Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 2 stycznia 2018

Czytelnicze podsumowanie 2017 roku

Książka książce nierówna. Można się chwalić setką przeczytanych książek, ale zawsze pojawia się pytanie czy te dwadzieścia, czterdzieści czy sto książek miało po 100 stron czy może po 400 albo 600? Cienka książka, dramatyczny reportaż do 150 stron może mieć większą wartość niż 500 stronicowy rozwleczony gniot. Czym zatem warto się pochwalić, jakością czy ilością? Mimo podjęcia wyzwania książkowego, tak ostatnio popularnego do wyboru książek warto podchodzić ostrożnie i rozważnie, a na pewno nie wciskać czegoś na siłę. Zakładając, że czytamy około 15 książek rocznie, niech połowa będzie właśnie wyzwaniem, a na pozostałe zostawmy sobie premiery książkowe, albo zaległe, albo też tytuły, które udało nam się wydrapać z antykwariatu. 

Moje tegoroczne wybory książkowe były niczym kolejka górska, lepsze i gorsze. Początek roku był wyjątkowo udany. Trylogia Metro (2033, 2034, 2035) Dymitra Glukhovsky'ego zrobiła na mnie niesamowite wrażenie, zwłaszcza pierwsza część była czymś innym i nietypowym. Metro 2033 jest jedną z najlepszych książek jakie kiedykolwiek czytałam. Dobrze dobrana muzyka, lekko psychodeliczna, niepokojąca muzyka Dead Can Dance płynąca w tle i nie mogłam się oderwać od powieści. 
Z innej kategorii chociaż również fantastyki w końcu dobrałam się do Amerykańskich Bogów Neila Gaimana, a skłoniło mnie do tego piękne wydanie. Książka wygląda elegancko i niezwykle w twardej czarnej oprawie ze złotawymi literami. Obecnie posiadam wszystkie siedem książek Gaimana z tego wydania. 
Następnym krokiem był bestseller, zachwalany przez wielu, sprzedany w tysiącach egzemplarzy Dziewczyna z pociągu. Słabo napisany dramat z irytującą i irytująco oraz nienormalnie nachalną główną bohaterką. Powiedziałabym, że jest w tym wiele niewykorzystanych możliwości (film był w ogóle tragiczny). Dlaczego został bestsellerem? No cóż, Zmierzch i Gray również...
W wakacje ugryzłam trochę lekkiej fantastyki, więcej Gaimana i biografię Marii Callas. Jesień zaczęłam reportażem o atomowych miastach. Plutopia napisana przez Kate Brown to doskonała praca pokazująca funkcjonowanie miast skupionych na produkcji broni atomowej w dwóch różnych cywilizacjach w czasie zimnej wojny. Tragiczne w skutkach decyzje, funkcjonowanie miast, tajemnice i niepokojąco ogromna lekkomyślność. 
Przypadkiem trafiłam na trylogię Millenium, którą pochłonęłam wyjątkowo szybko. Nie czytuję kryminałów, ale jak dotąd nie zawiodłam się. Przede mną jeszcze do obejrzenia film, podobno obowiązkowo w wersji skandynawskiej. 
Słabym zakończeniem roku okazała się jedna z nowszych książek Glukhovsky'ego Czas Zmierzchu. Ta książka była dziwna, czytało się ją bardzo nierówno, raz bardzo dobrze a raz bardzo źle. Pomysł ciekawy, doceniam, ale ogólnie o bardzo się zawiodłam. 

Jak wypadł rok 2017 w cyferkach? Książki przeczytane: 22 czyli + jedna w stosunku do ubiegłego roku. Ogólna liczba stron to 8 491, niestety około 400 stron mniej. 
Książkowe wyzwanie na 2018 rok? Z pewnością będzie to Gra o Tron, wszystkie tomy pewnie z małymi przerwami, może na jakieś nowości, może na jakąś klasykę.

piątek, 1 stycznia 2016

Co planuję w 2016 roku?

Zastanawiałam się nad filmowym podsumowaniem ubiegłego roku, ale okazało się, że niewiele jest do powiedzenia. Najbardziej filmowym momentem był jak co roku Festiwal Filmu i Sztuki Dwa Brzegi w Kazimierzu Dolnym. Którego żałuję, że nie opisałam latem, kiedy wszystkie wspomnienia były świeże. 

Postanowiłam zamieścić tu wstępne plany czytelnicze na najbliższe 12 miesięcy. Punktów wyzwania jest co prawda mniej, ale tak jak napisałam wczoraj, nie chcę się zmuszać do przeczytania pewnych rzeczy kiedy w zasięgu ręki pojawia się coś nowego. Zatem szczęśliwa trzynastka! Przeczytaj książkę, która...

1. Została wydana w roku moich urodzin (niezrealizowane z ubiegłego roku)
2. Autorem jest kobieta
3. W języku angielskim (niezrealizowane z ubiegłego roku)
4. Ma więcej niż 500 stron
5. Jest reportażem
6. Została wydana w 2016 roku
7. Jest historyczna
8. Autorem jest mężczyzna
9. Powieść epistolarna (niezrealizowane z ubiegłego roku)
10. Polecona przez przyjaciela
11. Jest dramatem (sztuka)
12. Seria przynajmniej trzytomowa
13. Główny bohater ma imię na tę samą literę co ja (niezrealizowane z ubiegłego roku)

W ramach postanowień noworocznych : CZYTAĆ WIĘCEJ! ;D

czwartek, 31 grudnia 2015

Czytelnicze podsumowanie roku 2015

Długo nic nie pojawiało się na blogu, o wiele za długo. Początkowo miała to być krótka, maksymalnie dwumiesięczna przerwa, bo czasami odpoczynek jest potrzebny. Niestety po przerwie okazało się, że coraz ciężej wrócić do pisania. Recenzja którą napisałam tuż przed przerwą nie byłam w stanie wrzucić, bo wciąż coś mi się w niej nie podobało (ale pewnie się pojawi ze stosowną adnotacją).

Koniec roku jest jednak odpowiednim momentem podsumowania tego, co udało się przeczytać i obejrzeć. Dzisiaj podsumowanie książkowe, a jutro prawdopodobnie filmowe. 
Ilość przeczytanych książek: 25 czyli o jedną więcej niż w ubiegłym roku. 
Przebrnęłam przez 8 470 stron czyli około 705 stron miesięcznie. Niestety znowu spadek, bo o 1 158 stron mniej w stosunku do roku ubiegłego.

