni wspominałam przy okazji recenzji Maleficent/Czarownicy. Pojawiły się zdjęcia oraz zwiastun, który zapowiada bardzo ładną baśń filmową. Wróżką chrzestną została, obsadzana raczej w rolach mroczniejszych bohaterów, Helena Bonham-Carter. Z kolei złą macochę zagra Cate Blanchett, a w rolę Księcia wcieli się Richard Madden znany większości widzów z roli Robba Starka z serialu Gra o Tron. Premiera 13 marca.


Film zatytułowany 'Pan' opowiadający historię Piotrusia Pana to kolejna baśniowa zapowiedź. Bardzo ciekawi obsada, między innymi zobaczymy Hugh Jackmana, Garretta Hedlunda czy Amandę Seyfried. Nie była to moja ulubiona opowieść ale zwiastun jest wystarczająco ciekawy by mieć ten film na liście do obejrzenia. To świat stworzony z zupełnie innej perspektywy. Równie ciekawa wydaje się ścieżka dźwiękowa. Premiera 15 lipca.

Kiedy u nas w kinach będzie Hobbit, światową premierę będzie miała baśń Tajemnice Lasu / Into the Woods oparta na podstawie książki Jamesa Lapine pod tym samym tytułem. Pojawiają się postacie znane z opowieści jak Kopciuszek, Czerwony Kapturek czy Roszpunka. Równie imponująca jest obsada z Meryl Streep wystąpią Emily Blunt, James Corden. Johnny Depp, Christine Baranski, Anna Kendrick czy Chris Pine. W tym roku Disney stawia na baśnie filmowe, ale ten film to będzie musical. Premiera w Polsce 13 lutego.

W tej notce nie mogło także zabraknąć nowego teasera Gwiezdnych Wojen. Przebudzenie Mocy to wg numeracji 7 część cyklu stworzonego przez George'a Lucasa, a przejętego przez studio Disneya. To nie jest lubiana przeze mnie saga, ale zwiastun narobił w internecie sporo szumu i wywołał falę komentarzy różnego sortu - według mnie jest mimo wszystko słaby. Skąd w takim razie Star Wars u mnie? Bo będzie Harrison Ford i Andy Serkis ;] Premiera u nas 25 grudnia 2015, a ja obejrzę ten film jakieś pół roku później o ile w ogóle ;]

czwartek, 6 listopada 2014

Miasteczko Halloween (1993)

Zawsze między Halloween a Bożym Narodzeniem oglądam jedną z lepszych moim zdaniem, a przy okazji ulubionych animacji Tima Burtona. Nightmare before Christmas to produkcja pierwszej połowy lat 90., i jedna z tych, które są ponadczasowe. Stworzona w typowej dla Burtona stylistyce, nieco groteskowej, z postaciami wyglądającymi jak szmacianki lub figurki z plasteliny. W tym stylu powstała także np. Gnijąca panna młoda czy Frankenweenie. 

O czym jest koszmar przed świętami? To opowieść o miasteczku gdzie mieszkają wszystkie stwory, straszydła i upiory znane z legend i baśni, które w halloweenową noc wychodzą do świata ludzi żeby ich straszyć. Przez kolejny rok przygotowują się do następnych obchodów ich święta. Głównym bohaterem jest Jack Skellington (któremu głosu użyczył Chris Sarandon), który przypadkiem trafia do Miasteczka Bożego Narodzenia i zafascynowany jego ideą próbuje ją przeszczepić również na grunt swojej społeczności. Ale potwory mają to do siebie, że robią rzeczy potworne i straszne, a te pomysły są dla nich niezrozumiałe. Jednak Jack robi wszystko by zdążyć przed Świętami i odbyć je po swojemu. 

