Chciałoby się ocenić każdy film
nominowany do Oscarów, możliwe ale nie najłatwiejsze zadanie. Prostsze i
niemniej przyjemne jest ocenianie muzyki oraz piosenki filmowej. Mam wrażenie,
że w tym roku konkurencja na piosenkę nie jest specjalnie duża. Spośród filmów,
które oglądałam w tym roku żadna specjalnie nie zwracała uwagi, dopiero pod
koniec 2017 pojawiły się dwie i obie otrzymały nominację. O wiele większy wybór
jest w pełnej ścieżce dźwiękowej.
Piosenki ułożyłam od najsłabszej do
najlepszej podług mojej subiektywnej opinii i odczuć, oraz przy wsparciu muzyka nie znającego filmów, kontekstu, oceniającego piosenkę jako taką mającego na uwadze nominacje do prestiżowej nagrody.
Bardzo ładna, bardzo spokojna, bardzo nudna. Można się przy niej odprężyć i zasnąć. Odczucie: niczym gwiazdka na Hawajach. Coco to fantastyczna animacja i szczerze powiedziawszy miała ciekawsze piosenki w repertuarze, ta jest po prostu nudna.
Lepszy ciekawszy wydźwięk ma 'Mighty River' ale utwór ma ponad 5 minut i o ile lubię długie wyraziste utwory to ten po trzech minutach a kawałkiem zaczyna męczyć bo cały czas brzmi tak samo.
Dwie kolejne piosenki ustawiłabym na równi. Są całkowicie różne ale o wiele bogatsze dźwiękowo. Andra Day ma pasującą motywującą barwę, a Common dorzuca nieco różnorodności więc 'Stand up for something' wypada ciekawiej. Drugi utwór 'Mystery of love' to ciepła łagodna piosenka ale nie taka nudna jak 'Remember me'. Jest o wiele bogatsza instrumentalnie.
Ostatni utwór to mój/nasz faworyt. Żywa, energetyczna piosenka z prostym i wyrazistym przesłaniem by zawsze być sobą i nigdy się nie poddawać. Keala Settle ma czysty silny głos. Ta piosenka się wyróżnia. Otrzymała Złotego Globa i oprócz Oscarów nominowana jest także do nagrody Brytyjskiej Akademii (BAFTA). Gorąco polecam pełen soundtrack do filmu.
Rok temu na gwiazdkę dostałam
płyty Muzyka Ciszy vol.3, dwupłytowa edycja kompozycji wybranych przez Marka
Niedźwieckiego. Był to jeden z bardziej udanych prezentów więc kiedy
zobaczyłam, że w tym roku pokazała się kolejna edycja nie mogłam nie poprosić.
Mikołaj okazał się na tyle hojny, że kolekcję uzupełniłam także o dwie
wcześniejsze części.
"Muzyka jest ciszą, w której słychać muzykę"
W moim odczuciu pierwsza jest najlepsza, najbardziej
klimatyczna i w niezwykły sposób potrafi dopieścić zmysły i ducha. Część druga
niewiele jej jednak ustępuje. Kompozycje zawarte w tych edycjach pozwalają się
zatracić, odprężyć czy wręcz odpłynąć. Dla chwili relaksu, dla chwili
zapomnienia. Każda kolejna płyta to podróż do wnętrza nas samych, często po
wspomnieniach albo marzeniach. Są to utwory zarówno stosunkowo nowe jak i stare
klasyki z lat 60. czy 80. Większość z nich jest dłuższa niż standardowe 3,5 - 4
minuty, wiele z nich trwa powyżej 6 czy nawet 8 minut.
Często mówi się, że
muzyka łagodzi obyczaje. Ten zestaw właśnie łagodzi i wycisza. Wybierzcie
muzykę radości, pogody ducha, miłości... utwory na przepraszam ale i kocham.
Gratka dla prawdziwych melomanów. Wygląda na to, że ten rok zapowiada się muzycznie,
ale będzie to również rok filmowy. Nielimitowany dostęp do kina, to
przynajmniej 2 filmy ze srebrnego ekranu w miesiącu.
Niestety bardzo opuściłam się
jeżeli chodzi o filmy. Dzisiaj ukazały się nominacje do najpopularniejszej
nagrody filmowej i z przykrością stwierdzam, że większości z nich nie poznałam,
chociaż jest szansa, że nadrobię przynajmniej część. A z pewnością pojawią się tu jeszcze małe prognozy w przynajmniej dwóch kategoriach.
Trzy filmy wyraźnie dominują.
'Zjawa' w reżyserii Alejandro Gonzáleza Iñárritu (12 nominacji), 'Mad Max: Na
drodze gniewu' George'a Millera (10) oraz 'Marsjanin' Ridleya Scotta (7). Oprócz
'Zjawy' zainteresował mnie także film 'Carol', który wielu może wydać się
kontrowersyjny. Niestety polska premiera zapowiedziana jest dopiero na 4 marca
- niemal rok po premierze. Trzecim z filmów, o którym słyszałam wiele dobrego
jest 'Most Szpiegów' z Tomem Hanksem w roli głównej. Pełną listę nominacji
można przeczytać tutaj. Tak jak co roku, zwracam uwagę na dwie mniej popularne
kategorie czyli film nieanglojęzyczny i dokument. W pierwszej kategorii miałam
okazję na Festiwalu Filmu i Sztuki w Kazimierzu Dolnym zobaczyć 'Mustanga'. Rewelacyjny,
poruszający, czasami zabawny, czasami wstrząsający, film najwyżej oceniony w
rankingu publiczności. Niewiele ale wyprzedził 'Syna Szawła', którego niestety
nie obejrzałam (kolidował z czymś innym a potem żałowałam). Wiem, ze film László
Nemesa chce zobaczyć. Z drugiej kategorii miałam okazję zobaczyć 'Scenę Ciszy',
dokument poświęcony zbrodni ludobójstwa w Indonezji w latach 60tych XX wieku, a
właściwie spojrzenie i rozmowy z
osobami, które te akty przemocy popełniały. Godny uwagi film, dla każdego kto
interesuje się historią albo psychologią.
