Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Muzyka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Muzyka. Pokaż wszystkie posty

środa, 31 stycznia 2018

Która piosenka otrzyma Oscara?

Chciałoby się ocenić każdy film nominowany do Oscarów, możliwe ale nie najłatwiejsze zadanie. Prostsze i niemniej przyjemne jest ocenianie muzyki oraz piosenki filmowej. Mam wrażenie, że w tym roku konkurencja na piosenkę nie jest specjalnie duża. Spośród filmów, które oglądałam w tym roku żadna specjalnie nie zwracała uwagi, dopiero pod koniec 2017 pojawiły się dwie i obie otrzymały nominację. O wiele większy wybór jest w pełnej ścieżce dźwiękowej. 

Piosenki ułożyłam od najsłabszej do najlepszej podług mojej subiektywnej opinii i odczuć, oraz przy wsparciu muzyka nie znającego filmów, kontekstu, oceniającego piosenkę jako taką mającego na uwadze nominacje do prestiżowej nagrody.

Bardzo ładna, bardzo spokojna, bardzo nudna. Można się przy niej odprężyć i zasnąć. Odczucie: niczym gwiazdka na Hawajach. Coco to fantastyczna animacja i szczerze powiedziawszy miała ciekawsze piosenki w repertuarze, ta jest po prostu nudna.


Lepszy ciekawszy wydźwięk ma 'Mighty River' ale utwór ma ponad 5 minut i o ile lubię długie wyraziste utwory to ten po trzech minutach a kawałkiem zaczyna męczyć bo cały czas brzmi tak samo.


Dwie kolejne piosenki ustawiłabym na równi. Są całkowicie różne ale o wiele bogatsze dźwiękowo. Andra Day ma pasującą motywującą barwę, a Common dorzuca nieco różnorodności więc 'Stand up for something' wypada ciekawiej. Drugi utwór 'Mystery of love' to ciepła łagodna piosenka ale nie taka nudna jak 'Remember me'. Jest o wiele bogatsza instrumentalnie.



Ostatni utwór to mój/nasz faworyt. Żywa, energetyczna piosenka z prostym i wyrazistym przesłaniem by zawsze być sobą i nigdy się nie poddawać. Keala Settle ma czysty silny głos. Ta piosenka się wyróżnia. Otrzymała Złotego Globa i oprócz Oscarów nominowana jest także do nagrody Brytyjskiej Akademii (BAFTA). Gorąco polecam pełen soundtrack do filmu.


poniedziałek, 9 stycznia 2017

Dla potrzebujących wyciszenia...

Rok temu na gwiazdkę dostałam płyty Muzyka Ciszy vol.3, dwupłytowa edycja kompozycji wybranych przez Marka Niedźwieckiego. Był to jeden z bardziej udanych prezentów więc kiedy zobaczyłam, że w tym roku pokazała się kolejna edycja nie mogłam nie poprosić. Mikołaj okazał się na tyle hojny, że kolekcję uzupełniłam także o dwie wcześniejsze części. 


"Muzyka jest ciszą, w której słychać muzykę"


W moim odczuciu pierwsza jest najlepsza, najbardziej klimatyczna i w niezwykły sposób potrafi dopieścić zmysły i ducha. Część druga niewiele jej jednak ustępuje. Kompozycje zawarte w tych edycjach pozwalają się zatracić, odprężyć czy wręcz odpłynąć. Dla chwili relaksu, dla chwili zapomnienia. Każda kolejna płyta to podróż do wnętrza nas samych, często po wspomnieniach albo marzeniach. Są to utwory zarówno stosunkowo nowe jak i stare klasyki z lat 60. czy 80. Większość z nich jest dłuższa niż standardowe 3,5 - 4 minuty, wiele z nich trwa powyżej 6 czy nawet 8 minut. 


Często mówi się, że muzyka łagodzi obyczaje. Ten zestaw właśnie łagodzi i wycisza. Wybierzcie muzykę radości, pogody ducha, miłości... utwory na przepraszam ale i kocham. Gratka dla prawdziwych melomanów. Wygląda na to, że ten rok zapowiada się muzycznie, ale będzie to również rok filmowy. Nielimitowany dostęp do kina, to przynajmniej 2 filmy ze srebrnego ekranu w miesiącu.


"Niech muzyka nigdy się nie kończy"


czwartek, 14 stycznia 2016

Oscary i Złote Maliny 2016

Niestety bardzo opuściłam się jeżeli chodzi o filmy. Dzisiaj ukazały się nominacje do najpopularniejszej nagrody filmowej i z przykrością stwierdzam, że większości z nich nie poznałam, chociaż jest szansa, że nadrobię przynajmniej część. A z pewnością pojawią się tu jeszcze małe prognozy w przynajmniej dwóch kategoriach.

Trzy filmy wyraźnie dominują. 'Zjawa' w reżyserii Alejandro Gonzáleza Iñárritu (12 nominacji), 'Mad Max: Na drodze gniewu' George'a Millera (10) oraz 'Marsjanin' Ridleya Scotta (7). Oprócz 'Zjawy' zainteresował mnie także film 'Carol', który wielu może wydać się kontrowersyjny. Niestety polska premiera zapowiedziana jest dopiero na 4 marca - niemal rok po premierze. Trzecim z filmów, o którym słyszałam wiele dobrego jest 'Most Szpiegów' z Tomem Hanksem w roli głównej. Pełną listę nominacji można przeczytać tutaj. Tak jak co roku, zwracam uwagę na dwie mniej popularne kategorie czyli film nieanglojęzyczny i dokument. W pierwszej kategorii miałam okazję na Festiwalu Filmu i Sztuki w Kazimierzu Dolnym zobaczyć 'Mustanga'. Rewelacyjny, poruszający, czasami zabawny, czasami wstrząsający, film najwyżej oceniony w rankingu publiczności. Niewiele ale wyprzedził 'Syna Szawła', którego niestety nie obejrzałam (kolidował z czymś innym a potem żałowałam). Wiem, ze film László Nemesa chce zobaczyć. Z drugiej kategorii miałam okazję zobaczyć 'Scenę Ciszy', dokument poświęcony zbrodni ludobójstwa w Indonezji w latach 60tych XX wieku, a właściwie spojrzenie  i rozmowy z osobami, które te akty przemocy popełniały. Godny uwagi film, dla każdego kto interesuje się historią albo psychologią.