Na początku tego roku podjęłam się książkowego wyzwania, nie żeby przeczytać 52 książki (czyli jedną tygodniowo) bo nie ilość się liczy ale jakość - a ja lubię także książki bardzo obszerne, ale 25 książek na określony temat. Niestety wszystkich punktów nie udało mi się zrealizować nawet jeśli ilość się zgadza. Zatem książka, która...
1. Ma więcej niż 215 stron - Ian MacLeod 'Pieśń Czasu.Podróże' - W tej kategorii mogło znaleźć się większość książek, ta ma 480 stron.
2. Autorem jest kobieta - Kim Suki 'Pozdrowienia z Korei. Uczyłam dzieci północnokoreańskich elit' - bardzo intrygujący i wartościowy reportaż.
3. Została wydana w 2015 roku - Witold Jabłoński 'Ślepy demon. Sieciech' - wydanych w tym roku książek także przeczytałam kilka. Książki Jabłońskiego są bardzo intrygujące, autor ma dużą wiedzę historyczną, którą przekuwa w fantastyczne książki.
4. W tytule jest nazwa miasta - Charlie LeDuff 'Detroit. Sekcja zwłok Ameryki' - kolejny ciekawy reportaż, obrazujący upadek potężnego miasta oczami osoby, która w nim się wychowała.
5. Film oparty na książce - P.Süskind 'Pachnidło' - zaczęłam czytać dawno, w liceum i z powodów ważniejszych odłożyłam. Z tego też tytułu nigdy nie obejrzałam filmu. Po przeczytaniu film obejrzałam... a właściwie wręcz przeklatkowałam bo był nudny i kiepski.
6. Ma więcej niż sto lat - Bram Stoker 'Drakula' - tak, do tej pory jej nie przeczytałam ;] miała ona znaleźć się w kategorii powieści epistolarnej, bo tak była klasyfikowana na stronach, ale zmieniłam zdanie, bo listów tam było tyle co kot napłakał. Książkę samą w sobie czytało się bardzo dobrze i szybko.
7. Oparta na prawdziwej historii - Laila Shukri 'Byłam służącą w arabskich pałacach' - wstrząsająca opowieść o tym przez co przechodzą kobiety w krajach muzułmańskich o rzeczywistości jaka tam panuje, a o której nie mówi wystarczająco dużo.
8. Ma tylko jedno słowo w tytule - Boris Akunin 'Azazel' - kryminał, w który trzeba było się wkręcić, co nie było łatwe bo nie jestem zwolenniczką tego gatunku.
9. Autor ma takie same inicjały jak ja - Slaughter Karin 'Zimny strach' - jedyna książka w mojej biblioteczne pasująca do tego wyzwania. Znowu kryminał, ale ten czytało się niezwykle szybko, wciągnął mnie właściwie od razu.
10. Została wydana w roku moich urodzin - Niezaliczone - w planach są 'Szatańskie Wersety'.
11. Ma co najmniej dwóch autorów - C. Clare, S.R. Brennan, M. Johnson 'Kroniki Bane'a ' - Zbiór opowiadań o wydarzeniach z życia ulubionego Czarownika z serii książek Cassandry Clare, każde pod opieką autorki.
12. W tytule jest imię - Kay Hooper 'Śladami Caroline' - początkowo sądziłam, że to książka obyczajowa, a okazało się, że to kolejny kryminał. Co prawda był o lżejszym zabarwieniu ale jednak. Mimo wszystko dobrze napisany, lekkim stylem.
13. Autorem jest mężczyzna - Ben Aaronovitch 'Księżyc nad Soho' - część druga przygód londyńskiego detektywa do spraw nadprzyrodzonych, nie mniej ciekawa i przyjemna jak poprzednia. Czekam niecierpliwie na kolejne części ;]
14. Miałam przeczytać w szkole ale się nie udało - Bruno Schulz 'Sanatorium pod klepsydrą' - miałam tu wpisać 'Zbrodnię i Karę', którą przeczytałam do połowy, ale po próbie przebrnięcia przez 'Biesy' zrezygnowałam z Dostojewskiego (także z 'Biednych Ludzi'), przynajmniej na jakiś czas.
15. W tytule jest kolor - Scott Carney 'Czerwony rynek' - ponownie reportaż, ten traktuje o handlu organami, ludźmi i ludzką tkanką. Niektóre rozdziały są bardzo poruszające a nawet wstrząsające.
16. Przeczytana w jeden Weekend - Jakub Ćwiek 'Kłamca. Papież Sztuk' lekkie łatwe i przyjemne, ponowne spotkanie z Lokim w ulubionym wydaniu.
17. Autor pod pseudonimem - Cassandra Clare 'Mechaniczny Anioł' - a tak w gruncie rzeczy to cała trylogia Diabelskich Maszyn czyli również 'Mechaniczny Książę' i 'Mechaniczna Księżniczka'.
18. Poradnik - Paul Wade 'Skazany na trening. Zaprawa więzienna' - tak, zaczęłam ćwiczyć! Póki co próbuję w tym wytrwać. Sama książka ciekawa i warta uwagi ze względu na sporą ilość informacji o tym jak trenowano kiedyś i trenować dzisiaj.
19. Historyczna lub polityczna - M.J. Bollinger 'Flota Gułagu. Stalinowskie statki śmierci: transporty na Kołymę' - kolejna wstrząsająca książka. Autor włożył w wiele pracy by pozbierać fakty, przeanalizować i zdementować niektóre mity.
20. W języku angielskim - Niezaliczone - w planach jest Upiór w Operze.
21. Epistolarna - Niezaliczone - jak wspomniałam miał być 'Drakula' ale znalazłam coś innego, o ile po przekartkowaniu nie zmienię zdania.
22. Akcja rozgrywa się podczas wojny - Anne Frank 'Dziennik' - szumna, głośna... nie była zła, jestem w stanie zrozumieć, że niektórzy byli w szoku po przeczytaniu tej lektury... na mnie nie zrobiła większego wrażenia, czytałam bardziej wstrząsające dzienniki i wspomnienia.
23. Główny bohater ma imię na tą samą literę co ja - Niezaliczone - i póki co, nie mam pomysłu na książkę, może coś mi w ręce wpadnie.
24. Akcja NIE dzieje się w Europie - Hong Ying 'Córka rzeki' - o tej książce nawet napisałam dwa słowa.
25. Zaczęłam czytać kiedyś ale nie skończyłam - Tomasz Jachimek 'Handlarze czasem' - takich książek nie mam za wiele, nie znoszę nie kończyć książek. Nie wiem dlaczego nie doczytałam tej, ale okazała się świetną lekturą, trochę satyrą, trochę dramatem, śmiałam się nie raz!

Niezrealizowane wyzwania przejdą na kolejny rok i częściowo już planuję kolejną książkową listę wyzwań. Nie wiem ile będzie miała pozycji, bo wiem jakie książki na pewno w nowym roku chcę przeczytać... a czytanie na siłę nie zawsze łączy się z przyjemnością. Planuję przeczytanie kilku powieści wielotomowych... ale to w przyszłym roku ;]

poniedziałek, 30 marca 2015

Ze slumsów do miasta - chińska opowieść


Tytuł : Córka Rzeki
Autor : Hong Ying
Wydawca : Grupa Wydawnicza Bertelsmann Media
Rok wydania : 2002
Ilość Stron : 254
ISBN : 83-7311-380-0




Dobre kilka lat temu zaczęłam czytać tę książkę, ale jej nie skończyłam. Nie pamiętam powodu przerwania, możliwe, że dla nastolatki okazała się za trudna albo za nudna, a łatwo znaleźć coś lżejszego i przyjemniejszego. Niemniej, cieszę się niezmiernie, że do niej wróciłam. Po prawdzie została ona 'wytypowana' do jednego z książkowych wyzwań, jako książka, której akcja rozgrywa się poza Europą, a jest to Chińska Republika Ludowa czasów po rewolucji kulturalnej, a datą końcową jest rok 1989. 

Autorka większość treści książki poświęca swojemu życiu w roku ukończenia przez nią 18 lat. Próbuje się dowiedzieć, dlaczego budzi taką niechęć rodziny, jakie sekrety przed nią skrywa, a co zdają się wiedzieć inni. Przeżywa także swoje pierwsze zakochanie, zawód i rozstanie. Wielokrotnie wspomina przeszłość, oczywiście na tyle, na ile pozwala jej pamięć. To, co jest jednym z najważniejszych elementów powieści to miejsce urodzenia i wychowania Ying. Osiemnaście lat swojego życia spędziła w slumsach Czungcing. Opisywana bieda, brud, współżycie rodzinne i sąsiedzkie nierzadko budzą niesmak. Pod kilkoma względami jest bardzo dosadna w swoich opisach. 