Wraz z Oscarami, pojawiły się
także nominacje do Złotych malin dla najgorszych filmów, aktorów i reżyserów. Prym
wiodą cztery filmy, które nie są dla mnie żadnym zaskoczeniem: 'Pięćdziesiąt twarzy
Greya' (oczywistość), 'Jupiter: Intronizacja' (po zwiastunie wiedziałam, że to będzie
słabe), 'Fantastyczna Czwórka' (tu nie sądziłam, że film okaże się aż tak słaby
by dostać nominację) oraz 'Piksele' (no cóż... tu też zwiastun był słaby). Wszystkie
Złote Maliny można zobaczyć tutaj.
Tak jak w modzie, tak w produkcjach
filmowych pojawiają się cykle popularności pewnych tematów. Obecnie jednym z
ulubionych motywów są aktorskie adaptacje znanych baśni. Była Czarownica, 13
marca będzie Kopciuszek, w planach jest Piękna i Bestia oraz Mała Syrenka. Kiedy
dowiedziałam się, że Tajemnice Lasu są musicalem, dzień po premierze odhaczyłam
w kalendarzu jako wyjście do kina. Tego typu filmów ostatnio mi brakowało (ileż
można katować Chicago czy inną Burleskę).
Into the Woods to połączenie motywów
kilku znanych opowieści: o Czerwonym Kapturku, Kopciuszku, Jasiu Fasoli i
Roszpunce ale podstawą jest historia bezdzietnego piekarza, który razem z żoną
próbują zdjąć klątwę rzuconą niegdyś przez wiedźmę na jego rodzinę. Ścieżki
wszystkich bohaterów łączą się w owym tajemniczym lesie i tam rozgrywa się
niemal cała akcja baśni.
Ponieważ to musical to w pierwszej kolejności wypada
powiedzieć o ścieżce dźwiękowej. Wiele piosenek, mimo swojej prostoty, miało w
sobie niezwykły urok. Przy innych można było nawet nieźle się pośmiać, jak przy
piosence dwóch książąt. Muzyka pasuje do klimat filmu i to jest chyba
najważniejsze. Zaskoczyła mnie w niektórych momentach wierność treści filmu
wobec niektórych elementów baśni. Produkcje Disney'a znane są ze swojej
ugłaskanej formy a w tej produkcji pokazano sporo mroku. Przykładem może być
przywołanie formy w jaki sposób siostry Kopciuszka dopasowywały pantofelek. Byłam
zaskoczona, ale w pozytywny sposób. Film podzielony został na dwa etapy
historii i kiedy widz sądzi, że już zaraz będzie koniec opowieści następuje
zwrot w fabule - kolejne pozytywne zaskoczenie. Oczywiście aktorsko nie można
się przyczepić, doskonałe, czasami niekonwencjonalne kostiumy i charakteryzacja
tylko potęgują dobre wrażenie. Obecnie na ekranach kin pojawiło się sporo
dobrych filmów, ale mimo wszystko także ten warto obejrzeć... o ile lubi się
musicale ;]
Warto także wspomnieć, że samo
Into the Woods to musical, który zdobył niezwykłą popularność na całym świecie.
Swój debiut miał w San Diego w 1986 roku a na Brodway'u premiera odbyła się w
listopadzie 1987 roku. Opierał się o teksty Stephena Sondheima oraz książkę Jamesa
Lapine'a. Do tej pory sztuka grana jest na deskach teatrów w wielu krajach.
Wczoraj w naszym kraju wszędzie mówiono o ogromnym polskim
sukcesie - Ida Pawła Pawlikowskiego otrzymała Oscara, wciąż najbardziej
prestiżową nagrodę filmową. Jak to bywa w Polsce z filmami poruszającymi motywy
historyczne wywołał on gorącą dyskusję i kontrowersje. Ale sukces jest, Ida
została doceniona i otrzymała nagrody większości festiwali filmowych na całym
świecie. Jak mówiono, jej największym konkurentem był Lewiatan, film rosyjski,
który może właśnie przez wzgląd na swoją narodowość nie otrzymał statuetki? Nie
zamierzam umniejszać sukcesu Idy, ale historia nagród Amerykańskiej Akademii
bywała różna.
Z pewnością większość zainteresowanych w każdą stronę
przejrzała i przeanalizowała nagrodzone filmy. Niestety wyjątkowo w tym roku,
mimo planów i chęci nie widziałam większości produkcji. Jedynie Birdmana, który
otrzymał tę najważniejszą nagrodę, dla najlepszego filmu, byłam w stanie obejrzeć.
Film niezwykły, niełatwy i nietypowy. Film zdecydowanie nie dla każdego, na pewno
nie dla osób które nie lubią teatru i sztuki teatralnej oraz dramatów
psychologicznych. Mimo dwugodzinnego seansu, raczej wolniejszej niż szybszej
akcji film minął bardzo szybko, niewykluczone, że dzięki wybijanemu rytmowi.
Drugim faworytem Oscarów był film Boyhood, który otrzymał jedną tylko statuetkę
i mówi się o nim jako wielkim przegranym tegorocznej ceremonii. Może to pewien
żal, ale z drugiej strony nie było jednego faworyta który zgarnął wszystko.
Birdman oprócz tej najważniejszej statuetki otrzymał jeszcze trzy: dla reżysera
(druga najważniejsza), za scenariusz oryginalny i zdjęcia. Generalnie statuetki
otrzymały wszystkie filmy w różnych kategoriach, Teoria Wszystkiego (aktor
pierwszoplanowy), Still Alice (aktorka pierwszoplanowa), Whiplash (aktor
drugoplanowy, dźwięk, montaż), Boyhood (aktorka drugoplanowa), Gra Tajemnic
(scenariusz adaptowany), Grand Budapest Hotel (charakteryzacja, muzyka,
scenografia, kostiumy), Interstellar (efekty specjalne), Snajper (montaż
dźwięku), Wielka szóstka (która wygrała z Jak wytresować smoka w kategorii film animowany). Najlepszą
piosenką została Glory do filmu Selma - cóż o niej już mówiłam. Można ubolewać,
że Polacy otrzymali tylko jedną nagrodę z pięciu nominacji, ale nie bądźmy aż
tak pazerni ;]
Drugim nominowanym do Oscara filmem, poza Birdmanem, było Into the
Woods/Tajemnice lasu (nominacje: aktorka drugoplanowa Meryl Streep, kostiumy i
scenografia), który opiszę w kolejnej notce. Póki co powiem krótko: warto :)
Czas czas czas, ale mimo wszystko mam w planach obejrzeć Grand Budapest Hotel, Whiplash, Grę Tajemnic oraz Boyhood.