Wraz z Oscarami, pojawiły się także nominacje do Złotych malin dla najgorszych filmów, aktorów i reżyserów. Prym wiodą cztery filmy, które nie są dla mnie żadnym zaskoczeniem: 'Pięćdziesiąt twarzy Greya' (oczywistość), 'Jupiter: Intronizacja' (po zwiastunie wiedziałam, że to będzie słabe), 'Fantastyczna Czwórka' (tu nie sądziłam, że film okaże się aż tak słaby by dostać nominację) oraz 'Piksele' (no cóż... tu też zwiastun był słaby). Wszystkie Złote Maliny można zobaczyć tutaj.


Wręczenie nagród odbędzie się 28 lutego

czwartek, 5 marca 2015

Tajemnice Lasu / Into the Woods (2014)

Tak jak w modzie, tak w produkcjach filmowych pojawiają się cykle popularności pewnych tematów. Obecnie jednym z ulubionych motywów są aktorskie adaptacje znanych baśni. Była Czarownica, 13 marca będzie Kopciuszek, w planach jest Piękna i Bestia oraz Mała Syrenka. Kiedy dowiedziałam się, że Tajemnice Lasu są musicalem, dzień po premierze odhaczyłam w kalendarzu jako wyjście do kina. Tego typu filmów ostatnio mi brakowało (ileż można katować Chicago czy inną Burleskę). 

Into the Woods to połączenie motywów kilku znanych opowieści: o Czerwonym Kapturku, Kopciuszku, Jasiu Fasoli i Roszpunce ale podstawą jest historia bezdzietnego piekarza, który razem z żoną próbują zdjąć klątwę rzuconą niegdyś przez wiedźmę na jego rodzinę. Ścieżki wszystkich bohaterów łączą się w owym tajemniczym lesie i tam rozgrywa się niemal cała akcja baśni. 
Ponieważ to musical to w pierwszej kolejności wypada powiedzieć o ścieżce dźwiękowej. Wiele piosenek, mimo swojej prostoty, miało w sobie niezwykły urok. Przy innych można było nawet nieźle się pośmiać, jak przy piosence dwóch książąt. Muzyka pasuje do klimat filmu i to jest chyba najważniejsze. Zaskoczyła mnie w niektórych momentach wierność treści filmu wobec niektórych elementów baśni. Produkcje Disney'a znane są ze swojej ugłaskanej formy a w tej produkcji pokazano sporo mroku. Przykładem może być przywołanie formy w jaki sposób siostry Kopciuszka dopasowywały pantofelek. Byłam zaskoczona, ale w pozytywny sposób. Film podzielony został na dwa etapy historii i kiedy widz sądzi, że już zaraz będzie koniec opowieści następuje zwrot w fabule - kolejne pozytywne zaskoczenie. Oczywiście aktorsko nie można się przyczepić, doskonałe, czasami niekonwencjonalne kostiumy i charakteryzacja tylko potęgują dobre wrażenie. Obecnie na ekranach kin pojawiło się sporo dobrych filmów, ale mimo wszystko także ten warto obejrzeć... o ile lubi się musicale ;]

Warto także wspomnieć, że samo Into the Woods to musical, który zdobył niezwykłą popularność na całym świecie. Swój debiut miał w San Diego w 1986 roku a na Brodway'u premiera odbyła się w listopadzie 1987 roku. Opierał się o teksty Stephena Sondheima oraz książkę Jamesa Lapine'a. Do tej pory sztuka grana jest na deskach teatrów w wielu krajach.
8/10

wtorek, 24 lutego 2015

Małe podsumowanie Oscarów


Wczoraj w naszym kraju wszędzie mówiono o ogromnym polskim sukcesie - Ida Pawła Pawlikowskiego otrzymała Oscara, wciąż najbardziej prestiżową nagrodę filmową. Jak to bywa w Polsce z filmami poruszającymi motywy historyczne wywołał on gorącą dyskusję i kontrowersje. Ale sukces jest, Ida została doceniona i otrzymała nagrody większości festiwali filmowych na całym świecie. Jak mówiono, jej największym konkurentem był Lewiatan, film rosyjski, który może właśnie przez wzgląd na swoją narodowość nie otrzymał statuetki? Nie zamierzam umniejszać sukcesu Idy, ale historia nagród Amerykańskiej Akademii bywała różna.
Z pewnością większość zainteresowanych w każdą stronę przejrzała i przeanalizowała nagrodzone filmy. Niestety wyjątkowo w tym roku, mimo planów i chęci nie widziałam większości produkcji. Jedynie Birdmana, który otrzymał tę najważniejszą nagrodę, dla najlepszego filmu, byłam w stanie obejrzeć. Film niezwykły, niełatwy i nietypowy. Film zdecydowanie nie dla każdego, na pewno nie dla osób które nie lubią teatru i sztuki teatralnej oraz dramatów psychologicznych. Mimo dwugodzinnego seansu, raczej wolniejszej niż szybszej akcji film minął bardzo szybko, niewykluczone, że dzięki wybijanemu rytmowi. Drugim faworytem Oscarów był film Boyhood, który otrzymał jedną tylko statuetkę i mówi się o nim jako wielkim przegranym tegorocznej ceremonii. Może to pewien żal, ale z drugiej strony nie było jednego faworyta który zgarnął wszystko. Birdman oprócz tej najważniejszej statuetki otrzymał jeszcze trzy: dla reżysera (druga najważniejsza), za scenariusz oryginalny i zdjęcia. Generalnie statuetki otrzymały wszystkie filmy w różnych kategoriach, Teoria Wszystkiego (aktor pierwszoplanowy), Still Alice (aktorka pierwszoplanowa), Whiplash (aktor drugoplanowy, dźwięk, montaż), Boyhood (aktorka drugoplanowa), Gra Tajemnic (scenariusz adaptowany), Grand Budapest Hotel (charakteryzacja, muzyka, scenografia, kostiumy), Interstellar (efekty specjalne), Snajper (montaż dźwięku), Wielka szóstka (która wygrała z Jak wytresować smoka w kategorii film animowany). Najlepszą piosenką została Glory do filmu Selma - cóż o niej już mówiłam. Można ubolewać, że Polacy otrzymali tylko jedną nagrodę z pięciu nominacji, ale nie bądźmy aż tak pazerni ;]
Drugim nominowanym do Oscara filmem, poza Birdmanem, było Into the Woods/Tajemnice lasu (nominacje: aktorka drugoplanowa Meryl Streep, kostiumy i scenografia), który opiszę w kolejnej notce. Póki co powiem krótko: warto :)