Historia jest prosta, trochę zabawna, a trochę gorzka kiedy bohaterowie zderzają się z rzeczywistością tak różną od swoich wyobrażeń. To na co jeszcze należy zwrócić to muzyka skomponowana przez Danny’ego Elfmana, który stworzył już dla Burtona nie jedną fantastyczną ścieżkę dźwiękową. Muzyka z Miasteczka Halloween w mojej opinii jest jedną z lepszych wśród filmów animowanych. Poniżej jedna z zabawniejszych piosenek o porwaniu Świętego Mikołaja, a także oczywiście temat główny wraz z o wiele mroczniejszą i bardzo klimatyczną wersją w wykonaniu Marlina Mansona. Gorąco polecam obejrzeć całą animację!
9/10




poniedziałek, 20 października 2014

Ugly Betty - czyli serialowy misz-masz o modzie i pisaniu

Jesień, sezon grypowy i leżenie w łóżku kilkanaście dni. Co robić kiedy nic nie chce się robić? Można czytać, albo oglądać coś, najlepiej z ‘lekkiej półki’. Ja postanowiłam wrócić do serialu oglądanego kilka lat wcześniej. Oglądanie Ugly Betty to czas spędzony lekko i przyjemnie. Seriali o brzyduli powstało kilka. Brzydka, zaniedbana (a przynajmniej tak wyglądająca) dziewczyna przychodzi by pracować w branży modowej. Najpierw był południowoamerykański pierwowzór a później powstała na jego podstawie polska BrzydUla. Wraz z rozwojem fabuły z brzydkiego kaczątka, za pomocą kosmetycznej i stylizacyjnej metamorfozy, wyłania się piękna dziewczyna, która zaczyna romansować z szefem – telenowela. 

Zupełnie czymś innym jest amerykański ‘odpowiednik’ czyli Brzydula Betty, która przypomina raczej serialową wersję filmu ‘Diabeł ubiera się u Prady’, a w wielu odcinkach są sceny bazujące właśnie na tym filmowym odpowiedniku. Tytułowa Betty, to nie bardzo atrakcyjna, przysadzista ale pracowita i z ambicjami dziennikarskimi dziewczyna z Queens, która szuka pracy na Manhattanie. Do MODE, czasopisma o modzie, na stanowisko asystentki redaktora naczelnego trafia dzięki właścicielowi firmy. Niestety nie dzięki swoim umiejętnością ale urodzie, a właściwie jej braku – Bradford Mead chce by jego syn Daniel (nowy redaktor naczelny pisma) przestał sypiać z asystentkami i zaczął poważnie traktować swoje stanowisko. Betty pozostaje brzydką Betty niemal do samego końca ostatniego sezonu i w tym tkwi pewien urok, bo nie o samą zmianę wyglądu tu chodzi. A ubrania naszej brzyduli są... nietypowe i w porównaniu z szykiem i elegancją fashion industry Betty jest jak kolorowy ptak, bardzo kolorowy.

To typowy serial komediowy, bez dramatyzowania i patosu. Całkiem ciekawie pokazana jest praca w wydawnictwie (a nawet kilku), czasami karykaturalnie przerysowana. Poruszone jest tu też kilka kwestii związane z wyścigiem szczurów i konkurencją panującą w branży i niemal klasyczne już, że ‘wygląd to nie wszystko’, że ocenianie innych po pozorach i wyglądzie jest nie tylko krzywdzące, ale czasami po prostu nieopłacalne. Polecam każdemu łaknącemu prostej i lekkiej rozrywki. Serial z pewnością przypadnie do gustu fanom filmu ‘Diabeł ubiera się u Prady’ i każdemu chociaż trochę zaznajomionemu w branży modowej. Ponad to jest naprawdę bardzo fajnie zagrany, a kreacje postaci Marka i Amandy (asystenta ‘Diabła’ i recepcjonistki), dystyngowanej Wilhelminy Slater (dyrektor kreatywnej ‘wzorowanej’ na Mirandzie) ale i prostej rodziny Betty (ojca, siostry i siostrzeńca) to kreacje niesamowite, zabawne, które swoim zachowaniem bardzo często imponują, inspirują i oczywiście bawią. 

Serial ma cztery sezony po około 20 odcinków każdy. Jest serialem zamkniętym produkowanym w latach 2006-2010.

poniedziałek, 25 sierpnia 2014

Dyplomacja (2014) - thriller i teatr telewizji

W roku 1944 generał Dietrich von Choltitz, gubernator miasta Paryża otrzymał rozkaz całkowitego zniszczenia miasta zanim dotrą do niego wojska aliantów. Zburzenie miasta nie wiązało się z żadnym planem strategicznym. To miał być swego rodzaju akt zemsty, kaprys Führera i przemawiająca przez niego złość. Z historii wiemy, że rozkaz nie został wykonany, Paryż wraz ze swoimi zabytkami i dobrami kultury trwa niezmiennie. Osobą, która miała wpłynąć na zmianę decyzji generała Choltitza był szwedzki konsul Raoul Nordling. Rozpoczyna się gra dyplomatyczna i walka z czasem. 