Doczekaliśmy się nominacji do
tegorocznych Oscarów. Trochę niespodzianek, zwłaszcza tych pozytywnych dla
polskiej kinematografii. Przede wszystkim Ida Pawła Pawlikowskiego nominowana
została w kategorii film nieanglojęzyczny (o tym było wiadomo) ale także za
zdjęcia. Do kategorii krótkometrażowego filmu dokumentalnego zakwalifikowały
się aż dwie polskie produkcje: Joanna (Aneta Kopacz) oraz Nasza klątwa (Tomasz
Śliwiński, Maciej Ślesicki). Anna Biedrzycka-Sheppard została doceniona za
kostiumy do Czarownicy (niestety to jedyna nominacja dla Maleficent). W tym
roku nie ma zdecydowanego faworyta. Po 9 nominacji otrzymały filmy GrandBudapest Hotel oraz Birdman (w tym dla najlepszego filmu, scenariuszu,
reżysera, czy zdjęcia). Osiem nominacji otrzymała Gra tajemnic (m.in za film,
aktora, aktorkę, muzykę reżysera). Po sześć nominacji potrzymały filmy Boyhood
i Snajper, a o pięć statuetek powalczą Interstellar, Foxcatcher(wiem, że tego filmu na pewno nie obejrzę), Teoria wszystkiego
i Whiplash. Co ciekawe, Wielkie Oczy Tima Burtona zostały całkowicie pominięte.
Nie widziałam jeszcze większości z tych filmów więc nie będę wskazywała na
faworytów. Przyjdzie na to czas. Ale to, co już teraz mogę ocenić to nominowane
piosenki. Jedną z nich ponownie jest utwór Glory do filmu Selma, pozostałe
cztery wcześniej się nie pojawiły. Keira Knightley zaśpiewała pięknie piosenkę
Lost Stars do filmu Begin Again, bardzo subtelna w wyrazie i pogodna. Drugim
poruszającym utworem jest utwór I’m Not Gonna Miss You, którą wykonał Glen Campbell
do filmu Glen Campbell: I’ll Be Me. Subtelna ale jednak bardziej popowa
piosenka Rity Ora Gratefull z filmu Beyond the Lights też ma swój ale jednak według
mnie jest o wiele słabsza niż utwory Lany del Rey (zarówno z Big Eyes jak i
Maleficent). Piosenka do animacji LEGO Przygoda, Everything is Awesome to kompletnie nie
mój typ, nie wiem dlaczego się znalazła pośród nominowanych. Czy ktoś próbuje
powtórzyć sukces Happy Pharrella Williamsa? Nie ta liga, ale przecież mogę się
mylić (oby nie).
Ceremonia wręczenia nagród Akademii odbędzie się 22 lutego.
Złote Globy zostały rozdane
(gdyby ktoś przegapił można zerknąć tutaj na każdą dziedzinę) i jak można było
sądzić Boyhood i Grand Budapest Hotel zgarnęli statuetki w głównych kategoriach.
Nagrodę za najlepszy film zagraniczny otrzymał Lewiatan, główny konkurent Idy Pawła Pawlikowskiego w
tym roku. Nagrodzona została piosenka z filmu Selma... czyli całkowicie coś
odmiennego od mojego typu. Śmiałabym powiedzieć, że była to nagroda ‘za
nazwisko’, ale nie powiem ;]. W tym samym czasie zostały ogłoszone nominacje do Nagród
Brytyjskiej Akademii Sztuk Filmowych i Telewizyjnych czyli BAFTA. W głównej
kategorii nominowane filmy to ponownie Birdman, Boyhood, Grand Budapest Hotel,
Gra Tajemnic a także Teoria Wszystkiego. Niewykluczone, że to film z Benedictem
Cumberbatchem zgarnie najwięcej statuetek. Oczywiście Hobbit tylko z jedną nominacją, za efekty specjalne, chociaż przy całej mojej sympatii szczerze wątpię by otrzymał nagrodę. Ta nominacja to raczej tylko formalność.
Ale i tym razem uraczę was
nominowanymi ścieżkami dźwiękowymi. Każda jest inna, każda ma swój klimat i
chociaż wybór nie należał do najłatwiejszych to dla mnie najbardziej
klimatycznym soundtrackiem jest Teoria Wszystkiego Jóhanna Jóhannsona.
Już 15 stycznia dowiemy się wszystkich nominacji do tegorocznych Oscarów. Czy powielą one powyższy schemat?
Już w niedzielę po raz 72 zostaną
wręczone Złote Globy, jedne z bardziej znanych i istotnych nagród filmowych (a
od 1956 roku także telewizyjnych). Kategorie nieco się różnią od oscarowych. Osobną
nagrodę dostaje film dramatyczny, komedia (lub musical), animowany, zagraniczny,
oraz serial dramatyczny i komediowy (lub musical). Najczęściej pojawiającymi
tytułami są Boyhood,Gra tajemnic, Birdman, Grand Budapest Hotel. Nagradzana na
większości festiwali Ida Pawła Pawlikowskiego i tym razem ma szansę na nagrodę.
Oczywiście nie może zabraknąć także ścieżek dźwiękowych oraz piosenek i to na
tych ostatnich mam zamiar dzisiaj się skupić. Co ciekawe, nominacje do nagród
za piosenkę nie pokrywają się z nominacjami za soundtrack. ‘Opportunity’ z
filmu Annie w wykonaniu Quvenzhané Wallis, ‘Yellow Flicker Beat’ Lorde z Igrzysk
Śmierci w mojej opinii maja sporą szansę na nagrodę, są tak różne ale w jakiś
sposób poruszają. Utwór ‘Glory’ z filmu Selma, którą wykonał John Legend zaskoczył
mnie szarością wykonania co by nie powiedzieć wtórnością, podobnie większego
wrażenia nie wywarło na mnie ‘Mercy Is’ Patti Smith i The Kronos Quartet z
filmu Noe – ładne ale tylko tyle. Moją faworytką jest Lana Del Rey za piosenkę
Big Eyes. Jej głos zawsze mnie poruszał, wykonanie wiodącej piosenki z
Maleficent, która była wręcz hipnotyzująca postawiło w moich oczach artystkę
bardzo wysoko. W nominowanych Wielkich Oczach można odnaleźć bardzo wiele:
niepokój, nadzieję, melancholię i pewność siebie, a niewykluczone, że inne
osoby odkryją w nim jeszcze coś innego.