Czas czas czas, ale mimo wszystko mam w planach obejrzeć Grand Budapest Hotel, Whiplash, Grę Tajemnic oraz  Boyhood.

czwartek, 15 stycznia 2015

Oscary 2015 - nominacje i najlepsze piosenki


Doczekaliśmy się nominacji do tegorocznych Oscarów. Trochę niespodzianek, zwłaszcza tych pozytywnych dla polskiej kinematografii. Przede wszystkim Ida Pawła Pawlikowskiego nominowana została w kategorii film nieanglojęzyczny (o tym było wiadomo) ale także za zdjęcia. Do kategorii krótkometrażowego filmu dokumentalnego zakwalifikowały się aż dwie polskie produkcje: Joanna (Aneta Kopacz) oraz Nasza klątwa (Tomasz Śliwiński, Maciej Ślesicki). Anna Biedrzycka-Sheppard została doceniona za kostiumy do Czarownicy (niestety to jedyna nominacja dla Maleficent). W tym roku nie ma zdecydowanego faworyta. Po 9 nominacji otrzymały filmy GrandBudapest Hotel oraz Birdman (w tym dla najlepszego filmu, scenariuszu, reżysera, czy zdjęcia). Osiem nominacji otrzymała Gra tajemnic (m.in za film, aktora, aktorkę, muzykę reżysera). Po sześć nominacji potrzymały filmy Boyhood i Snajper, a o pięć statuetek powalczą Interstellar, Foxcatcher (wiem, że tego filmu na pewno nie obejrzę), Teoria wszystkiego i Whiplash. Co ciekawe, Wielkie Oczy Tima Burtona zostały całkowicie pominięte. Nie widziałam jeszcze większości z tych filmów więc nie będę wskazywała na faworytów. Przyjdzie na to czas. Ale to, co już teraz mogę ocenić to nominowane piosenki. Jedną z nich ponownie jest utwór Glory do filmu Selma, pozostałe cztery wcześniej się nie pojawiły. Keira Knightley zaśpiewała pięknie piosenkę Lost Stars do filmu Begin Again, bardzo subtelna w wyrazie i pogodna. Drugim poruszającym utworem jest utwór I’m Not Gonna Miss You, którą wykonał Glen Campbell do filmu Glen Campbell: I’ll Be Me. Subtelna ale jednak bardziej popowa piosenka Rity Ora Gratefull z filmu Beyond the Lights też ma swój ale jednak według mnie jest o wiele słabsza niż utwory Lany del Rey (zarówno z Big Eyes jak i Maleficent). Piosenka do animacji LEGO Przygoda, Everything is Awesome to kompletnie nie mój typ, nie wiem dlaczego się znalazła pośród nominowanych. Czy ktoś próbuje powtórzyć sukces Happy Pharrella Williamsa? Nie ta liga, ale przecież mogę się mylić (oby nie).






Ceremonia wręczenia nagród Akademii odbędzie się 22 lutego.

wtorek, 13 stycznia 2015

Po Złotych Globach czas Na BAFTA



Złote Globy zostały rozdane (gdyby ktoś przegapił można zerknąć tutaj na każdą dziedzinę) i jak można było sądzić Boyhood i Grand Budapest Hotel zgarnęli statuetki w głównych kategoriach. Nagrodę za najlepszy film zagraniczny otrzymał Lewiatan, główny konkurent Idy Pawła Pawlikowskiego w tym roku. Nagrodzona została piosenka z filmu Selma... czyli całkowicie coś odmiennego od mojego typu. Śmiałabym powiedzieć, że była to nagroda ‘za nazwisko’, ale nie powiem ;]. W tym samym czasie zostały ogłoszone nominacje do Nagród Brytyjskiej Akademii Sztuk Filmowych i Telewizyjnych czyli BAFTA. W głównej kategorii nominowane filmy to ponownie Birdman, Boyhood, Grand Budapest Hotel, Gra Tajemnic a także Teoria Wszystkiego. Niewykluczone, że to film z Benedictem Cumberbatchem zgarnie najwięcej statuetek. Oczywiście Hobbit tylko z jedną nominacją, za efekty specjalne, chociaż przy całej mojej sympatii szczerze wątpię by otrzymał nagrodę. Ta nominacja to raczej tylko formalność. 
Ale i tym razem uraczę was nominowanymi ścieżkami dźwiękowymi. Każda jest inna, każda ma swój klimat i chociaż wybór nie należał do najłatwiejszych to dla mnie najbardziej klimatycznym soundtrackiem jest Teoria Wszystkiego Jóhanna Jóhannsona.






Już 15 stycznia dowiemy się wszystkich nominacji do tegorocznych Oscarów. Czy powielą one powyższy schemat?

czwartek, 8 stycznia 2015

Złote Globy 2015 - najlepsze piosenki


Już w niedzielę po raz 72 zostaną wręczone Złote Globy, jedne z bardziej znanych i istotnych nagród filmowych (a od 1956 roku także telewizyjnych). Kategorie nieco się różnią od oscarowych. Osobną nagrodę dostaje film dramatyczny, komedia (lub musical), animowany, zagraniczny, oraz serial dramatyczny i komediowy (lub musical). Najczęściej pojawiającymi tytułami są Boyhood, Gra tajemnic, Birdman, Grand Budapest Hotel. Nagradzana na większości festiwali Ida Pawła Pawlikowskiego i tym razem ma szansę na nagrodę. 
Oczywiście nie może zabraknąć także ścieżek dźwiękowych oraz piosenek i to na tych ostatnich mam zamiar dzisiaj się skupić. Co ciekawe, nominacje do nagród za piosenkę nie pokrywają się z nominacjami za soundtrack. ‘Opportunity’ z filmu Annie w wykonaniu Quvenzhané Wallis, ‘Yellow Flicker Beat’ Lorde z Igrzysk Śmierci w mojej opinii maja sporą szansę na nagrodę, są tak różne ale w jakiś sposób poruszają. Utwór ‘Glory’ z filmu Selma, którą wykonał John Legend zaskoczył mnie szarością wykonania co by nie powiedzieć wtórnością, podobnie większego wrażenia nie wywarło na mnie ‘Mercy Is’ Patti Smith i The Kronos Quartet z filmu Noe – ładne ale tylko tyle. Moją faworytką jest Lana Del Rey za piosenkę Big Eyes. Jej głos zawsze mnie poruszał, wykonanie wiodącej piosenki z Maleficent, która była wręcz hipnotyzująca postawiło w moich oczach artystkę bardzo wysoko. W nominowanych Wielkich Oczach można odnaleźć bardzo wiele: niepokój, nadzieję, melancholię i pewność siebie, a niewykluczone, że inne osoby odkryją w nim jeszcze coś innego.