Życie, tradycje i zmiany społeczno-kulturalne powodują, że można nazwać tę książkę niemal historyczną. Długo wahałam się gdzie w biblioteczce umieścić 'Córkę rzeki'. Ze względu na specyfikę i memuarystyczny charakter zaliczę ją jednak do biografii a nie do beletrystyki, mimo braku aparatu naukowego. Dodatkowym plusem są zdjęcia ukazujące dziewczynę, jej rodziców oraz slumsy, w których się wychowywała. Język chiński jest specyficzny, ale nie ma obaw, że pomylą się imiona. Autorka posługuje się numeracją, Druga Siostra, Trzeci Brat, w kolejności urodzenia - ona sama była szóstą, najmłodszą z rodzeństwa. Czy tak faktycznie odzywała się do nich rodzina, czy było to tylko na potrzeby książki, tego nie wiemy, ale nie jest to wykluczone. 'Córka rzeki' to dobra, ciekawa opowieść z kategorii 'tych brudnych' i naturalistycznych. Ciekawe spojrzenie na egzotyczny dla nas kraj. Warto po nią sięgnąć zwłaszcza, że nie należy do długich.
6/10

niedziela, 22 marca 2015

Londyński tajemnice


Tytuł : Księżyc nad Soho
Autor : Ben Aaronovitch
Wydawca : Mag
Rok Wydania : 2014
Ilość stron : 340
ISBN : 978-83-7480-437-0

(Może zawierać spoilery z pierwszej części, Rzeki Londynu)

Po przebrnięciu przez 'Pieśń czasu' Iana MacLeoda potrzebowałam czegoś lżejszego, czegoś innego. Zazwyczaj przeplatam ze sobą gatunki książek żeby nie mieszać ze sobą fantastycznych światów. Nie zawsze można od razu 'wyjść' z rzeczywistości, w której trwało się tydzień, dwa lub dłużej, a następnego dnia chwyta się za kolejną książkę. A jednak wybrałam 'Księżyc nad Soho' drugą z cyklu książek Bena Aaranovitcha opisujących przygody 'detektywa od spraw nadprzyrodzonych'. Domyślałam się czego mogę się spodziewać, poznałam już świat przedstawiony i wiedziała, że będzie to dobra odskocznia od poprzedniej fantastyki. Aaranovitch stworzył ciekawą rzeczywistość, idealną na kilka części albo jakiś mini-serial. Nie sądziłam by na jednym - dwóch tomach miało się skończyć i się nie myliłam. Rzeki i Księżyc ukazały się w 2011 roku, kolejne wychodziły rok rocznie Whispers Under Ground, Broken Homes, Foxglove Summer i tegoroczne The Hanging Tree. Można tylko oczekiwać polskiego przekładu. 


Z czym zmierzył się w kolejnym tomie posterunkowy Grant? Jak można się domyśleć większość akcji rozgrywać się będzie w tytułowym Soho i podobnie jak w poprzedniej także i tutaj sprawy będą się trochę ze sobą przeplatać. Całość powieści utrzymana jest w lekkim, humorystycznym tonie. Bardzo brakowało mi Lesley, która była dobrym duchem i ciekawym akcentem Rzek Londynu. Niestety nie wyszła bez szwanku z ostatniego 'starcia' ze zmorą. Jej znikoma obecność w Księżycu wydawała mi się momentami wciskana na siłę. Niezmiennie doktor Walid jest jednym z moich ulubieńców, drugim okazała się detektyw Stephanopoulos pojawiającą się o wiele częściej wraz ze swoją specyficzną osobą. Po dłuższej przerwie po przeczytaniu tego tomu zaczęłam się zastanawiać czy nie jest on słabszy niż pierwszy. Nie miałam takiego wrażenia w trakcie czytania. Bawiłam się świetnie, to była książka, której potrzebowałam by odpocząć. Szczerze mam nadzieję, że autor utrzymał ciekawe pomysły, pojawią się nowe, nieoczywiste kreacje oraz nieoczekiwane twisty fabularne (te oczekiwane też były w porządku). Potencjał jest więc z pewnością będę czekała by zakupić nowe londyńskie opowieści jak tylko pojawi się taka okazja. 
nadal 8/10

wtorek, 17 lutego 2015

Fantastyczna droga przez mękę

Tytuł : Pieśń czasu. Podróże
Autor : Ian MacLeod
Wydawca : MAG
Seria : Uczta Wyobraźni
Rok wydania : 2011
Ilość stron : 482
ISBN 978-83-7480-218-5

Książka Iana MacLeoda jest drugą tego typu, łączącą powieść i opowiadania, po jaką sięgnęłam. Niestety ani jedno, ani drugie nie przypadło mi do gustu jak w przypadku Bacigalupiego, a w każdym razie okazały się bardzo nierówne. 

Pierwsze, Opowieść młynarza, zrobiło na mnie pozytywne wrażenie. Poruszająca historia rzemieślnika, magicznych pieśniach i znamionach czasu, i o tym, jak duży i nieunikniony mają na nas wpływ. Była to niezwykle wciągająca podróż z pewnym steampunkowym wydźwiękiem i powiedziałabym, że również z duszą – co zdarza się nieczęsto. Kolejne opowiadanie Dbaj o siebie, zaledwie trzy-stronicowe a zdołało mnie skonfundować. Nietypowe, futurystyczne podejście do życia i umierania w skondensowanej formie. To esencja myśli i idei, którą można odbierać różnie, zależnie od osoby. W opowiadanie Bunt Anglików w ogóle nie byłam w stanie się wczuć. Wydawało mi się ciężkie i powolne (również powoli szło mi czytanie). Po jego zakończeniu przez kilka dni nie byłam w stanie wrócić do książki. Żywioły całe szczęście okazały się lepsze i ciekawsze, aczkolwiek bardzo nierówne i do końca nie byłam w stanie zdecydować czy mi się podoba czy nie. Ostatecznie kilka ostatnich stron upewniło mnie, że jest to opowiadanie wartościowe. Zwieńczenie to kolejna bardzo krótka opowieść o pewnej podróży, melancholijna i nieco smutna, bo o przemijaniu – po raz kolejny i nie ostatni. Następne opowiadania trzymają dobry poziom. Wainwrightowie na wakacjach to historia brytyjskiego chłopca opisująca formę spędzania wakacji przez jego rodzinę. Stosunkowo prosta ale momentami odczuwa się chwile grozy jak w niezgorszym thrillerze. Drugim najlepszym opowiadaniem w moim odczuciu był Dywan z hobów. Opowiadanie, które po rozebraniu na części pierwsze mogło by mieć osobną niekrótką recenzję. Poruszone w nim zostało wiele aspektów społeczno-psychologicznych, ekologicznych, politycznych i oczywiście jak w trakcie całej książki pojawia się także motyw nieuniknionych zmian i przemijania. Krótki przerywnik w postaci historii O spotkaniach z innymi wyspami ma w sobie pewien urok ale przypływa i odpływa jak owe wyspy. O wiele ciekawszym opowiadaniem okazała się Druga podróż króla gdzie historia alternatywna idzie ręka w rękę z fantastyką, a momentami sprawia wrażenie satyry i znacząco ironizuje pewne aspekty wiary i chrześcijańskich wydarzeń.
Drugą część książki stanowi powieść Pieśń Czasu, niestety podobnie jak w przypadku opowiadań okazała się bardzo nierówna. Miałam niemałe problemy by skoncentrować się i wgryźć w treść. O czym jest? Starsza kobieta, znana skrzypaczka, będąca już u kresu swego życia odnajduje na plaży wyrzuconego przez morskie fale młodzieńca. Kiedy Adam, tak nazwała go staruszka kiedy okazało się że stracił pamięć, odzyskuje przytomność, a później zdrowie, staje się powiernikiem historii jej życia. To swego rodzaju terapia dla kobiety ale i szansa, że młodzieniec przypomni sobie swoją tożsamość. W trakcie czytania bywały fragmenty nudne, przydługie, a nawet męczące, ale zaraz pojawiało się coś ciekawego, delikatnego z motywem muzycznym, który trzymał mnie przy dalszej lekturze. Ciekawiło mnie czym okaże się tytułowa Pieśń czasu, a odpowiedź czekała niemal na samym końcu i nie czułam się usatysfakcjonowana. Rozumiałam czym była ale to, co otrzymałam było niestety zbyt przewidywalne i oczywiste. Drugim motywem jaki mnie interesował była osoba Adama, kim okaże się ten młody człowiek. To była zdecydowanie jedna z ciekawszych, choć krótkich, ścieżek w tej powieści – wystarczyło by jej na dobre opowiadanie. Gdyby nie te dwa, wyżej wspomniane elementy zapewne nie skończyłabym tej książki – czego nie cierpię robić. Zatem zamiast przeczytać ją najwyżej w dwa tygodnie (jak planowałam) poświęciłam jej niemal dwa razy tyle czasu. Możliwe, że inni czytelnicy znaleźli w tej powieści o wiele więcej, dla mnie było to głównie zmęczenie, co zdarzyło mi się pierwszy czas podczas czytania książek z serii Uczta Wyobraźni.