Wszystkie nominacje można zobaczyć na stronie filmweb.
Za niecały tydzień święta i z dnia na dzień
przedświąteczna gorączka narasta, a najbliższy weekend dla wielu osób będzie
kluczowy w sprawie wszelkich zakupów. Już od jakiegoś czasu w radiu puszczane
są coraz częściej świąteczne piosenki. Czy są takie które pozwalają się uspokoić
albo wczuć w bożonarodzeniowy nastrój na tyle by stres i pośpiech nie były
odczuwalne? Mimo jesiennej pogody właśnie takie piosenki pozwalają mi nastroić
się i uprzyjemniają czas zakupów i porządków. Rok rocznie początek sezonu oznajmia
nam 'Last Christmas' (1984) grupy Wham!, którego częstotliwość prowadzi nie rzadko do
znudzenia, ale nie ma Świąt bez 'Last Christmas' ;] Inna piosenka, która
pozytywnie mnie nastraja to 'Coming home for Christmas' z 2005 zespołu Bonnaroo,
przynajmniej ja czuję w niej wiele ciepła. Bardziej popowe wykonania znanych
piosenek przez Christinę Aguilerę albo nastrojowe utwory Celine Dion również
nierzadko można usłyszeć. Jest jednak wykonawca, którego piosenki urzekły
miliony na całym świecie. Michael Buble i jego album 'Christmas' z 2011 roku
cieszy się niesłabnącą popularnością i tylko w tym roku (od stycznia 2014)
sprzedanych zostało na świecie ponad 8 milionów kopii. Ta popularność według
mnie jest zasłużona. Artysta ma piękny, nastrojowy głos i nie tylko ten album
pozwoli nam odczuć ciepło świąt. Chociażby utwór 'Home' z albumu It's Time z
2005 (nawet jeśli ze świętami nie ma nic wspólnego ;]). Jestem pewna, że w dyskografii artysty każdy znajdzie coś co zobrazuje mu
świąteczny klimat. Poniżej kilka różnych utworów do posłuchania, muzyczna
chwila relaksu :)
I jeszcze mały smaczek z 1953 roku znany też z wykonań Marlin Monroe i Kylie Minogue:
Dzisiaj kilka zapowiedzi filmów, które pojawiły się na mojej
liście 'do zobaczenia'. Nie wszystkie moje plany oscylują wokoło tematyki
fantastyczno-baśniowej ale tych okazała się większość stąd notka tematyczna.
Już niedługo, 26 grudnia premierę ma ostatnia część trylogii
Hobbita z podtytułem 'Bitwa pięciu armii'. Co jakiś czas pojawiały się nowe
informacje i zwiastuny. Ale ja chciałabym zaproponować jednak piosenkę wiodącą
filmu w wykonaniu Billy'ego Boyda, odtwórcy roli Pippina z Władcy Pierścieni, który
wykonywał już piosenkę w trzeciej części 'Powrót Króla'. Zaprezentowana tutaj
ma swój urok, ale nie podoba mi się tak ja Misty Mountain (w obu aranżacjach).
Sam film zapowiada się imponująco i już nie mogę się doczekać.
Kopciuszek, o tej baśni wspominałam przy okazji recenzji
Maleficent/Czarownicy. Pojawiły się zdjęcia oraz zwiastun, który zapowiada
bardzo ładną baśń filmową. Wróżką chrzestną została, obsadzana raczej w rolach
mroczniejszych bohaterów, Helena Bonham-Carter. Z kolei złą macochę zagra Cate
Blanchett, a w rolę Księcia wcieli się Richard Madden znany większości widzów z
roli Robba Starka z serialu Gra o Tron. Premiera 13 marca.
Film zatytułowany 'Pan' opowiadający historię Piotrusia Pana
to kolejna baśniowa zapowiedź. Bardzo ciekawi obsada, między innymi zobaczymy Hugh Jackmana, Garretta
Hedlunda czy Amandę Seyfried. Nie była to moja ulubiona opowieść ale zwiastun
jest wystarczająco ciekawy by mieć ten film na liście do obejrzenia. To świat stworzony z zupełnie innej perspektywy. Równie ciekawa wydaje się ścieżka dźwiękowa. Premiera
15 lipca.
Kiedy u nas w kinach będzie Hobbit, światową premierę będzie
miała baśń Tajemnice Lasu / Into the Woods oparta na podstawie książki Jamesa
Lapine pod tym samym tytułem. Pojawiają się postacie znane z opowieści jak
Kopciuszek, Czerwony Kapturek czy Roszpunka. Równie imponująca jest obsada z
Meryl Streep wystąpią Emily Blunt, James Corden. Johnny Depp, Christine
Baranski, Anna Kendrick czy Chris Pine. W tym roku Disney stawia na baśnie
filmowe, ale ten film to będzie musical. Premiera w Polsce 13 lutego.
W tej notce nie mogło także zabraknąć nowego teasera Gwiezdnych Wojen. Przebudzenie Mocy to wg numeracji 7 część cyklu stworzonego
przez George'a Lucasa, a przejętego przez studio Disneya. To nie jest lubiana
przeze mnie saga, ale zwiastun narobił w internecie sporo szumu i wywołał falę
komentarzy różnego sortu - według mnie jest mimo wszystko słaby. Skąd w takim razie Star Wars u mnie? Bo będzie
Harrison Ford i Andy Serkis ;] Premiera u nas 25 grudnia 2015, a ja obejrzę ten
film jakieś pół roku później o ile w ogóle ;]
Zawsze między Halloween a Bożym
Narodzeniem oglądam jedną z lepszych moim zdaniem, a przy okazji ulubionych
animacji Tima Burtona. Nightmare before Christmas to produkcja pierwszej połowy
lat 90., i jedna z tych, które są ponadczasowe. Stworzona w typowej dla Burtona
stylistyce, nieco groteskowej, z postaciami wyglądającymi jak szmacianki lub
figurki z plasteliny. W tym stylu powstała także np. Gnijąca panna młoda czy
Frankenweenie.