Wszystkie nominacje można zobaczyć na stronie filmweb.

piątek, 19 grudnia 2014

Świąteczne piosenki na świąteczny nastrój

Za niecały tydzień święta i z dnia na dzień przedświąteczna gorączka narasta, a najbliższy weekend dla wielu osób będzie kluczowy w sprawie wszelkich zakupów. Już od jakiegoś czasu w radiu puszczane są coraz częściej świąteczne piosenki. Czy są takie które pozwalają się uspokoić albo wczuć w bożonarodzeniowy nastrój na tyle by stres i pośpiech nie były odczuwalne? Mimo jesiennej pogody właśnie takie piosenki pozwalają mi nastroić się i uprzyjemniają czas zakupów i porządków. Rok rocznie początek sezonu oznajmia nam 'Last Christmas' (1984) grupy Wham!, którego częstotliwość prowadzi nie rzadko do znudzenia, ale nie ma Świąt bez 'Last Christmas' ;] Inna piosenka, która pozytywnie mnie nastraja to 'Coming home for Christmas' z 2005 zespołu Bonnaroo, przynajmniej ja czuję w niej wiele ciepła. Bardziej popowe wykonania znanych piosenek przez Christinę Aguilerę albo nastrojowe utwory Celine Dion również nierzadko można usłyszeć. Jest jednak wykonawca, którego piosenki urzekły miliony na całym świecie. Michael Buble i jego album 'Christmas' z 2011 roku cieszy się niesłabnącą popularnością i tylko w tym roku (od stycznia 2014) sprzedanych zostało na świecie ponad 8 milionów kopii. Ta popularność według mnie jest zasłużona. Artysta ma piękny, nastrojowy głos i nie tylko ten album pozwoli nam odczuć ciepło świąt. Chociażby utwór 'Home' z albumu It's Time z 2005 (nawet jeśli ze świętami nie ma nic wspólnego ;]). Jestem pewna, że w dyskografii artysty każdy znajdzie coś co zobrazuje mu świąteczny klimat. Poniżej kilka różnych utworów do posłuchania, muzyczna chwila relaksu :)





I jeszcze mały smaczek z 1953 roku znany też z wykonań Marlin Monroe i Kylie Minogue:



wtorek, 2 grudnia 2014

Fantastyczne Filmowe Zapowiedzi

Dzisiaj kilka zapowiedzi filmów, które pojawiły się na mojej liście 'do zobaczenia'. Nie wszystkie moje plany oscylują wokoło tematyki fantastyczno-baśniowej ale tych okazała się większość stąd notka tematyczna.

Już niedługo, 26 grudnia premierę ma ostatnia część trylogii Hobbita z podtytułem 'Bitwa pięciu armii'. Co jakiś czas pojawiały się nowe informacje i zwiastuny. Ale ja chciałabym zaproponować jednak piosenkę wiodącą filmu w wykonaniu Billy'ego Boyda, odtwórcy roli Pippina z Władcy Pierścieni, który wykonywał już piosenkę w trzeciej części 'Powrót Króla'. Zaprezentowana tutaj ma swój urok, ale nie podoba mi się tak ja Misty Mountain (w obu aranżacjach). Sam film zapowiada się imponująco i już nie mogę się doczekać.


Kopciuszek, o tej baśni wspominałam przy okazji recenzji Maleficent/Czarownicy. Pojawiły się zdjęcia oraz zwiastun, który zapowiada bardzo ładną baśń filmową. Wróżką chrzestną została, obsadzana raczej w rolach mroczniejszych bohaterów, Helena Bonham-Carter. Z kolei złą macochę zagra Cate Blanchett, a w rolę Księcia wcieli się Richard Madden znany większości widzów z roli Robba Starka z serialu Gra o Tron. Premiera 13 marca.


Film zatytułowany 'Pan' opowiadający historię Piotrusia Pana to kolejna baśniowa zapowiedź. Bardzo ciekawi obsada, między innymi zobaczymy Hugh Jackmana, Garretta Hedlunda czy Amandę Seyfried. Nie była to moja ulubiona opowieść ale zwiastun jest wystarczająco ciekawy by mieć ten film na liście do obejrzenia. To świat stworzony z zupełnie innej perspektywy. Równie ciekawa wydaje się ścieżka dźwiękowa. Premiera 15 lipca.

Kiedy u nas w kinach będzie Hobbit, światową premierę będzie miała baśń Tajemnice Lasu / Into the Woods oparta na podstawie książki Jamesa Lapine pod tym samym tytułem. Pojawiają się postacie znane z opowieści jak Kopciuszek, Czerwony Kapturek czy Roszpunka. Równie imponująca jest obsada z Meryl Streep wystąpią Emily Blunt, James Corden. Johnny Depp, Christine Baranski, Anna Kendrick czy Chris Pine. W tym roku Disney stawia na baśnie filmowe, ale ten film to będzie musical. Premiera w Polsce 13 lutego.

W tej notce nie mogło także zabraknąć nowego teasera Gwiezdnych Wojen. Przebudzenie Mocy to wg numeracji 7 część cyklu stworzonego przez George'a Lucasa, a przejętego przez studio Disneya. To nie jest lubiana przeze mnie saga, ale zwiastun narobił w internecie sporo szumu i wywołał falę komentarzy różnego sortu - według mnie jest mimo wszystko słaby. Skąd w takim razie Star Wars u mnie? Bo będzie Harrison Ford i Andy Serkis ;] Premiera u nas 25 grudnia 2015, a ja obejrzę ten film jakieś pół roku później o ile w ogóle ;]

czwartek, 6 listopada 2014

Miasteczko Halloween (1993)

Zawsze między Halloween a Bożym Narodzeniem oglądam jedną z lepszych moim zdaniem, a przy okazji ulubionych animacji Tima Burtona. Nightmare before Christmas to produkcja pierwszej połowy lat 90., i jedna z tych, które są ponadczasowe. Stworzona w typowej dla Burtona stylistyce, nieco groteskowej, z postaciami wyglądającymi jak szmacianki lub figurki z plasteliny. W tym stylu powstała także np. Gnijąca panna młoda czy Frankenweenie. 