W ogólnym rozrachunku opowiadania wyszły ciekawiej (6/10) niż powieść (5/10).
Zastanawiam się jaką opinię zebrała Pieśń czasu w stosunku do innych książek tego autora, czy lepiej czy słabiej, bo póki co, nie jestem zachęcona do poznawania twórczości Iana MacLeoda

czwartek, 1 stycznia 2015

Czytelnicze podsumowanie 2014 roku i plany na 2015

Pierwszy dzień Nowego Roku to czas na czytelnicze podsumowanie poprzedniego i zastanowienie się nad planami na najbliższe 365 dni. Niestety rok 2014 się zaczął bardzo słabo więc niestety wypadnie gorzej niż poprzedni. W styczniu nie przeczytałam żadnej książki a w lutym jedną cienką czyli – bida. W numerkach wygląda to następująco:

Przeczytanych książek: 24
I to spadek aż o 5 książek w stosunku do roku poprzedniego
Skonsumowana ilość stron: 9 628 (średnio ok 802 strony miesięcznie)
Stron wyszło niestety mniej aż o 1 177


Większość książek doczekała się swoich recenzji na tym blogu. Udało mi się przeczytać wszystkie zaplanowane wcześniej lektury poświęcone tematyce Japonii czyli Madame Sadayakko, Gejsza z Gion, Jeślipójdziesz za mną oraz Ulica Tysiąca Kwiatów. Fantastyka ma się u mnie jak zwykle bardzo dobrze. Dwa miesiące poświęciłam na sześciotomowy cykl Cassandry Clare Dary Anioła (także tylko 1 tom), wydawnictwo MAG zapewniło mi Ucztę dla Wyobraźni Tonącą dziewczyną i opowieściami Paolo Bacigalupiego. Odświeżyłam sobie Nigdziebądź Gaimana, poznałam prozę Bena Aaronovitcha i Dzieci Nocy Witolda Jabłońskiego – ostatnią książkę tego autora jakiej brakowało mi do kolekcji. Dwie książki, w których poruszone zostały kwestie historyczno-polityczne, a zrobiły na mnie duże wrażenie to Snajper i Kolacja z terrorystą. Również nazwana przeze mnie ‘książką towarzyską’ Ćwiartka raz Karoliny Korwin Piotrowskiej.
Zawsze mogło być lepiej i więcej ale mimo wszystko zaliczam ten rok do udanych.

Plany, plany, plany...

Na Facebooku pojawiło się wydarzenie związane z ‘Wyzwaniem Czytelniczym’ na 2015 rok. Pozwoliłam
sobie zapożyczyć jedną listę i z 29 pozycji skrócić ją do 25 zostawiając sobie nieco pola manewru. Jeśli uda mi się spełnić to wyzwanie to przeczytam więcej książek niż w ubiegłym roku. Każde z wyzwań to jedna książka – błędem i oszukiwaniem byłoby łączenie dwóch czy trzech wyzwań w jednej książce ;]. Na niektóre już mam pomysł, ale załączę tutaj na razie tylko listę. Jeśli będzie napisana recenzja to z pewnością zaznaczę, z którym wyzwaniem będzie ona związana.


Wszystkiego najlepszego w Nowym Roku!

niedziela, 28 grudnia 2014

Poruszająca opowieść o Japonii Gail Tsukiyamy

Tytuł : Ulica Tysiąca Kwiatów
Autor : Gail Tsukiyama
Wydawca : Świat Książki
Rok wydania : 2009
Ilość stron : 464
ISBN 987-83-247-0981-6

Dzisiaj recenzja ostatniej z zapowiedzianych na początku tego roku książek o Japonii. Autorką jest Gail Tsukiyama, urodzona w San Francisco córka Chinki i Japończyka. Zatem niech nie zmyli was nazwisko pisarki, to rodowita amerykanka ;] Napisała kilka powieści osadzonych w realiach Chin bądź Japonii, a Ulica... jest jedną z nowszych. Ostatnio była współczesna Japonia widziana oczami dziewczyny z Zachodu, wcześniej opowieści o świecie Gejsz. Tym razem opowieść zaczyna się na kilka lat przed wybuchem II wojny światowej, a kończy w drugiej połowie lat 60. 

Głównymi postaciami są dwaj bracia, starszy Hiroshi i młodszy Kenji, wychowywani przez dziadków. To ścieżki ich życia poznajemy na kolejnych kartach powieści. Jednakże autorka sprawnie lawiruje również między krótkimi opisami życia z perspektywy otaczających chłopców osób, rodziny, nauczycieli, przyjaciół. Starszy brat jest silniejszy, chce być sportowcem i mistrzem sumo ale wybuch wojny uniemożliwił mu rozpoczęcie kariery. Młodszy z braci to wrażliwsza dusza, spokojniejszy i cichy, odnajduje w sobie artystę i chce tworzyć teatralne maski - istotny element japońskiej kultury i sztuki. Także i jego marzenie zostaje przerwane wojenną zawieruchą, a jego mistrz podejrzewany o bycie agitatorem musi uciekać. Jak ich losy ułożą się po zakończeniu wojny czy i w jakim stopniu będą mogli podążać za marzeniami? 

Tsukiyama umiejętnie opisuje zarówno szczęśliwe jak i tragiczne wydarzenia, dzięki czemu czytelnik ze strony na stronę zżywa się z bohaterami powieści i wraz z nimi przeżywa radości i smutki. Poruszające a czasami bardzo dosadne opisy czasów wojny, pożogi, wybuchów bomb w Hiroshimie, oraz późniejszej okupacji są z pewnością zaletą książki. Opowiadanie o tych wydarzeniach z perspektywy zwykłej osoby, cywila i przeżyć z tym związanych to kolejna z nich. Zarówno w japońskiej literaturze jak i w kinie ważnym elementem jest rodzina i społeczność. Ulica tysiąca kwiatów to piękna opowieść bazująca na tych motywach, tych drobniejszych zdarzeniach i tych większych - tak jak to w życiu bywa. Czytając tę książkę widziałam pewne podobieństwo do prozy Steinbecka. Powieść obyczajowa, o życiu, o rodzinie, o problemach i sukcesach. Nie trudno się wczuć w jej klimat. Dla niektórych osób początkowo czytanie może nie być najłatwiejsze, ale warto tej książce dać szansę. Zanim zauważyłam zostałam wciągnięta w tę niezwykłą historię nawet jeśli w głębi duszy nie chciałam by toczyła się właśnie w ten sposób.
Ocena będzie raczej wyjątkowo subiektywna 8/10

środa, 10 grudnia 2014

Japonia oczami amerykanki - Malena Watrous

Tytuł : Jeśli pójdziesz za mną
Autor : Malena Watrous
Wydawca : Świat Książki
Rok wydania : 2011
Ilość stron : 398
ISBN : 978-83-247-2161-0

'Jeśli pójdziesz za mną jest jedną z tych powieści, po której stronicach się przepływa z dużą przyjemnością. To pięknie i lekko opisana ciekawa i niecodzienna historia. Początkowo nastawiona byłam sceptycznie, ale szybko się przekonałam i nie mogłam się od niej oderwać.


Głównymi bohaterkami są Marina i Carolyn (chociaż akcja toczy się z perspektywy tej pierwszej), młode amerykanki będące od jakiegoś czasu parą, które połączyły ich osobiste tragedie i straty. Jako nauczycielki języka angielskiego jadą do Japonii, do małej konserwatywnej i pełnej zasad miejscowości. Nie trzeba będzie długo czekać aż zaczną pojawiać się nieporozumienia nie tylko na tle językowym ale przede wszystkim kulturowym. Spotykają się dwa tak różne światy i będzie to ciekawe doświadczenie dla obu stron. W obu bohaterkach następuje przemiana wewnętrzna. Wspólne mieszkanie w tak różnym od znanego im środowisku okazuje się próbą trudną do sprostania.