O czym jest koszmar przed świętami? To opowieść o miasteczku
gdzie mieszkają wszystkie stwory, straszydła i upiory znane z legend i baśni,
które w halloweenową noc wychodzą do świata ludzi żeby ich straszyć. Przez kolejny
rok przygotowują się do następnych obchodów ich święta. Głównym bohaterem jest
Jack Skellington (któremu głosu użyczył Chris Sarandon), który przypadkiem trafia
do Miasteczka Bożego Narodzenia i zafascynowany jego ideą próbuje ją
przeszczepić również na grunt swojej społeczności. Ale potwory mają to do
siebie, że robią rzeczy potworne i straszne, a te pomysły są dla nich
niezrozumiałe. Jednak Jack robi wszystko by zdążyć przed Świętami i odbyć je po
swojemu.
Historia jest prosta, trochę zabawna, a trochę gorzka kiedy
bohaterowie zderzają się z rzeczywistością tak różną od swoich wyobrażeń. To na
co jeszcze należy zwrócić to muzyka skomponowana przez Danny’ego Elfmana, który
stworzył już dla Burtona nie jedną fantastyczną ścieżkę dźwiękową. Muzyka z
Miasteczka Halloween w mojej opinii jest jedną z lepszych wśród filmów
animowanych. Poniżej jedna z zabawniejszych piosenek o porwaniu Świętego
Mikołaja, a także oczywiście temat główny wraz z o wiele mroczniejszą i bardzo
klimatyczną wersją w wykonaniu Marlina Mansona. Gorąco polecam obejrzeć całą
animację!
Dobiegła końca ósma edycja Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa
Brzegi w Kazimierzu Dolnym. Także i w tym roku było niezwykle gorąco i mam na
myśli nie tylko upalne dni i wieczory. Mnóstwo spotkań, wiele wartościowych
filmów i tylko żal, że czasami nie można się rozdwoić. Kilka następnych notek
poświęcone będzie podsumowaniu kolejnych festiwalowych dni wraz z recenzjami.
Pierwszy dzień (a właściwie jego połowa ze względu na późny przyjazd) to
fantastyczne spotkanie z Karoliną Korwin – Piotrowską. Znaną, wygadaną i
bezpośrednią dziennikarką, o bogatym doświadczeniu i szerokich horyzontach. Jak
to bywa w cafe-empik, spotkanie miało na celu (niezwykle udaną) promocję jej najnowszej
książki ‘Ćwiartka raz’. W tej kobyłce liczącej prawie 800 stron autorka opisuje
ostatnie 25 lat przemian (w mediach, muzyce, kinie, obyczajowości) jakie
zachodziły w kraju nad Wisłą. Jak sama podkreśliła jest to spojrzenie bardzo
subiektywne, opisywane prostym wręcz mówionym i potocznym językiem. O samej
książce z pewnością napiszę. Na spotkaniu zostałam bardzo zachęcona i po przeczytaniu
już kilkunastu stron (obecnie 250 za mną) mogłam stwierdzić, że nie żałuje.
Dziennikarka
opowiadała także jak pokrótce wyglądała jej praca nad książką. Godziny
siedzenia w bibliotece i poprzez mikrofilmy przeglądanie i czytanie
najróżniejszych gazet – szacunek. W końcu nie można tylko polegać na własnej
pamięci. Poza tym, czasami wystarczy bodziec, a z kolei na inne rzeczy patrzy
się w innej perspektywy. Na spotkaniu pojawiło się sporo anegdot, dygresji, a
niektóre z nich zawarte zostały w książce. Już to (nie mówiąc o lekturze) było
fantastyczną i sentymentalną podróżą w przeszłość, chociaż dla niektórych
będzie to z pewnością nauka nowego ale i szok.
Dzień zakończył się niezwykle przyjemnie koncertem Młodej
Polskiej Filharmonii. To jedyna w Polsce orkiestra młodzieżowa dotowana z
prywatnych funduszy. Dyrektorem artystycznym i dyrygentem jest muzyk Adam Klocek.
Idea doprawdy fantastyczna równie fantastyczny był efekt.
Wczoraj trafiłam na listę filmów,
które mają (już!) 20 lat i poruszyła ona we mnie sentymentalną strunę. Pierwszy
na liście był Forrest Gump, z którym tak naprawdę (zarówno z książką jak i
filmem) zapoznałam się wcale nie tak dawno. W treści, przekazie jest nadal
niezwykle aktualny, a przy tym dobrze się go czyta/ogląda. Na drugiej pozycji
znalazł się Król Lew, po dzień dzisiejszy jedna z najlepszych (i
najpopularniejszych) animacji jakie miałam okazję oglądać z piękną ścieżką
dźwiękową w wykonaniu Eltona Johna i Hansa Zimmera. Od razu przypomniały mi się
inne animacje, które po stokroć oglądało się na kasetach VHS. W 1994 premierę
miał także Wywiad z wampirem (z Tomem Cruisem, Bradem Pittem i Kirsten
Dunst), który mimo pewnych błędów i przemilczeń uważam za jedną z lepszych i
spójnych ekranizacji książkowych jakie miałam okazję oglądać. Kolejnymi
wymienionymi filmami są Pulp Fiction, Leon Zawodowiec, Wichry namiętności i
Skazani na Shawshank, klasyki ale chyba tylko do Leona wracałam kilka razy. Po
przeczytaniu listy sentymentalnie cofnęłam się w przeszłość przypominając sobie
inne filmy, na których się ‘wychowałam’, albo które oglądałam wiele razy. Któż
nie zna przygód Indiany Jonesa (przystojniak! ;]), Franka Dolasa z Jak
rozpętałem II wojnę światową, Monty Python i Święty Graal, albo nieśmiertelnego
Kevina w każde święta (może i się przejadł, ale sentyment zostaje), a i
pokusiłabym się jeszcze o pierwsze dwa filmy Harry’ego Pottera (2001 i 2002
rok). Oczywiście jak już wspomniałam, cała lista animacji głównie
Disneyowskich, ale i japońskich (Polonia 1), które o tym, że są japońskie
dowiedziałam się po latach. Chociaż
lista filmów rośnie z dnia na dzień, to zawsze znajdę czas na sentymentalną
podróż w przeszłość. Na pewno każdy ma takie filmy ;]
Po wygrzebaniu informacji, że
dystrybucja filmu Paganini: Uczeń diabła została przez Monolith Film w naszym
kraju anulowana, postanowiłam obejrzeć go tak szybko jak to możliwe.