O czym jest koszmar przed świętami? To opowieść o miasteczku gdzie mieszkają wszystkie stwory, straszydła i upiory znane z legend i baśni, które w halloweenową noc wychodzą do świata ludzi żeby ich straszyć. Przez kolejny rok przygotowują się do następnych obchodów ich święta. Głównym bohaterem jest Jack Skellington (któremu głosu użyczył Chris Sarandon), który przypadkiem trafia do Miasteczka Bożego Narodzenia i zafascynowany jego ideą próbuje ją przeszczepić również na grunt swojej społeczności. Ale potwory mają to do siebie, że robią rzeczy potworne i straszne, a te pomysły są dla nich niezrozumiałe. Jednak Jack robi wszystko by zdążyć przed Świętami i odbyć je po swojemu. 

Historia jest prosta, trochę zabawna, a trochę gorzka kiedy bohaterowie zderzają się z rzeczywistością tak różną od swoich wyobrażeń. To na co jeszcze należy zwrócić to muzyka skomponowana przez Danny’ego Elfmana, który stworzył już dla Burtona nie jedną fantastyczną ścieżkę dźwiękową. Muzyka z Miasteczka Halloween w mojej opinii jest jedną z lepszych wśród filmów animowanych. Poniżej jedna z zabawniejszych piosenek o porwaniu Świętego Mikołaja, a także oczywiście temat główny wraz z o wiele mroczniejszą i bardzo klimatyczną wersją w wykonaniu Marlina Mansona. Gorąco polecam obejrzeć całą animację!
9/10




poniedziałek, 11 sierpnia 2014

Festiwal Filmu i Sztuki Dwa Brzegi - początek relacji, pierwszy dzień

Dobiegła końca ósma edycja Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi w Kazimierzu Dolnym. Także i w tym roku było niezwykle gorąco i mam na myśli nie tylko upalne dni i wieczory. Mnóstwo spotkań, wiele wartościowych filmów i tylko żal, że czasami nie można się rozdwoić. Kilka następnych notek poświęcone będzie podsumowaniu kolejnych festiwalowych dni wraz z recenzjami. 


Pierwszy dzień (a właściwie jego połowa ze względu na późny przyjazd) to fantastyczne spotkanie z Karoliną Korwin – Piotrowską. Znaną, wygadaną i bezpośrednią dziennikarką, o bogatym doświadczeniu i szerokich horyzontach. Jak to bywa w cafe-empik, spotkanie miało na celu (niezwykle udaną) promocję jej najnowszej książki ‘Ćwiartka raz’. W tej kobyłce liczącej prawie 800 stron autorka opisuje ostatnie 25 lat przemian (w mediach, muzyce, kinie, obyczajowości) jakie zachodziły w kraju nad Wisłą. Jak sama podkreśliła jest to spojrzenie bardzo subiektywne, opisywane prostym wręcz mówionym i potocznym językiem. O samej książce z pewnością napiszę. Na spotkaniu zostałam bardzo zachęcona i po przeczytaniu już kilkunastu stron (obecnie 250 za mną) mogłam stwierdzić, że nie żałuje. 
Dziennikarka opowiadała także jak pokrótce wyglądała jej praca nad książką. Godziny siedzenia w bibliotece i poprzez mikrofilmy przeglądanie i czytanie najróżniejszych gazet – szacunek. W końcu nie można tylko polegać na własnej pamięci. Poza tym, czasami wystarczy bodziec, a z kolei na inne rzeczy patrzy się w innej perspektywy. Na spotkaniu pojawiło się sporo anegdot, dygresji, a niektóre z nich zawarte zostały w książce. Już to (nie mówiąc o lekturze) było fantastyczną i sentymentalną podróżą w przeszłość, chociaż dla niektórych będzie to z pewnością nauka nowego ale i szok.

Dzień zakończył się niezwykle przyjemnie koncertem Młodej Polskiej Filharmonii. To jedyna w Polsce orkiestra młodzieżowa dotowana z prywatnych funduszy. Dyrektorem artystycznym i dyrygentem jest muzyk Adam Klocek. Idea doprawdy fantastyczna równie fantastyczny był efekt.

wtorek, 24 czerwca 2014

Filmoteczka - Sentymentalnie ;]

Wczoraj trafiłam na listę filmów, które mają (już!) 20 lat i poruszyła ona we mnie sentymentalną strunę. Pierwszy na liście był Forrest Gump, z którym tak naprawdę (zarówno z książką jak i filmem) zapoznałam się wcale nie tak dawno. W treści, przekazie jest nadal niezwykle aktualny, a przy tym dobrze się go czyta/ogląda. Na drugiej pozycji znalazł się Król Lew, po dzień dzisiejszy jedna z najlepszych (i najpopularniejszych) animacji jakie miałam okazję oglądać z piękną ścieżką dźwiękową w wykonaniu Eltona Johna i Hansa Zimmera. Od razu przypomniały mi się inne animacje, które po stokroć oglądało się na kasetach VHS. W 1994 premierę miał także Wywiad z wampirem (z Tomem Cruisem, Bradem Pittem i Kirsten Dunst), który mimo pewnych błędów i przemilczeń uważam za jedną z lepszych i spójnych ekranizacji książkowych jakie miałam okazję oglądać. Kolejnymi wymienionymi filmami są Pulp Fiction, Leon Zawodowiec, Wichry namiętności i Skazani na Shawshank, klasyki ale chyba tylko do Leona wracałam kilka razy. Po przeczytaniu listy sentymentalnie cofnęłam się w przeszłość przypominając sobie inne filmy, na których się ‘wychowałam’, albo które oglądałam wiele razy. Któż nie zna przygód Indiany Jonesa (przystojniak! ;]), Franka Dolasa z Jak rozpętałem II wojnę światową, Monty Python i Święty Graal, albo nieśmiertelnego Kevina w każde święta (może i się przejadł, ale sentyment zostaje), a i pokusiłabym się jeszcze o pierwsze dwa filmy Harry’ego Pottera (2001 i 2002 rok). Oczywiście jak już wspomniałam, cała lista animacji głównie Disneyowskich, ale i japońskich (Polonia 1), które o tym, że są japońskie dowiedziałam się po latach.  Chociaż lista filmów rośnie z dnia na dzień, to zawsze znajdę czas na sentymentalną podróż w przeszłość. Na pewno każdy ma takie filmy ;]

wtorek, 17 czerwca 2014

Paganini: Uczeń Diabła (2013)

Po wygrzebaniu informacji, że dystrybucja filmu Paganini: Uczeń diabła została przez Monolith Film w naszym kraju anulowana, postanowiłam obejrzeć go tak szybko jak to możliwe. Fantastyczna muzyka, dobrze dobrani bohaterowie i poruszająca historia skrzypka epoki baroku.