Jak wspomniałam poprzednio był to pokaz premierowy i właściwie póki co jedyny (z tego co mi wiadomo) w naszym kraju. Do tej pory nie znalazł się żaden dystrybutor, a szkoda bo film był świetny. Akcja rozgrywa się głównie w jednym pomieszczeniu i oparta jest na dialogach. Mimo to nie można narzekać na nudę. Rozmowy prowadzone są dynamicznie, świetna gra aktorska odtwórców dwóch głównych ról (André Dussollier i Niels Arestrup), słowa od, których ważą się losy jednego z najpiękniejszych miast na świecie. Nawet jeśli znamy zakończenie tej historii to film trzyma w napięciu do samego końca. Część scenariusza oparta jest nie tylko o fakty ale również o sztukę teatralną Cyrila Gely’ego. Dużym plusem w moich oczach było pokazanie na samym początku filmów archiwalnych zrujnowanej Warszawy. Z jednej strony to pokazanie jak bardzo stolica sojuszniczego państwa ucierpiała, z drugiej zaś przerażający obraz tego co mogło czekać Paryż gdyby nie pewien szwedzki konsul. Bardzo dobre wprowadzenie podtrzymujące napięcie. Dyplomacja to koprodukcja francusko-niemiecka w reżyserii Volkera Schlöndorffa, który ma na swoim koncie kilka dobrych produkcji nominowanych do nagród międzynarodowych festiwali. Jest to zdecydowanie jeden z lepszych filmów widzianych przeze mnie w ogóle. Zdecydowanie jest godna polecenia i uwagi.
8/10

czwartek, 14 sierpnia 2014

Dwa Brzegi - drugiego dnia sporo się działo (cz.1)

Dzień drugi festiwalu – niedziela – obfitował w bardzo wiele i jak zwykle problemem był brak możliwości uczestniczenia we wszystkim. Jednak z dokonanych wyborów jestem bardzo zadowolona. Głównymi punktami programu były filmy krótkometrażowe i filmowy pokaz specjalny. 

Przed blokiem konkursowym postanowiłam się udać na spotkanie w empiku, tym razem nie znałam gościa, ale tytuł ‘Być kobietą i wreszcie zwariować’ był wyjątkowo intrygujący. Przeczucie mnie nie myliło i spotkanie okazało się rewelacyjne, zabawne i błyskotliwe, i z pewnością nie jedna osoba wyniosła z niego bardzo wiele (nie tylko książkę z autografem). Katarzyna Miller to przede wszystkim psychoterapeutka bardzo przyjemna w obyciu, podchodząca do życia (i siebie) z dystansem oraz swobodą i poczuciem humoru. Można powiedzieć, że jest to zdrowe podejście do życia i tego uczy osoby biorące udział w terapiach. Siedziałam tak długo jak mogłam, ale i tak musiałam niestety wyjść ze spotkania wcześniej bo już zaraz zaczynały się szorty. 