Okazało się, że powieść, co do której miałam pewne wątpliwości i niesłusznie obawiałam się wyidealizowanego romansu, to piękna historia. Poruszone jest tu wiele problemów współczesnego świata, tradycyjnych wartości, zamkniętego społeczeństwa, ale i kwestii związanych ze sferą uczuć i straty. Nietrudno zauważyć, że książka pisana jest ręką kobiety, ale to w tym wypadku zaleta. Autorka w latach 1998-2000 przebywała w Japonii jako asystentka nauczyciela angielskiego - native speaker. Zatem bardzo prawdopodobne, że wiele doświadczeń Mariny to przeżycia jej samej. Ta książka to spojrzenie na kraj kwitnącej wiśni oczami młodej dziewczyny z Ameryki więc nie można tego traktować jako pełnego obrazu tego kraju. Z drugiej jednak strony Japończycy to skryty naród i nie o wszystkim są w stanie powiedzieć ze względu na bardzo głęboko zakorzenione wartości i normy kulturalno-społeczne. Trzeba mieć to na uwadze sięgając po literaturę azjatów, sprawdzać biografie, które może pozwolą w jakimś stopniu zweryfikować poziom otwartości autora. Dlatego opisywanie Japonii z perspektywy człowieka z zachodu ma trochę zalet. Pewnym urozmaiceniem są wtrącenia japońskich słówek i zwrotów, które dodają klimatu.

Jest to książka niezwykle przyjemna i bardzo szybko wciąga. Godna polecenia myślę przede wszystkim kobietom, ale także każdemu kogo ciekawi małomiasteczkowa, współczesna Japonia.

Ocena 7/10

niedziela, 23 listopada 2014

Rzeki Londynu – Ben Aaronovitch


Tytuł: Rzeki Londynu
Autor: Ben Aaronovitch
Wydawca: Mag
Rok wydania: 2014
Ilość stron: 361
ISBN: 978-83-7480-425-7

Chociaż nie przepadam  za powieściami detektywistycznymi to opis książki na stronie wydawnictwa był na tyle intrygujący, że zdecydowałam się ją zakupić i przeczytać. Byłam ciekawa w jaki sposób poszczególne kwestie autor połączy. Słyszałam dobre opinie i postanowiłam sama się przekonać ile w tym prawdy. Kto jeszcze nie miał styczności z tą pozycją może uwzględni ją w swoich planach czytelniczych (albo prezentach świątecznych). 


Młody, początkujący londyński policjant Peter Grant natrafia na pewne zjawisko nadprzyrodzone. Początkowo podchodzi wobec tego spokojnie, ale nim się obejrzy zostaje wciągnięty w wir wydarzeń i zaczyna uczyć się... na czarodzieja. Jak się okazuje, różnych ‘zjawisk’ jest o wiele więcej niż można by przypuszczać. Petera pod swoją opiekę bierze doświadczony czarodziej, inspektor Nightingale, zajmujący się takimi sprawami ale i ukrywaniem ich przed wzrokiem zwykłych ludzi. 

Wybór tej książki był bardzo dobry i spędziłam na niezłej zabawie sporo godzin. Rzeki Londynu napisane są bardzo lekkim i przystępnym językiem, z poczuciem humoru, dystansem oraz z wplecionymi w treść drobnymi żartami powodującymi uniesienie się kącików ust w delikatnym uśmiechu. To jest duża zaleta. Kreacje autora, zarówno świata jak i postaci są bardzo udane i intrygujące. Bohaterowie dają się lubić, a to jeden z ważniejszych czynników. Na uwagę zasługuje także garść ciekawostek i wiedzy o stolicy Wielkiej Brytanii. Czasami żałowałam, że do książki nie jest dołączona mapa Londynu, byłaby pomocnym urozmaiceniem. Nawet jeśli historia jest stosunkowo prosta to i tak godna uwagi. To bardzo dobra książka rozrywkowa.

Kolejną książkę autorstwa Bena Aaronovitcha ‘Księżyc nad Soho’ mam już na oku i ustawioną w kolejce do przeczytania, a póki co Rzeki... polecam każdemu :)
8/10

czwartek, 30 października 2014

Ćwiartka raz - książka 'towarzyska' Karoliny Korwin Piotrowskiej


Ćwiartka raz – o tej książce wspominałam przy okazji jednej z relacji z festiwalu w Kazimierzu Dolnym, gdzie Karolina Korwin Piotrowska miała spotkanie. Jest to jedna z niewielu książek, które nazwałabym książką towarzyską. Co przez to rozumiem? Ni mniej, ni więcej tylko czytanie na głos połączone z dyskusją – dlatego też zanim książkę skończyłam czytać (skończyłyśmy razem z koleżanką) minęło sporo czasu. 

Autorka w swojej książce opisuje zmiany społeczno–kulturowe jakie zachodziły w naszym kraju po 1989 roku aż po 2014. Jeden rozdział obejmuje jeden rok, a oprócz tego podzielony jest na podrozdziały tematyczne takie jak kino, muzyka, teatr, media, życie towarzyskie, skandale, a czasami osobnym działem wyróżnione są ważniejsze, ciekawsze filmowe produkcje, wydarzenia, osoby–celebryci. Dodatkowym smaczkiem są umieszczone przy marginesach tabelki z informacjami o nagrodach z różnych dziedzin oraz mini-kalendaria., również co kilkanaście stron są zdjęcia najciekawszych lub najbardziej skandalicznych okładek prasowych modnych i popularnych czasopism. Najważniejsze jest, że w tej książce nie są podejmowane tematy polityczne, w każdym razie nic ponad o nich wspomnienie. Prawdopodobnie gdyby autorka miała także temu tematowi poświęcić po kilka stron, to książka musiałaby mieć drugi tom podobnej grubości ;]. 
Wspomniałam już, że książka napisana jest bardzo lekkim językiem, często potocznym, zawierającym nieco żargonu. To się dobrze czyta, jakbyśmy rozmawiali ze znajomym. I to jest właśnie towarzyskość tej książki. Można ją czytać chronologicznie, albo działami... i dyskutować między sobą, albo wspominać wydarzenia, których byliśmy świadkami. Nierzadko bywało, że po przeczytaniu podrozdziału, albo jego połowy przez kolejne 10 – 15 minut dyskutowałyśmy o treści czy o naszych przeżyciach i wspomnieniach. Świetna zabawa, polecam!
9/10

Tytuł: Ćwiartka raz
Autor: Karolina Korwin Piotrowska
Wydawca: Prószyński i S-ka
Rok wydania: Warszawa 2014
ilość stron: 799
ISBN: 978-83-7839-758-8

poniedziałek, 22 września 2014

Czytamy więcej?

Od pewnego czasu obserwuję pewne zjawisko, ośmieliłabym się powiedzieć, że w jakiś sposób je badam. Otóż ku mej radości widzę, że coraz więcej ludzi jednak czyta. Może to moje pobożne życzenia, ale pamiętam jak dwa, trzy lata temu… ba! nawet rok temu, kiedy wsiadałam do środków komunikacji miejskiej niemal wszyscy gapili się w okna, sporadycznie rozmawiali między sobą. Na mnie, czytającą książkę patrzyli jak na obcego. Jednak przez ostatnie pół roku, codziennie rano jadąc do pracy i wracając z niej popołudniu, odnotowałam większą ilość czytaczy. Nie jestem już jedyna. Ktoś ma czytnik, dwie inne osoby książkę papierową.