David Garrett, niemiecki muzyk, o którym już pisałam przy okazji premiery (świetnego) albumu Rock Symphonies, wcielił się w tytułową rolę. Jego wybór nie był przypadkowy, bo w roku 1997 ukazała się płyta z interpretacjami utworów Paganiniego [jego uroda i medialność z pewnością były kwestiami drugorzędnymi ;)]. Jako osoba nie będąca aktorem, dobrze poradził sobie z rolą, aczkolwiek nie była ona specjalnie wymagająca, bez setek stron tekstu. Najważniejsze były emocje, zarówno jego, jak i te wzbudzane u widza. Drugą rewelacyjną rolę miał sam ‘diabeł’ Urbani, wygląd, spojrzenie i sposób mówienia były bardzo przekonujące. W tej roli Jared Harris, który miał wiele dobrych ról, jak choćby w Lincolnie jako Ulysses S. Grant albo w drugiej części Sherlocka Holmesa jako profesor Moriarty. Właściwie wszystkie role drugoplanowe były dobrze dobrane i odegrane. Zdeterminowany żeby ściągnąć artystę do Londynu John Watson zagrany przez Christiana McKay, oraz jego córka Charlotte (Andrea Deck), którą Paganini obdarzył uczuciem. W ciekawy sposób została także przedstawiona mentalność i zachowania osób tamtej epoki. Także sama oprawa wizualna, techniczna jest bez zarzutu. 

Devil's Violinist to film biograficzny i muzyczny. Gra Davida Garretta jest niesamowita, porywająca, a nawet upajająca jakby grał ją sam diabeł. Jest to film zdecydowanie warty uwagi i dzięki niemu w przystępny sposób możemy poznać rys życia jednego z największych wirtuozów. Przy okazji premiery filmu ukazała się w październiku także płyta Garrett vs Paganini. W tym miejscu warto także wspomnieć o dwóch pięknych ariach. Jedną z nich, Io Ti Penso Amore śpiewaną przez Andreę Deck w filmie, Garrett wykonał także w duecie z Nicole Scherzinger. Drugą Ma Dove Sei, Garret napisał dla Andrea Bocielliego, co było dla muzyka wielkim zaszczytem. Oba utwory prezentuję poniżej. 

Ocena filmu jest wyjątkowo subiektywna ze względu na uczucie jakim darzę ten diabelski instrument ;] a do samego filmu na pewno nie raz wrócę.
9/10

(mniej subiektywnie to 8/10)




piątek, 6 czerwca 2014

Czarownica / Maleficent 2014 (ciekawostki bez spoilerów)

Po nieco dłuższej przerwie wracam z recenzją zapowiedzianego już filmu, głośnej 'Hollywoodzkiej' produkcji. Niestety z powodów ode mnie niezależnych zmuszona zostałam obejrzeć wersję z dubbingiem, ale jak się okazało nie było źle. Czarownica (Maleficent) to baśń na podstawie animacji z 1959 roku Śpiąca Królewna jednakże to nie Aurora jest tu główną bohaterką, ale właśnie zła wiedźma. W filmie pokazana została historia Diaboliny sprzed urodzin królewny, kiedy ona sama była jeszcze dzieckiem. Poznajemy wydarzenia, które znacząco wpłynęły na późniejsze zachowanie czarownicy. 

Film pokazuje, że w życiu nie ma pojęcia tylko czerni i bieli, ale liczne odcienie szarości. Każdy jest inny a motywy jakimi ludzie się kierują mogą działa albo bardziej budująco albo bardziej destruktywnie zarówno na otoczenie jak i na własną psychikę. Widzimy po raz kolejny jak przerost ambicji potrafi niszczyć, jak skrajne myślenie prowadzi do zatracania się i utraty zdrowego rozsądku. Także smutna prawda, że raz wypowiedziane, nierozważnie słowa, nie zawsze można cofnąć. Ale nie mogło oczywiście zabraknąć wielu pozytywnych uczuć. Pojawia się niemal sztampowy motyw wybaczania, prawdziwej miłości, piękna i dobra, które budują, tworzą i sprawiają, że świat staje się lepszy. Jakkolwiek banalnie to brzmi, to jednak ta ‘oczywista oczywistość’ nie dla wszystkich jest taka… oczywista, albo po prostu zapominana. 

Wracając jednak do samego filmu, właściwie nie było elementów, które mi się nie podobały. Piękna kraina, z bajkową scenografią i pasującymi efektami. Bardzo udana charakteryzacja i chociaż spotkałam się z opinią, że Maleficent została za bardzo wykontrastowana (podobno na życzenie Jolie), uważam, że był to zabieg jak najbardziej na miejscu, pasujący do charakteru ale i upodabniający aktorkę do postaci znanej nam z bajki. Całości towarzyszyła piękna muzyka skomponowana przez Jamesa Newtona Howarda, oraz niezwykle klimatyczny cover piosenki Once Upon a Dream w wykonaniu Lany Del Rey (który podaję poniżej). Najwyższy czas powiedzieć dwa słowa o samych aktorach. Angelina świetnie pasowała do roli Diaboliny, wróżki opiekujące się królewną zachowywały się odpowiednio do swojej wiedzy o dzieciach, podobnie Elle Fannig dobrze poradziła sobie ze swoją bohaterką. W obsadzie możemy zobaczyć, że małą Aurorę zagrała córeczka Jolie. W wywiadzie aktorka tłumaczyła, że nie był to celowy zabieg. Po prostu dziewczynki wybrane do roli, bały się odzianej w czerń matrony ze strasznymi rogami, tylko mała Vivienne się nie bała, w końcu mama ;). Jeszcze jedna rzecz jest bardzo wyraźna – wiek aktorów. W animacji Aurora i książę Filip wyglądali dojrzalej, na 18 a nawet 20 lat, z kolei w filmie widać, że to jeszcze nastolatki, a wiek 16 lat jaki pojawia się w słowach klątwy Diaboliny jest dobrze odwzorowany. Można by rzec ‘w końcu’ bo w wielu produkcjach aktorzy są i wyglądają na starszych niż faktycznie powinni być. Młodziutki książę Filip został potraktowany w filmie... trochę jak zło konieczne, ale w zabawny sposób. Odebrałam to trochę jako parodię poważnej roli księcia z bajki i wielkiej miłości od pierwszego wejrzenia... w wieku 16 lat. Brakowało mi tylko komiksowego błysku śnieżnobiałych ząbków kiedy się uśmiechał, ale może to by było już za dużo ;). 