Muszę przyznać, że był to jeden z najlepszych bloków filmów krótkometrażowych jakie miałam okazję do tej pory widzieć, a nie było tego mało. Szorty, których w początkowych edycjach Dwóch Brzegów nie doceniłam, to około dwugodzinne składanki produkcji trwających od kilku do kilkudziesięciu (do ok. 40) minut, zarówno filmów z aktorami, fabularyzowanych, jak i animacji. Zestaw filmów z 3 sierpnia był niezwykle udany i jak się okazało z końcem festiwalu – nagrodzony. Rozpoczął się produkcją ‘Canis’ (17’) z niezwykle mocnym uderzeniem. Zrobiony metodą animacji poklatkowej, lalkowej utrzymany w kolorystyce mrocznej sepii. Mimo szmacianek na ekranie był bardzo dosadny, naturalistyczny i na sali czuło się wibrujące emocje odbiorców. Właśnie one nie pozwalają łatwo określić tego filmu i z rozmów przeprowadzonych później wynikło, że różne osoby zrozumiały go i odebrały w odmienny sposób. Kolejny film ‘W jednej chwili…’ (15’) również utrzymany w kolorystyce sepii. Fragmenty filmu opatrzone komentarzem i sentencjami niezbyt przypadły mi do gustu i były małym przerywnikiem. Następna była ponownie animacja. 2,5 minutowe ‘Rzeki’ to realizacja oparta o wiersz Czesława Miłosza. To bardzo plastyczna, poklatkowa produkcja z postaciami z plasteliny, a jej realizacja trwała 1,5 miesiąca. Kolejna była 20 minutowa ‘Arena’ i trochę tak jak w tytule był to pokaz siły i tej fizycznej i tej wewnętrznej. Walka o pozycję w grupie ale i pewne refleksje przed kim tak naprawdę powinniśmy pokazywać swoją siłę? Po filmie, ponownie animacja i ponownie na podstawie wiersza, tym razem ‘Pająk i muchy’ (4’) Jana Brzechwy. Jednak w tej mini-produkcji nie było tekstu literackiego. Zabawna, błyskotliwa, nawiązująca także do ślepej pogoni za konsumpcją we współczesnym świecie. Nazwana także ‘filmem sfrustrowanej warszawianki’ z czym reżyserka całkowicie się zgodziła. ‘Gorzko, gorzko!’ (15’) to krótki film pokazujący karykaturę polskiej rzeczywistości. Przypadek sprawił, że właściciel domu bankietowego musiał zorganizować jednocześnie wesele i pogrzeb tak, by goście się nie zorientowali. Jak się okazało scenariusz powstał dla operatora Adama Mędrycha by mógł wykazać się swoimi umiejętnościami operując ‘steadicamem’. Pisany był on przez dwie osoby, a wytłumaczenie było bardzo ciekawe. Pierwsza osoba pisze to co podpowiada jej intuicja druga zmusza do odpowiedzenia na pytanie ‘dlaczego?’ – to z pewnością jest rozwijające. 
‘Gorzko, gorzko’ zajęło drugie miejsce w festiwalowym konkursie filmów krótkometrażowych. Następna była animacja poklatkowa ‘Królikarnia’ (7’), której postacie zrobione były z plasteliny. Niesamowita, opatrzona czarnym humorem pralnia umysłów ;] Idealny szort przed jednym z najlepszych, jaki miałam okazję oglądać, czyli ‘Mocna kawa nie jest taka zła’ (45’). Opowieśc o synu, który po latach nieobecności w kraju wraca by przekonać się czy jest taki sam jak jego ojciec. Treśc filmu oparta została na sztuce ‘Mending Fences’, a dodatkowe inspiracje reżyser Aleksander Pietrzak czerpał m.in. formy opowiadania obrazem Lyncha, z prostej Historii, Kusturicy, czeskiego kina, a przede wszystkim z Arizona Dream. Film jest fantastyczny, pełen humoru ale i refleksji, po prostu życia. Rewelacyjna gra aktorska (Marian Dziędziel, Mecwaldowski i Dorota Pomykała) oraz udane zdjęcia, za które odpowiedzialny jest Mateusz Pastewka. Ponieważ jest to etiuda, jednak dość krótka nie wiadomo czy będzie do zobaczenia poza festiwalami. Autor nie wyklucza możliwości umieszczenia jej m.in. w internecie w 2015 roku, zatem miejcie w pamięci ten kawowy tytuł ;]. 
Po bloku szortów przyszedł czas na spotkanie z ich twórcami, a przynajmniej niektórymi z nich. Jedno z bardziej udanych podczas całego festiwalu. Można było poznać kulisy ich powstawania, trudności na jakie natrafiali artyści. Pojawiło się także wiele ciekawostek ogólnotematycznych. Było jednocześnie zabawnie i pouczająco.
Po spotkaniu nie miałam wiele czasu i już biegłam na jeden z premierowych pokazów... ale o tym niedługo ;)

poniedziałek, 11 sierpnia 2014

Festiwal Filmu i Sztuki Dwa Brzegi - początek relacji, pierwszy dzień

Dobiegła końca ósma edycja Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi w Kazimierzu Dolnym. Także i w tym roku było niezwykle gorąco i mam na myśli nie tylko upalne dni i wieczory. Mnóstwo spotkań, wiele wartościowych filmów i tylko żal, że czasami nie można się rozdwoić. Kilka następnych notek poświęcone będzie podsumowaniu kolejnych festiwalowych dni wraz z recenzjami. 