Ostatnio widziałam także pewne wyniki badań, statystyk, że osoby posiadające czytnik, czytają więcej. Ile w tym prawdy? Całkiem sporo, bo jak się zastanowiłam, zaliczam się do tej grupy. To elektroniczne cacko jest po prostu wygodniejsze. Lubię czytać książki objętościowo zacne, a że czytam w dużej mierze w tramwajach czy autobusach to kobyłka licząca powyżej 500 stron, w dodatku w twardej oprawie jest bardzo nieporęczna. Bez wolnego krzesełka ciężko, a mając tablecik można spokojnie stać. Oprócz tego książki ważą, a o takiej objętości zajmują także sporo miejsca w torebce. Mając czytnik, ilość stron czy waga już nie jest mi straszna… a gdybym skończyła czytać szybciej niż planowałam, zawsze znajdę w plikach jakąś ‘zapasową’ książkę – miałam taką sytuację. Czy to na dworze, czy w domu, na łóżku, na fotelu, na podłodze, wygodniej w każdej książkowej pozie i nie ma także obawy, że kartki latają (bo wiatr), i można się podeprzeć a ‘książka’ się nie zamknie. Ale najważniejsze jest to, że czy to na tablecie, czy w wersji papierowej, ludzie czytają. To podnosi na duchu ;].

Oczywiście w gwoli sprostowania, nadal wolę książki papierowe. Szelest kartek, zapach druku (tak, wącham książki) są doznaniami nie do zastąpienia. Nadal również, kupuję ich znaczne ilości i nie zamierzam przestać ;]

sobota, 20 września 2014

Kac Książkowy


Kac książkowy. Według definicji jest to niemożność rozpoczęcia czytania książki gdyż nie opuściło się świata, bohaterów poprzedniej, a wydarzenia, które ostatnio czytaliśmy nadal wywołują w nas emocje i refleksje. Chyba każda osoba, która czyta doświadczyła takiego uczucia, w mniejszym lub większym stopniu. Z jednej strony jest to niesamowita blokada, co zgarnąć z półki bo przecież jadąc autobusem nie będę patrzeć za szybę – taka strata czasu! Ale z drugiej strony to ogromny komplement dla książki, to także szczęście dla czytelnika, że znalazł lekturę tak pasjonującą. Ale to nie musi być tylko efekt przeczytanej treści, ale ilości czasu spędzonym w danym świecie. Ostatnio chłonęłam świat wykreowany przez Cassandrę Clare w Darach Anioła. Opisywałam już całą serię i chociaż nie było to dzieło wybitne to przez pewien czas nie wiedziałam co nowego zacząć czytać: ponad trzy tysiące stron, prawie dwa miesiące siedzenia w jednym świecie, to dużo. Mam już za sobą kilka takich książkowych kaców. Jak sobie z tym poradzić? Całkiem dobrą metodą jest rozpoczęcie lektury z zupełnie innego gatunku niż poprzednia. Jeśli była fantastyka, to zabieram się za historyczną, biografię, albo zwykłą obyczajówkę. W ten sposób mam niemal pewność, że oba światy nie będą sobie wzajemnie przeszkadzać w mojej głowie. Jeśli jakiś kryminał wywarł na tobie duże wrażenie, to weź jakąś powieść humorystyczną, lekką beletrystykę. Czasami celowo kupuję takie ‘książkowe przerywniki’, dla odpoczynku i dobrej zabawy. Ale jeśli akurat pod ręką nie mam takiego przerywnika, który chciałabym przeczytać? Pewnym ratunkiem są książki, które już znamy. Do niektórych książek chcielibyśmy wrócić, ale nigdy nie ma na to czasu. Taki kac to dobry argument. Trzecią metodą jest zgranie sobie na mp3 jakiegoś audiobooka – lektura podana w nieco innej formie. A może ktoś ma jeszcze inną metodę na leczenie kaca książkowego ;]? 

czwartek, 11 września 2014

Cassandra Clare - seria Dary Anioła (bez spoilerów)

Kiedy wpadnie się w czytanie serii książek mającej wiele setek stron można zapomnieć o całym świecie i mało co się liczy (chyba, że jest to jedzenie ;]). Tak było w przypadku serii Dary Anioła Cassandry Clare, którą zaczęłam czytać w połowie lipca, a zakończyłam wczoraj (i zapewne byłoby szybciej gdyby nie małe przymusowe przerwy). Ponad 3200 stron, niecałe dwa miesiące podróżowania i wczuwania się w klimat świata przedstawionego, a o poranku książkowy kac – prawie pół godziny zastanawiania się jaką kolejną książkę zgarnąć z półki. Wydaje mi się, że już to jest całkiem dobrą recenzją.

Wróćmy jednak do samej serii. Wcześniej opisywałam pierwszy tom czyli Miasto Kości, a teraz podsumuję pozostałe pięć tomów. Cały cykl można podzielić na połowę. Miasto Kości, Miasto Popiołów i Miasto Szkła mogłabym nazwać trylogią Valentine’a, gdyż wysiłki głównych bohaterów skupione są na tym by pokonać tego złego, o którym wspominałam w pierwszej recenzji. Historia jest wciągająca, autorka bardzo powoli odkrywa tajemnice życia poszczególnych postaci, z czasem zaczynamy się (w mniejszym lub większym stopniu) zżywać z bohaterami. Akcja prowadzona jest w bardzo dobrym tempie dzięki czemu nie ma czasu na nudę, cały czas coś się dzieje i to jest jedna z większych zalet tej książki. Czytając ją po prostu wpada się w ciąg akcji, z której ciężko się wydostać, ale kto by tam chciał ;]. Zakończenie tej mini-trylogii wydaje się satysfakcjonujące. Może bez fajerwerków, może nie znamy wszystkich odpowiedzi, ale to dobre zakończenie. Zanim zabrałam się za kolejne tomy czytałam opinie, że kolejne są o wiele słabsze, że nie warto. Ale już wpadłam w ten świat i potrzebowałam kolejnej działki.

Żeby nie spoilerować, nie powiem kim jest kolejny zły charakter, z którym nasi bohaterowie muszą walczyć. Z jednej strony jest podobny do Valentine’a, z drugiej posługuje się zupełnie innymi środkami niż jego poprzednik. Zatem w kolejnej trylogii i składających się na nią tomów: Miasto upadłych aniołów, Miasto zagubionych dusz, Miasto niebiańskiego ognia, mamy jeszcze więcej tajemnicy i magii. Niestety słowa, że ta część serii jest słabsza są prawdziwe. Niektóre sytuacje wydają się naciągane, a dramaty rozgrywające się między bohaterami trochę przerysowane. Ale mimo wszystko uważam, że warto. Jeśli ktoś dobrze lub doskonale bawił się czytając pierwsze trzy tomy, to spokojnie może sięgnąć po kontynuację serii. Co prawda ostatni rozdział i epilog nie były już aż tak porywające i wciągające, to dały wnikliwemu i ciekawemu czytelnikowi sporo odpowiedzi. Samo zakończenie jest w sumie tylko z pozoru szczęśliwe. Podziały między poszczególnymi grupami nie znikają, ludzie nie są mądrzejsi i zdają się niczego nie uczyć – jak to w ludzkiej naturze bywa, czego sama historia jest przykładem. Nie trudno nie zauważyć pewnej furtki wyjścia jaką tworzy sobie autorka, i jest to okienko raczej do osobnej sagi (jak trylogia Diabelskich Maszyn) osadzonej w realiach świata wykreowanego, niż do kontynuacji Darów Anioła. A przynajmniej ja mam taką nadzieję. Dobrze rozumiem, że można bardzo związać się z bohaterami wykreowanymi, chcieć powiedzieć więcej, opowiadać dalej nowe historie – i nie mam Cassie tego za złe.

Podsumowując, cała Saga Darów Anioła trzyma dobry poziom. Jest dobrą literaturą młodzieżową, idealną by się odprężyć i odpłynąć w świat ‘po drugiej stronie’. Polecam każdemu, chociaż z czytanych opinii, bardziej może spodobać się ona dziewczynom ;]

Póki co odpoczywam od fantastyki, ale nie omieszkam przeczytać wspomnianej już trylogii Diabelskie Maszyny, która jest de facto prequelem do Darów. Ciekawią mnie też kroniki Bane’a, a jest to bohater bardzo ciekawy. 