Filmy Disneya mają to do siebie, że są bezpieczne dla dzieci i Czarownica nie jest wyjątkiem. Ale jest to także dobra rozrywka dla całej rodziny. Ja z sentymentem wróciłam wspomnieniami do wczesnych lat dziecięcych. Co ciekawe, jak się okazuje filmowe (Disney’owo – Hollywoodzkie) adaptacje klasycznych bajek zdają się być tego- i przyszłorocznym trendem. 12 marca przyszłego roku zaplanowana jest premiera Kopciuszka w reżyserii Kennetha Branagha (ciekawostką jest, że początkowo film miał reżyserować Mark Romanek, jednakże jego wersja wykluczała szczęśliwe zakończenie. Nie musze mówić, że strasznie mnie to ciekawi), na październik 2015 roku zapowiedziana jest (kolejna) Księga Dżungli, której rezyserem został Jon Favreau, a w planach jest ekranizacja jednej z najbardziej udanych animacji Disneya Pięknej i Bestii w reżyserii Billa Condona. Zapowiada się wiele smaczków miejmy nadzieję na poziomie Maleficent, która jest niemal obowiązkową kinową propozycją, zwłaszcza dla dzieciaków ;]
9/10




niedziela, 27 kwietnia 2014

Kinowe zapowiedzi na maj - dla każdego smaczek

W tym roku majowe kino zapowiada się wyjątkowo smacznie i obfituje w premiery, które powinny trafić w gusta każdego kinomaniaka. 
Już 9 maja premierę będzie miała Transcendencja, dramat science-fiction z Johnnym Deppem w roli głównej. Opis filmu krótki, ale pomysł wydaje się wyjątkowo zachęcający. Nie mam wątpliwości co do aktorstwa jakie będziemy mieli okazję zobaczyć, ponad to powinniśmy usłyszeć piękną muzykę w wykonaniu Mychaela Danna, który otrzymał statuetkę za ścieżkę dźwiękową do Życia Pi i komponował do wielu znanych i dobrych filmów jak choćby Parnassus, New York, I love You czy 8 milimetrów.

Dwie premiery dla fanów filmów akcji i s-f czyli Godzilla (16 maja), której historii nikomu nie trzeba przedstawiać, ale zwiastun potrafił zrobić niesamowite wrażenie. Drugim filmem jest kolejna część serii X-Men, Przeszłość, która nadejdzie (23 maja). W tej części w rolę Mystique wcieli się Jennifer Lawrence, obecnie celebrytka, ulubienica światka filmowego i jestem ciekawa jak odnajdzie się w tego typu filmie. 
Dla zwolenników polskiego kina już 16 maja premierę będą miały Psy, film w reżyserii Władysława Pasikowskiego ze znanymi twarzami, Linda, Kondrat, Pazura, Gajos. Choć nie jestem fanką polskiego kina sensacyjnego to duże nadzieje wiążę z muzyką, za którą odpowiedzialny jest jeden z moich ulubionych kompozytorów – Michał Lorenc. 


Jednak to nie wymienione filmy przykuły moją uwagę w nadchodzącym miesiącu. Teraz dwa słowa o majowych premierach, na które na pewno pójdę do kina. Pierwszym filmem jest Paganini: Devil’s Violinist, na którego czekam odkąd usłyszałam i zobaczyłam pierwsze zdjęcia z planu. Muzyka Paganiniego jest magiczna, ale powodem, dla którego chcę zobaczyć film jest odtwórca głównej roli: David Garrett, rewelacyjny muzyk, o którym pisałam tutaj już kilka razy. W tym wypadku fabuła nie jest dla mnie najważniejsza, ale aktor i muzyka ;) Premiera podobno 30 maja. 



Drugi film uznałam za doskonały prezent na Dzień Matki. Grace księżna Monako, czyli opowieść o gwieździe kina, która wychodzi za mąż za księcia. W roli głównej piękna Nicole Kidman, z którą wiążę duże nadzieje. Filmów o Grace Kelly powstało wiele, a odświeżanie takich historii nie zawsze wychodzi im na dobre. Historia jest z jednej strony bajkowa, z drugiej tragiczna. Środowisko arystokracji, rodów książęcych i królewskich było bardzo hermetyczne. Tego typu mezalianse zawsze były kontrowersyjne i mało kto chciał wspierać osobę z nizin. Mam nadzieję, że będzie warto, a prezent okaże się udany. Premiera 16 maja. 



Trzeci film, który przykuł moja uwagę to Maleficent, historia czarownicy Diaboliny, znanej większości z bajki o śpiącej królewnie, tym razem jednak opowieść toczy się z perspektywy tej złej. Zwiastun zaintrygował mnie, Angelina Jolie w roli głównej wydaje się odpowiednia, James Newton Howard jako kompozytor na pewno wprowadzi piękną oprawę do filmu. Liczę na dobrą, ciekawą i oryginalną baśń, bo jest potencjał. Premiera 30 maja.