Fantastyczna muzyka, dobrze dobrani bohaterowie i poruszająca historia skrzypka
epoki baroku.
David Garrett, niemiecki muzyk, o którym już pisałam przy okazji
premiery (świetnego) albumu Rock Symphonies, wcielił się w tytułową rolę. Jego
wybór nie był przypadkowy, bo w roku 1997 ukazała się płyta z interpretacjami
utworów Paganiniego [jego uroda i medialność z pewnością były kwestiami
drugorzędnymi ;)]. Jako osoba nie będąca aktorem, dobrze poradził sobie z rolą,
aczkolwiek nie była ona specjalnie wymagająca, bez setek stron tekstu.
Najważniejsze były emocje, zarówno jego, jak i te wzbudzane u widza. Drugą
rewelacyjną rolę miał sam ‘diabeł’ Urbani, wygląd, spojrzenie i sposób mówienia
były bardzo przekonujące. W tej roli Jared Harris, który miał wiele dobrych
ról, jak choćby w Lincolnie jako Ulysses S. Grant albo w drugiej części
Sherlocka Holmesa jako profesor Moriarty. Właściwie wszystkie role drugoplanowe
były dobrze dobrane i odegrane. Zdeterminowany żeby ściągnąć artystę do Londynu
John Watson zagrany przez Christiana McKay, oraz jego córka Charlotte (Andrea
Deck), którą Paganini obdarzył uczuciem. W ciekawy sposób została także
przedstawiona mentalność i zachowania osób tamtej epoki. Także sama oprawa
wizualna, techniczna jest bez zarzutu.
Devil's Violinist to film biograficzny i
muzyczny. Gra Davida Garretta jest niesamowita, porywająca, a nawet upajająca
jakby grał ją sam diabeł. Jest to film zdecydowanie warty uwagi i dzięki niemu
w przystępny sposób możemy poznać rys życia jednego z największych wirtuozów. Przy okazji premiery filmu ukazała się w październiku
także płyta Garrett vs Paganini. W tym miejscu warto także wspomnieć o dwóch
pięknych ariach. Jedną z nich, Io Ti Penso Amore śpiewaną przez Andreę Deck w
filmie, Garrett wykonał także w duecie z Nicole Scherzinger. Drugą Ma Dove Sei,
Garret napisał dla Andrea Bocielliego, co było dla muzyka wielkim zaszczytem. Oba
utwory prezentuję poniżej.
Ocena filmu jest wyjątkowo subiektywna ze względu na
uczucie jakim darzę ten diabelski instrument ;] a do samego filmu na pewno nie raz wrócę.
Po nieco dłuższej przerwie wracam
z recenzją zapowiedzianego już filmu, głośnej 'Hollywoodzkiej' produkcji.
Niestety z powodów ode mnie niezależnych zmuszona zostałam obejrzeć wersję z
dubbingiem, ale jak się okazało nie było źle. Czarownica (Maleficent)
to baśń na podstawie animacji z 1959 roku Śpiąca Królewna jednakże to
nie Aurora jest tu główną bohaterką, ale właśnie zła wiedźma. W filmie pokazana
została historia Diaboliny sprzed urodzin królewny, kiedy ona sama była jeszcze
dzieckiem. Poznajemy wydarzenia, które znacząco wpłynęły na późniejsze
zachowanie czarownicy.
Film pokazuje, że w życiu nie ma pojęcia tylko czerni i
bieli, ale liczne odcienie szarości. Każdy jest inny a motywy jakimi ludzie się
kierują mogą działa albo bardziej budująco albo bardziej destruktywnie zarówno
na otoczenie jak i na własną psychikę. Widzimy po raz kolejny jak przerost
ambicji potrafi niszczyć, jak skrajne myślenie prowadzi do zatracania się i
utraty zdrowego rozsądku. Także smutna prawda, że raz wypowiedziane, nierozważnie
słowa, nie zawsze można cofnąć. Ale nie mogło oczywiście zabraknąć wielu
pozytywnych uczuć. Pojawia się niemal sztampowy motyw wybaczania, prawdziwej
miłości, piękna i dobra, które budują, tworzą i sprawiają, że świat staje się
lepszy. Jakkolwiek banalnie to brzmi, to jednak ta ‘oczywista oczywistość’ nie
dla wszystkich jest taka… oczywista, albo po prostu zapominana.
Wracając jednak
do samego filmu, właściwie nie było elementów, które mi się nie podobały.
Piękna kraina, z bajkową scenografią i pasującymi efektami. Bardzo udana
charakteryzacja i chociaż spotkałam się z opinią, że Maleficent została za
bardzo wykontrastowana (podobno na życzenie Jolie), uważam, że był to zabieg
jak najbardziej na miejscu, pasujący do charakteru ale i upodabniający aktorkę
do postaci znanej nam z bajki. Całości towarzyszyła piękna muzyka skomponowana
przez Jamesa Newtona Howarda, oraz niezwykle klimatyczny cover piosenki Once
Upon a Dream w wykonaniu Lany Del Rey (który podaję poniżej). Najwyższy czas
powiedzieć dwa słowa o samych aktorach. Angelina świetnie pasowała do roli
Diaboliny, wróżki opiekujące się królewną zachowywały się odpowiednio do swojej
wiedzy o dzieciach, podobnie Elle Fannig dobrze poradziła sobie ze swoją
bohaterką. W obsadzie możemy zobaczyć, że małą Aurorę zagrała córeczka Jolie. W
wywiadzie aktorka tłumaczyła, że nie był to celowy zabieg. Po prostu
dziewczynki wybrane do roli, bały się odzianej w czerń matrony ze strasznymi
rogami, tylko mała Vivienne się nie bała, w końcu mama ;). Jeszcze jedna rzecz
jest bardzo wyraźna – wiek aktorów. W animacji Aurora i książę Filip wyglądali
dojrzalej, na 18 a nawet 20 lat, z kolei w filmie widać, że to jeszcze
nastolatki, a wiek 16 lat jaki pojawia się w słowach klątwy Diaboliny jest
dobrze odwzorowany. Można by rzec ‘w końcu’ bo w wielu produkcjach aktorzy są i
wyglądają na starszych niż faktycznie powinni być. Młodziutki książę Filip
został potraktowany w filmie... trochę jak zło konieczne, ale w zabawny sposób.