Bibliografia: nie będę umieszczała każdego kolejnego tomu w biblioteczce ale w postaci zbiorczej. Książki powstawały na przestrzeni lat 2007-2014, a wydawane w Polsce nakładem wydawnictwa MAG w latach 2009-2014. Obecnie na rynku są dwa wydania oraz pierwszy tom wydania ‘filmowego’.

ocena całości mimo wszystko wysoka: 8/10

czwartek, 14 sierpnia 2014

Dwa Brzegi - drugiego dnia sporo się działo (cz.1)

Dzień drugi festiwalu – niedziela – obfitował w bardzo wiele i jak zwykle problemem był brak możliwości uczestniczenia we wszystkim. Jednak z dokonanych wyborów jestem bardzo zadowolona. Głównymi punktami programu były filmy krótkometrażowe i filmowy pokaz specjalny. 

Przed blokiem konkursowym postanowiłam się udać na spotkanie w empiku, tym razem nie znałam gościa, ale tytuł ‘Być kobietą i wreszcie zwariować’ był wyjątkowo intrygujący. Przeczucie mnie nie myliło i spotkanie okazało się rewelacyjne, zabawne i błyskotliwe, i z pewnością nie jedna osoba wyniosła z niego bardzo wiele (nie tylko książkę z autografem). Katarzyna Miller to przede wszystkim psychoterapeutka bardzo przyjemna w obyciu, podchodząca do życia (i siebie) z dystansem oraz swobodą i poczuciem humoru. Można powiedzieć, że jest to zdrowe podejście do życia i tego uczy osoby biorące udział w terapiach. Siedziałam tak długo jak mogłam, ale i tak musiałam niestety wyjść ze spotkania wcześniej bo już zaraz zaczynały się szorty. 

Muszę przyznać, że był to jeden z najlepszych bloków filmów krótkometrażowych jakie miałam okazję do tej pory widzieć, a nie było tego mało. Szorty, których w początkowych edycjach Dwóch Brzegów nie doceniłam, to około dwugodzinne składanki produkcji trwających od kilku do kilkudziesięciu (do ok. 40) minut, zarówno filmów z aktorami, fabularyzowanych, jak i animacji. Zestaw filmów z 3 sierpnia był niezwykle udany i jak się okazało z końcem festiwalu – nagrodzony. Rozpoczął się produkcją ‘Canis’ (17’) z niezwykle mocnym uderzeniem. Zrobiony metodą animacji poklatkowej, lalkowej utrzymany w kolorystyce mrocznej sepii. Mimo szmacianek na ekranie był bardzo dosadny, naturalistyczny i na sali czuło się wibrujące emocje odbiorców. Właśnie one nie pozwalają łatwo określić tego filmu i z rozmów przeprowadzonych później wynikło, że różne osoby zrozumiały go i odebrały w odmienny sposób. Kolejny film ‘W jednej chwili…’ (15’) również utrzymany w kolorystyce sepii. Fragmenty filmu opatrzone komentarzem i sentencjami niezbyt przypadły mi do gustu i były małym przerywnikiem. Następna była ponownie animacja. 2,5 minutowe ‘Rzeki’ to realizacja oparta o wiersz Czesława Miłosza. To bardzo plastyczna, poklatkowa produkcja z postaciami z plasteliny, a jej realizacja trwała 1,5 miesiąca. Kolejna była 20 minutowa ‘Arena’ i trochę tak jak w tytule był to pokaz siły i tej fizycznej i tej wewnętrznej. Walka o pozycję w grupie ale i pewne refleksje przed kim tak naprawdę powinniśmy pokazywać swoją siłę? Po filmie, ponownie animacja i ponownie na podstawie wiersza, tym razem ‘Pająk i muchy’ (4’) Jana Brzechwy. Jednak w tej mini-produkcji nie było tekstu literackiego. Zabawna, błyskotliwa, nawiązująca także do ślepej pogoni za konsumpcją we współczesnym świecie. Nazwana także ‘filmem sfrustrowanej warszawianki’ z czym reżyserka całkowicie się zgodziła. ‘Gorzko, gorzko!’ (15’) to krótki film pokazujący karykaturę polskiej rzeczywistości. Przypadek sprawił, że właściciel domu bankietowego musiał zorganizować jednocześnie wesele i pogrzeb tak, by goście się nie zorientowali. Jak się okazało scenariusz powstał dla operatora Adama Mędrycha by mógł wykazać się swoimi umiejętnościami operując ‘steadicamem’. Pisany był on przez dwie osoby, a wytłumaczenie było bardzo ciekawe. Pierwsza osoba pisze to co podpowiada jej intuicja druga zmusza do odpowiedzenia na pytanie ‘dlaczego?’ – to z pewnością jest rozwijające. 
‘Gorzko, gorzko’ zajęło drugie miejsce w festiwalowym konkursie filmów krótkometrażowych. Następna była animacja poklatkowa ‘Królikarnia’ (7’), której postacie zrobione były z plasteliny. Niesamowita, opatrzona czarnym humorem pralnia umysłów ;] Idealny szort przed jednym z najlepszych, jaki miałam okazję oglądać, czyli ‘Mocna kawa nie jest taka zła’ (45’). Opowieśc o synu, który po latach nieobecności w kraju wraca by przekonać się czy jest taki sam jak jego ojciec. Treśc filmu oparta została na sztuce ‘Mending Fences’, a dodatkowe inspiracje reżyser Aleksander Pietrzak czerpał m.in. formy opowiadania obrazem Lyncha, z prostej Historii, Kusturicy, czeskiego kina, a przede wszystkim z Arizona Dream. Film jest fantastyczny, pełen humoru ale i refleksji, po prostu życia. Rewelacyjna gra aktorska (Marian Dziędziel, Mecwaldowski i Dorota Pomykała) oraz udane zdjęcia, za które odpowiedzialny jest Mateusz Pastewka. Ponieważ jest to etiuda, jednak dość krótka nie wiadomo czy będzie do zobaczenia poza festiwalami. Autor nie wyklucza możliwości umieszczenia jej m.in. w internecie w 2015 roku, zatem miejcie w pamięci ten kawowy tytuł ;]. 
Po bloku szortów przyszedł czas na spotkanie z ich twórcami, a przynajmniej niektórymi z nich. Jedno z bardziej udanych podczas całego festiwalu. Można było poznać kulisy ich powstawania, trudności na jakie natrafiali artyści. Pojawiło się także wiele ciekawostek ogólnotematycznych. Było jednocześnie zabawnie i pouczająco.
Po spotkaniu nie miałam wiele czasu i już biegłam na jeden z premierowych pokazów... ale o tym niedługo ;)

poniedziałek, 11 sierpnia 2014

Festiwal Filmu i Sztuki Dwa Brzegi - początek relacji, pierwszy dzień

Dobiegła końca ósma edycja Festiwalu Filmu i Sztuki Dwa Brzegi w Kazimierzu Dolnym. Także i w tym roku było niezwykle gorąco i mam na myśli nie tylko upalne dni i wieczory. Mnóstwo spotkań, wiele wartościowych filmów i tylko żal, że czasami nie można się rozdwoić. Kilka następnych notek poświęcone będzie podsumowaniu kolejnych festiwalowych dni wraz z recenzjami. 