poniedziałek, 3 marca 2014

Oscary 2014 i około tematyczne ciakwostki

Z pewnością każdy zapalony kinomaniak, którego interesują Oscary doskonale wie kto i za co otrzymał statuetkę. Wielu pewnie miało swoich faworytów, sympatie i nadzieje. W tym roku wyniki były nieco zaskakujące. Opisywane przeze mnie American Hustle oraz Wilk z Wall Street były filmami, które miały uzyskać przynajmniej jedną nagrodę, a okazały się wielkimi przegranymi.
Najwięcej statuetek, bo aż 7, zgarnęła rewelacyjna Grawitacja w tym jedno z ważniejszych wyróżnień czyli nagrodę dla najlepszego reżysera. Produkcja Alfonso Cuaróna otrzymała jeszcze statuetki w kategoriach muzyka (mój faworyt), efekty specjalne, zdjęcia, dźwięk, montaż oraz montaż dźwięku - czyli kategorie czysto techniczne. Przypomniało mi to sytuację z Avatarem, który otrzymał nagrody w trzech technicznych kategoriach. Reszta nagród była bardzo zróżnicowana.
Najlepszym filmem został Zniewolony, który w tym roku zgarnął mnóstwo nagród, BAFTA, Złoty Glob, nagrodę Critics Choice, Czarną Szpulę, Film Independent oraz Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Toronto (wliczyłam tylko nagrody za najlepszy film). Lupita Nyong'o otrzymała Oscara za rolę drugoplanową, a także nagrody Critics Choice, stowarzyszenia Krytyków Filmowych z LA, Amerykańskiej Gildii Aktorów Filmowych, Film Independent oraz Czarną Szpulę. Trzeciego Oscara ten film uzyskał za najlepszy scenariusz adaptowany (w tej kategorii również nagrodę Critics Choice). Każdy kto oglądał ten film był pod wrażeniem i choć spodziewałam się jakiejś nagrody dla Zniewolonego jeszcze nie zdążyłam go obejrzeć.
Złotą statuetkę dla najlepszego aktora pierwszoplanowego otrzymał Matthew McConaughey, a dla aktora drugoplanowego Jared Leto, obaj za film Witaj w klubie. Najlepszą aktorką została Cate Blanchett za rolę w Blue Jasmine. Niestety ponownie są to filmy, których nie widziałam. O Blue Jasmine słyszałam różnie i niekoniecznie najlepsze recenzje, a film Jeana-Marca Valée wciąż odkładałam. 
Zgodnie z przewidywaniami nagrodę dla najlepszej animacji długometrażowej otrzymała piękna zimowa opowieść Walta Disneya Kraina Lodu. Drugą statuetką otrzymała za najlepszą piosenkę - Let It Go Idiny Menzel.
Wielki Gatsby otrzymał całkiem zasłużenie dwie statuetki w kategoriach najlepsza scenografia i kostiumy. W tym miejscu chciałabym się zatrzymać na chwilę i wspomnieć o filmie, który nie dostał nagrody. Wielki Mistrz, który miał być kinowym arcydziełem, dopracowanym w każdym calu okazał się filmem nie najlepszym. William Chang został doceniony przez Amerykańską Akademię i otrzymał nominację do Oscara w kategorii kostiumów. Artysta wykazał się niezwykłym kunsztem i skrupulatnością by jak najwierniej oddać ducha epoki, a nad kostiumami, niemal całkowicie uszytymi ręcznie, pracował całe dwa lata. Wielu ciekawych rzeczy można dowiedzieć się w jednym z artykułów.
Ostatnią kategorią, która budzi zawsze moje zainteresowanie jest film nie-anglojęzyczny. W tym roku statuetkę otrzymał film Paolo Sorrentino Wielkie Piękno, który obejrzę z przyjemnością i ciekawością. Filmem, z którym miałam styczność było Polowanie, duński dramat w reżyserii Thomasa Vinterberga. Film mocno angażujący widza, poruszający i dający wiele do myślenia.
Zastanawiam się czy w tym roku Oscary przyznane zostały produkcjom odpowiadającym waszym sympatiom i przypuszczeniom.
Pełna lista nominacji do Oscara oraz Złotych Malin

czwartek, 27 lutego 2014

Muzyka i Piosenki filmowe - Oscary 2014

Koniec miesiąca za pasem, a nie poleciłam Wam jeszcze żadnej muzyki. Nie powinno być zaskoczeniem jeśli mój wybór padnie na utwory i ścieżki dźwiękowe nominowane do Oscara. Odkładając na bok wątpliwości co do nominowanych czy nagradzanych na tym, wciąż najbardziej znanym i popularnym festiwalu, nie można nie docenić tak fantastycznych kompozycji jakimi niemal rok rocznie raczą nas Williams, Desplat, Zimmer czy Newman. Muzyka zawsze porusza, mniej lub bardziej w zależności od preferencji, ale zawsze wywołuje emocje, a często nawet refleksje. 

W kategorii najlepszej piosenki mamy cztery nominacje. Dwie z nich już opisywałam przy okazji ZłotychGlobów, a jest to utwór Let It Go Idiny Menzel z animacji Kraina lodu, oraz laureat wymienionej przed chwila nagrody Ordinary Love zespołu U2 do filmu Mandela: Long Walk to Freedom. Trzecia piosenka pochodzi z innej animacji, która zdobyła niezwykłą popularność i sympatię – Minionki Rozrabiają i tutaj piosenka Pharrella Williamsa Happy. Bardzo pozytywny i pogodny utwór, który stoi naprzeciw nieco melancholijnego i delikatnego The Moon Song w wykonaniu Scarlett Johansson i Joaquin Phoenix z filmu Ona. Różnorodność utworów jest duża ale wyjątkowo wybrałam mojego faworyta a jest nim zespół U2. Szczerze jestem zawiedziona, że zarówno w tej kategorii jak i pośród ścieżek dźwiękowych nie znalazła się, tak jak w ubiegłym roku, druga część Hobbita. 

W przypadku soundtracków nominację uzyskał John Williams za Złodziejkę książek, o której już pisałam. Kolejnym wyróżnionym został Alexandre Desplat za TajemnicęFilomeny, z jednej strony delikatną a z drugiej dość pogodną muzykę. Will Butler i Owen Pallett skomponowali bardzo subtelną i miękką w brzmieniu ścieżkę do filmu Ona. Jestem przekonana, że spodoba się każdemu, kto lubi nieco melancholijne i łagodne dźwięki. Czwartą Nominację uzyskał Thomas Newman za piękny soundtrack do filmu Ratując pana Banksa. Ostatnim ale wcale nie gorszym jest Steven Prince, który skomponował fantastyczną muzykę do Grawitacji, utrzymaną w dobrym tempie, czasami niepokojącą a nawet pobudzającą. 
Nie ukrywam, że w tej kategorii to właśnie Steven Prince zaraz obok Thomasa Newmana jest moim faworytem. Już w tą niedzielę poznamy preferencje Akademii i jestem niezmiernie ciekawa werdyktu gdyż z tego co zasłyszałam Ona cieszy się znaczną sympatią.