Odebrałam to trochę jako parodię poważnej roli księcia z bajki i wielkiej
miłości od pierwszego wejrzenia... w wieku 16 lat. Brakowało mi tylko komiksowego błysku śnieżnobiałych ząbków kiedy się uśmiechał, ale może to by było już za
dużo ;).
Filmy Disneya mają to do siebie, że są bezpieczne dla dzieci i Czarownica
nie jest wyjątkiem. Ale jest to także dobra rozrywka dla całej rodziny. Ja z
sentymentem wróciłam wspomnieniami do wczesnych lat dziecięcych. Co ciekawe,
jak się okazuje filmowe (Disney’owo – Hollywoodzkie) adaptacje klasycznych
bajek zdają się być tego- i przyszłorocznym trendem. 12 marca przyszłego roku
zaplanowana jest premiera Kopciuszka w reżyserii Kennetha Branagha (ciekawostką
jest, że początkowo film miał reżyserować Mark Romanek, jednakże jego wersja wykluczała
szczęśliwe zakończenie. Nie musze mówić, że strasznie mnie to ciekawi), na
październik 2015 roku zapowiedziana jest (kolejna) Księga Dżungli, której rezyserem
został Jon Favreau, a w planach jest ekranizacja jednej z najbardziej udanych
animacji Disneya Pięknej i Bestii w reżyserii Billa Condona. Zapowiada się
wiele smaczków miejmy nadzieję na poziomie Maleficent, która jest niemal obowiązkową
kinową propozycją, zwłaszcza dla dzieciaków ;]
W tym roku majowe kino zapowiada
się wyjątkowo smacznie i obfituje w premiery, które powinny trafić w gusta
każdego kinomaniaka.
Już 9 maja premierę będzie miała Transcendencja, dramat
science-fiction z Johnnym Deppem w roli głównej. Opis filmu krótki, ale pomysł
wydaje się wyjątkowo zachęcający. Nie mam wątpliwości co do aktorstwa jakie
będziemy mieli okazję zobaczyć, ponad to powinniśmy usłyszeć piękną muzykę w
wykonaniu Mychaela Danna, który otrzymał statuetkę za ścieżkę dźwiękową do
Życia Pi i komponował do wielu znanych i dobrych filmów jak choćby Parnassus,
New York, I love You czy 8 milimetrów.
Dwie premiery dla fanów filmów akcji i
s-f czyli Godzilla (16 maja), której historii nikomu nie trzeba przedstawiać,
ale zwiastun potrafił zrobić niesamowite wrażenie. Drugim filmem jest kolejna
część serii X-Men, Przeszłość, która nadejdzie (23 maja). W tej części w rolę
Mystique wcieli się Jennifer Lawrence, obecnie celebrytka, ulubienica światka
filmowego i jestem ciekawa jak odnajdzie się w tego typu filmie.
Dla
zwolenników polskiego kina już 16 maja premierę będą miały Psy, film w
reżyserii Władysława Pasikowskiego ze znanymi twarzami, Linda, Kondrat, Pazura,
Gajos. Choć nie jestem fanką polskiego kina sensacyjnego to duże nadzieje wiążę
z muzyką, za którą odpowiedzialny jest jeden z moich ulubionych kompozytorów –
Michał Lorenc.
Jednak to nie wymienione filmy przykuły moją uwagę w
nadchodzącym miesiącu. Teraz dwa słowa o majowych premierach, na które na pewno
pójdę do kina. Pierwszym filmem jest Paganini: Devil’s Violinist, na którego
czekam odkąd usłyszałam i zobaczyłam pierwsze zdjęcia z planu. Muzyka
Paganiniego jest magiczna, ale powodem, dla którego chcę zobaczyć film jest
odtwórca głównej roli: David Garrett, rewelacyjny muzyk, o którym pisałam tutaj
już kilka razy. W tym wypadku fabuła nie jest dla mnie najważniejsza, ale aktor
i muzyka ;) Premiera podobno 30 maja.
Drugi film uznałam za doskonały prezent
na Dzień Matki. Grace księżna Monako, czyli opowieść o gwieździe kina, która
wychodzi za mąż za księcia. W roli głównej piękna Nicole Kidman, z którą wiążę
duże nadzieje. Filmów o Grace Kelly powstało wiele, a odświeżanie takich
historii nie zawsze wychodzi im na dobre. Historia jest z jednej strony bajkowa, z drugiej tragiczna. Środowisko arystokracji, rodów książęcych i królewskich było bardzo hermetyczne. Tego typu mezalianse zawsze były kontrowersyjne i mało kto chciał wspierać osobę z nizin. Mam nadzieję, że będzie warto, a prezent okaże się udany. Premiera 16 maja.
Trzeci film, który przykuł moja uwagę to Maleficent, historia
czarownicy Diaboliny, znanej większości z bajki o śpiącej królewnie, tym razem
jednak opowieść toczy się z perspektywy tej złej. Zwiastun zaintrygował mnie,
Angelina Jolie w roli głównej wydaje się odpowiednia, James Newton Howard jako
kompozytor na pewno wprowadzi piękną oprawę do filmu. Liczę na dobrą, ciekawą i
oryginalną baśń, bo jest potencjał. Premiera 30 maja.
Z pewnością każdy zapalony kinomaniak, którego interesują Oscary doskonale wie kto i za co otrzymał statuetkę. Wielu pewnie miało swoich faworytów, sympatie i nadzieje. W tym roku wyniki były nieco zaskakujące. Opisywane przeze mnie American Hustleoraz Wilk z Wall Street były filmami, które miały uzyskać przynajmniej jedną nagrodę, a okazały się wielkimi przegranymi.