Pierwszy dzień (a właściwie jego połowa ze względu na późny przyjazd) to fantastyczne spotkanie z Karoliną Korwin – Piotrowską. Znaną, wygadaną i bezpośrednią dziennikarką, o bogatym doświadczeniu i szerokich horyzontach. Jak to bywa w cafe-empik, spotkanie miało na celu (niezwykle udaną) promocję jej najnowszej książki ‘Ćwiartka raz’. W tej kobyłce liczącej prawie 800 stron autorka opisuje ostatnie 25 lat przemian (w mediach, muzyce, kinie, obyczajowości) jakie zachodziły w kraju nad Wisłą. Jak sama podkreśliła jest to spojrzenie bardzo subiektywne, opisywane prostym wręcz mówionym i potocznym językiem. O samej książce z pewnością napiszę. Na spotkaniu zostałam bardzo zachęcona i po przeczytaniu już kilkunastu stron (obecnie 250 za mną) mogłam stwierdzić, że nie żałuje. 
Dziennikarka opowiadała także jak pokrótce wyglądała jej praca nad książką. Godziny siedzenia w bibliotece i poprzez mikrofilmy przeglądanie i czytanie najróżniejszych gazet – szacunek. W końcu nie można tylko polegać na własnej pamięci. Poza tym, czasami wystarczy bodziec, a z kolei na inne rzeczy patrzy się w innej perspektywy. Na spotkaniu pojawiło się sporo anegdot, dygresji, a niektóre z nich zawarte zostały w książce. Już to (nie mówiąc o lekturze) było fantastyczną i sentymentalną podróżą w przeszłość, chociaż dla niektórych będzie to z pewnością nauka nowego ale i szok.

Dzień zakończył się niezwykle przyjemnie koncertem Młodej Polskiej Filharmonii. To jedyna w Polsce orkiestra młodzieżowa dotowana z prywatnych funduszy. Dyrektorem artystycznym i dyrygentem jest muzyk Adam Klocek. Idea doprawdy fantastyczna równie fantastyczny był efekt.

piątek, 25 lipca 2014

Miasto Kości (2013 film) - produkcja zmasakrowana (zawiera spoilery)

Czasami zastanawiam się po co ja w ogóle oglądam filmowe adaptacje książek, zwłaszcza tych, które bardzo mi się spodobały. W większości są to produkcje słabe, wykaszające treść, emocje i fakty jak kosiarka tnie trawę. Pewnie dlatego, że jednak kocham kino i liczę, że zostanę pozytywnie zaskoczona. Tym razem zostałam tak zaskoczona, że na długo zaniemówiłam.

Jak wspomniałam przy okazji recenzji książki, do jej przeczytania skłoniłam się dowiedziawszy się, że pojawi się ekranizacja pierwszego tomu. Mimo wszystko porównywanie filmów i książek mnie bawi. Tym razem nie było w tym nic zabawnego. Prawdopodobnie gdyby nie pewne poczucie obowiązku doprawionego szczyptą ciekawości wyłączyłabym film po najwyżej 15 minutach. Zazwyczaj dopuszczam pewne naginanie faktów, skracanie wątków, albo pomijanie niektórych rozumiejąc, że film przecież nie może trwać 6 godzin. Ale to co zrobiła pani scenarzystka Jessica Postigo woła o pomstę do nieba… i Aniołów. Takiego chaosu, przeinaczania faktów i charakterów bohaterów to ja chyba nigdy nie widziałam. Aktorów wybierał chyba ktoś, komu wydano polecenie „wybierz kogoś fajnego”. Muzyka także była słaba, nie pasująca (tylko jeden motyw podczas walki z wampirami wydał mi się odpowiedni i ciekawy). Technicznie również kiepsko. Ale żeby nie popaść w chaos zacznijmy od bohaterów. 

Główna bohaterka nie wydawała się tak ruda jak ruda być powinna i przy całym swoim uroku Lily Collins poradziła sobie średnio, a sam film robi z niej heroinę, którą w książce nie jest (co podkreśliłam w poprzedniej recenzji). Jej przyjaciel Simon (Robert Sheehan) jest chyba jednym z lepiej dobranych aktorów i z rolą także sobie jako tak poradził. Jace (Jamie Campbell Bower) wygląda jak chuderlawy zapadnięty w sobie wampirek i rozumiem, że to kwestia gustu, ale do opisanego w książce dobrze zbudowanego casanovy mu daleko. Eteryczne i elfowate rodzeństwo Alec i Isabel prezentują się niezwykle topornie. O ile Isabell nie była jeszcze zła (choć ubiegająca się o tę rolę Kirby Bliss Blanton wyglądałaby lepiej), to sam Alec wygląda raczej na 30 niż 16 lat… oh zaraz… aktor właśnie w tym roku kończy 30 lat. To jest jeden z bardziej rażących błędów w obsadzie. Drugim jest ‘ten zły’. Valentine to dumny, wyniosły i zimny Nocny Łowca o długich prawie białych włosach, niezwykle wysoki i postawny… w filmie mamy niezrównoważonego psychicznie wyglądającego dość młodo i szczupło szaleńca z krótkimi czarnymi włosami (które Jace ma z pewnością po nim). Po raz kolejny twórcy olali wiek aktorów przez co ojciec głównego bohatera wygląda raczej jak jego brat, a rówieśnik jak potencjalny ojciec. Ale ponieważ ze starszymi aktorami problemu nie ma to Aidan Turner jako Luke, Jarred Harris jako Hodge oraz Godfrey Gao jako Magnus Bane prezentowali się zacnie podobnie jak ich gra.

Poznęcałam się nad doborem aktorów teraz czas na całą resztę. Kolejnym zaprzepaszczonym elementem były emocje jakie powinny momentami wręcz iskrzyć między bohaterami. Ale po co? Filmowa Clary przeczytała książkę o sobie samej więc dobrze wie o uczuciach Aleca, bo w samym filmie nie było ani jednego zachowania czy spojrzenia, po którym można było taki wniosek wysnuć i powiedzieć to na głos. Simon, który poprzez podlizywanie się Isabell chce wzbudzić zazdrość u Clary, oraz jego odważna postawa i ratunek dla bohaterów (co ma późniejsze konsekwencje) zostały wykastrowane. W końcu uczucie między Jace’em i Clary jest płaskie jak ściana, a pseudo hollywoodzki pocałunek wyszedł dziwnie i sztucznie. Nawet wątek Valentine’a i Jace’a psychologicznie został zmasakrowany.

Przez cały czas trwania filmu miałam wrażenie, że oglądam dwa. W jednym momencie aktorzy odgrywają między sobą jakąś scenkę i rozmowę, w drugim rzucają tekstem z książki, wyjętym z kontekstu, wypranym z emocji, albo nie mającym w ogóle nawiązania do wcześniejszych wydarzeń czy rozmów w filmie. Zastanawiałam się, czy ktoś nie ma dylematu czy tworzyć własną produkcję, czy może jednak opierać się na książce, przez co wiele kwestii pasowało jak pięść do oka. Problemem było nie tylko zmienianie charakterów bohaterom, ale także motywów ich działań, samych ich efektów przez co zmianie ulegała sama historia (wmieszali w to nawet biednego Bacha). Te dziesiątki minut bezsensownych i naciąganych scen można było bez problemu dostosować do literackiego pierwowzoru. Przykre było też to, że w książce było sporo żartów, a film tego zabawnego, swobodnego aspektu jest właściwie pozbawiony.

Oglądając Miasto Kości można było doświadczyć momentami małego deja vu. Pokój (!) gościnny jako żywo przypominał mi salę szpitalną z Harry’ego Pottera, a Biblioteka gabinet Dumbledore’a. Scenka w ogrodzie czy przy fortepianie była jak ze Zmierzchu. Można było nawet odnaleźć analogie do Gwiezdnych Wojen, a kto wie czy wprawne oko nie dostrzegłoby jeszcze czegoś.


Całość filmu prezentuje się żałośnie słabo, budzi politowanie, zawód a czasami nawet złość. Słyszałam opinie osób, które nie czytały książki, że film był dla nich zrozumiały i dobry – bo Zmierzch był słabszy. Problem polega na tym, że film całkowicie mija się z książką. Produkcja drugiej części, ze względu na brak oczekiwanego dochodu z Miasta Kości, została zawieszona. Jednakże (niestety) za namową fanów Miasto Popiołów jednak powstanie.Nigdy nie widziałam tak słabej ekranizacji i dawno tak słabego filmu jako takiego. Nie polecam


3/10 (plus za Magnusa, Luke’a i Jocelyn)