Najwięcej statuetek, bo aż 7, zgarnęła rewelacyjna Grawitacja w tym jedno z ważniejszych wyróżnień czyli nagrodę dla najlepszego reżysera. Produkcja Alfonso Cuaróna otrzymała jeszcze statuetki w kategoriach muzyka (mój faworyt), efekty specjalne, zdjęcia, dźwięk, montaż oraz montaż dźwięku - czyli kategorie czysto techniczne. Przypomniało mi to sytuację z Avatarem, który otrzymał nagrody w trzech technicznych kategoriach. Reszta nagród była bardzo zróżnicowana.
Najlepszym filmem został Zniewolony, który w tym roku zgarnął mnóstwo nagród, BAFTA, Złoty Glob, nagrodę Critics Choice, Czarną Szpulę, Film Independent oraz Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Toronto (wliczyłam tylko nagrody za najlepszy film). Lupita Nyong'o otrzymała Oscara za rolę drugoplanową, a także nagrody Critics Choice, stowarzyszenia Krytyków Filmowych z LA, Amerykańskiej Gildii Aktorów Filmowych, Film Independent oraz Czarną Szpulę. Trzeciego Oscara ten film uzyskał za najlepszy scenariusz adaptowany (w tej kategorii również nagrodę Critics Choice). Każdy kto oglądał ten film był pod wrażeniem i choć spodziewałam się jakiejś nagrody dla Zniewolonego jeszcze nie zdążyłam go obejrzeć.
Złotą statuetkę dla najlepszego aktora pierwszoplanowego otrzymał Matthew McConaughey, a dla aktora drugoplanowego Jared Leto, obaj za film Witaj w klubie. Najlepszą aktorką została Cate Blanchett za rolę w Blue Jasmine. Niestety ponownie są to filmy, których nie widziałam. O Blue Jasmine słyszałam różnie i niekoniecznie najlepsze recenzje, a film Jeana-Marca Valée wciąż odkładałam.
Zgodnie z przewidywaniami nagrodę dla najlepszej animacji długometrażowej otrzymała piękna zimowa opowieść Walta Disneya Kraina Lodu. Drugą statuetką otrzymała za najlepszą piosenkę - Let It Go Idiny Menzel. Wielki Gatsby otrzymał całkiem zasłużenie dwie statuetki w kategoriach najlepsza scenografia i kostiumy. W tym miejscu chciałabym się zatrzymać na chwilę i wspomnieć o filmie, który nie dostał nagrody. Wielki Mistrz, który miał być kinowym arcydziełem, dopracowanym w każdym calu okazał się filmem nie najlepszym. William Chang został doceniony przez Amerykańską Akademię i otrzymał nominację do Oscara w kategorii kostiumów. Artysta wykazał się niezwykłym kunsztem i skrupulatnością by jak najwierniej oddać ducha epoki, a nad kostiumami, niemal całkowicie uszytymi ręcznie, pracował całe dwa lata. Wielu ciekawych rzeczy można dowiedzieć się w jednym z artykułów.
Ostatnią kategorią, która budzi zawsze moje zainteresowanie jest film nie-anglojęzyczny. W tym roku statuetkę otrzymał film Paolo Sorrentino Wielkie Piękno, który obejrzę z przyjemnością i ciekawością. Filmem, z którym miałam styczność było Polowanie, duński dramat w reżyserii Thomasa Vinterberga. Film mocno angażujący widza, poruszający i dający wiele do myślenia.
Zastanawiam się czy w tym roku Oscary przyznane zostały produkcjom odpowiadającym waszym sympatiom i przypuszczeniom.
Pełna lista nominacji do Oscara oraz Złotych Malin
Koniec miesiąca za pasem, a nie
poleciłam Wam jeszcze żadnej muzyki. Nie powinno być zaskoczeniem jeśli mój
wybór padnie na utwory i ścieżki dźwiękowe nominowane do Oscara. Odkładając na
bok wątpliwości co do nominowanych czy nagradzanych na tym, wciąż najbardziej
znanym i popularnym festiwalu, nie można nie docenić tak fantastycznych
kompozycji jakimi niemal rok rocznie raczą nas Williams, Desplat, Zimmer czy
Newman. Muzyka zawsze porusza, mniej lub bardziej w zależności od preferencji,
ale zawsze wywołuje emocje, a często nawet refleksje.
W kategorii najlepszej
piosenki mamy cztery nominacje. Dwie z nich już opisywałam przy okazji ZłotychGlobów, a jest to utwór Let It Go Idiny Menzel z animacji Kraina lodu, oraz
laureat wymienionej przed chwila nagrody Ordinary Love zespołu U2 do filmu
Mandela: Long Walk to Freedom. Trzecia piosenka pochodzi z innej animacji,
która zdobyła niezwykłą popularność i sympatię – Minionki Rozrabiają i tutaj
piosenka Pharrella Williamsa Happy. Bardzo pozytywny i pogodny utwór, który
stoi naprzeciw nieco melancholijnego i delikatnego The Moon Song w wykonaniu
Scarlett Johansson i Joaquin Phoenix z filmu Ona. Różnorodność utworów jest
duża ale wyjątkowo wybrałam mojego faworyta a jest nim zespół U2. Szczerze
jestem zawiedziona, że zarówno w tej kategorii jak i pośród ścieżek dźwiękowych
nie znalazła się, tak jak w ubiegłym roku, druga część Hobbita.
W przypadku
soundtracków nominację uzyskał John Williams za Złodziejkę książek, o której
już pisałam. Kolejnym wyróżnionym został Alexandre Desplat za TajemnicęFilomeny, z jednej strony delikatną a z drugiej dość pogodną muzykę. Will
Butler i Owen Pallett skomponowali bardzo subtelną i miękką w brzmieniu ścieżkę
do filmu Ona. Jestem przekonana, że spodoba się każdemu, kto lubi nieco
melancholijne i łagodne dźwięki. Czwartą Nominację uzyskał Thomas Newman za piękny
soundtrack do filmu Ratując pana Banksa. Ostatnim ale wcale nie gorszym jest
Steven Prince, który skomponował fantastyczną muzykę do Grawitacji, utrzymaną w
dobrym tempie, czasami niepokojącą a nawet pobudzającą.
Nie ukrywam, że w tej
kategorii to właśnie Steven Prince zaraz obok Thomasa Newmana jest moim faworytem. Już w tą niedzielę poznamy preferencje Akademii i jestem niezmiernie ciekawa werdyktu gdyż z tego co zasłyszałam Ona cieszy się znaczną sympatią.