Pierwszy dzień (a właściwie jego połowa ze względu na późny przyjazd) to fantastyczne spotkanie z Karoliną Korwin – Piotrowską. Znaną, wygadaną i bezpośrednią dziennikarką, o bogatym doświadczeniu i szerokich horyzontach. Jak to bywa w cafe-empik, spotkanie miało na celu (niezwykle udaną) promocję jej najnowszej książki ‘Ćwiartka raz’. W tej kobyłce liczącej prawie 800 stron autorka opisuje ostatnie 25 lat przemian (w mediach, muzyce, kinie, obyczajowości) jakie zachodziły w kraju nad Wisłą. Jak sama podkreśliła jest to spojrzenie bardzo subiektywne, opisywane prostym wręcz mówionym i potocznym językiem. O samej książce z pewnością napiszę. Na spotkaniu zostałam bardzo zachęcona i po przeczytaniu już kilkunastu stron (obecnie 250 za mną) mogłam stwierdzić, że nie żałuje. 
Dziennikarka opowiadała także jak pokrótce wyglądała jej praca nad książką. Godziny siedzenia w bibliotece i poprzez mikrofilmy przeglądanie i czytanie najróżniejszych gazet – szacunek. W końcu nie można tylko polegać na własnej pamięci. Poza tym, czasami wystarczy bodziec, a z kolei na inne rzeczy patrzy się w innej perspektywy. Na spotkaniu pojawiło się sporo anegdot, dygresji, a niektóre z nich zawarte zostały w książce. Już to (nie mówiąc o lekturze) było fantastyczną i sentymentalną podróżą w przeszłość, chociaż dla niektórych będzie to z pewnością nauka nowego ale i szok.

Dzień zakończył się niezwykle przyjemnie koncertem Młodej Polskiej Filharmonii. To jedyna w Polsce orkiestra młodzieżowa dotowana z prywatnych funduszy. Dyrektorem artystycznym i dyrygentem jest muzyk Adam Klocek. Idea doprawdy fantastyczna równie fantastyczny był efekt.

poniedziałek, 21 lipca 2014

Miasto Kości. tom 1 serii Dary Anioła Cassandry Clare (bez spoilerów)

Przeczytaniem serii ‘Dary Anioła’ Cassandry Clare zainteresowałam się właściwie po usłyszeniu, że na ekranach kin ma pojawić się adaptacja pierwszej części. Zawsze ciekawi mnie w jaki sposób filmowcy przekładają słowo pisane na srebrny ekran, niestety zazwyczaj niezbyt fortunnie. Ale dzisiaj o książce. Słyszałam o niej sporo dobrego, ale mimo to bardzo młodzieżowa (co by nie powiedzie dziecinna) szata graficzna pierwszego wydania niespecjalnie zachęcała. Mówi się, że nie należy oceniać książki po okładce, po raz kolejny to powiedzenie okazuje się prawdziwe.

Po ‘Miasto Kości’ sięgnęłam z dwóch powodów; potrzebowałam czegoś lekkiego, a nic innego nie miałam, pod ręką. Mogę powiedzieć, że dostałam to, czego oczekiwałam  i byłam mile zaskoczona bardzo szybko się wciągając w lekturę. Mając w pamięci, że bohaterowie to 15 i 16 latkowie przymykałam oko na niektóre nieco infantylne sytuacje i teksty ale o wiele więcej wzbudziło we mnie śmiech gdyż jako żywo przypominają faktyczne rozmowy współczesnej młodzieży. Sam szablon historii jest bardzo prosty. Mamy świat rzeczywisty i ukryty (po trosze równoległy) świat magiczny podzielony na tych ‘dobrych i złych’, a głównym celem jest powstrzymanie Tego-Złego-Który-Przeżył-Choć-Wszyscy-Myśleli-Że-Zginął. Pomimo, że jego imię zaczyna się na tę samą  literę co innego ‘złego’ to imię Valentine można wymawiać ;). Także i tutaj pojawia się już przerabiany nie raz motyw szaleństwa i czystości rasy, ale to nie przeszkadza.

Spójrzmy na główną bohaterkę: Clarissa Fray to przeciętna dziewczyna wychowująca się tylko z matką - artystką, mająca przyjaciół i ogólnie będącą zadowoloną z życia. Zbieg okoliczności (a może przeznaczenie) powoduje, że zobaczyła to czego ‘nie powinna’ i została wepchnięta w wir wydarzeń, związanym ze światem niewidzialnym dla zwykłych ludzi. Okazuje się, że ona sama także nie jest zwykłym człowiekiem (oczywiście, inaczej książki by nie było :P). Clary wpadła na ścieżkę, z której właściwie nie ma odwrotu. Jej matka została porwana, Luke będący przyjacielem rodziny nie chce jej widzieć i chcąc nie chcąc musi polegać na grupie tajemniczych Nocnych Łowców. Nefilim, wokół których krążą różne legendy, według jednej z nich zostali stworzeni przez Archanioła Razjela za pomocą zaklętego Kielicha, który to artefakt jest jednym z elementów poszukiwanych przez bohaterów książki. 

Można powiedzieć, że liderem grupy młodych Nocnych Łowców jest Jace, przystojny blondyn, często cyniczny, ale oddany grupie i najpewniej najzdolniejszy z nich. Jest także piękne i po ‘elficku’ eteryczne rodzeństwo, Alec i Isabelle, którzy z o wiele większym niż Jace dystansem, a nawet niechęcią, odnoszą się do głównej bohaterki. Jest też całkowicie ludzki Simon, najlepszy przyjaciel Clary, , który odegra w tej historii niemałą rolę. Oczywiście nie mogło zabraknąć mentora. Hodge jest opiekunem Instytutu, domu bohaterów, ale i miejsca schronienia dla każdego Nocnego Łowcy jaki znajdzie się w potrzebie.

To, co między innymi mi się podoba, to kreacja głównej bohaterki. Autorka nie próbuje z niej na siłę robić heroiny, która nagle umie wszystko tylko dlatego, że dowiedziała się kim jest. Clary wielu rzeczy musi się nauczyć i ćwiczy. Czasami bywa niezdarna i całkowicie po ludzku paraliżuje ją strach. Nie jest pewna komu wierzyć, waha się i boi, ale też stara się, rozwija i oswaja się z powoli pokazującymi się umiejętnościami. Każdy z bohaterów książki ma własną wyraźną osobowość, pakiet wartości i celów, które czasami ulegają lekkim zmianom. Kreacja świata i innych stworzeń mistycznych w większości opiera się na motywach czerpanych z folkloru ale autorka nadaje im pewien indywidualny charakter co także jest plusem. 

Styl autorki jest bardzo lekki i przyjemny. Nie ma patosu czy stronicowych rozważań natury egzystencjalnej lub filozoficznej. Akcja prowadzona jest w dobrym tempie, przeplatana humorem. Gdybym do czegoś miała porównać ‘Miasto Kości’ byłaby to Trylogia Czarnego Maga Trudi Canavan. Bardzo zacna fantastyka dla trochę starszej młodzieży. Gdyby ktoś nie wiedział co zabrać ze sobą na kocyk albo na plażę, to 1 tom darów anioła jest dobrym pomysłem 

w kategorii książki młodzieżowej 1 tom dostaje 9/10

niebawem recenzja filmu :)

niedziela, 13 lipca 2014

Mineko Iwasaki - kolejna słynna gejsza

tytuł: Gejsza z Gion
wydawca: Albatros Wydawnictwo
tłumaczenie z j. angielskiego: Witold Nowakowski
ilość stron: 320
rok wydania: lipiec 2006
ISBN: 978 83 735938 0 0

Gejsza z Gion to kolejna z zapowiadanych na początku tego roku książek o kraju kwitnącej wiśni, a dokładniej mówiąc o życiu, kulturze i zwyczajach nie tylko samej Japonii ale zwłaszcza tajemniczego świata gejsz, świata ‘wierzb i kwiatów’. O ile Madame Sadayako Lesley Downer była wzorową i dopracowaną biografią o tyle Wyznania Gejszy Arthura Goldena to pełna emocji i uczuć powieść beletrystyczna, a nawet romansidło napisane ładnym językiem. Gejsza z Gion zdaje się plasować pomiędzy tymi dwiema książkami.

Jest to historia Minako Iwasaki, ‘najsłynniejszej’ gejszy z Gion. Co ciekawe, każda z bohaterek mówiła o sobie dokładnie tak samo. Ale patrząc na daty ich życia i kariery, każda z nich miała swoje racje. Sada urodziła się jeszcze przed erą Meiji, była sławna już przed wybuchem pierwszej wojny światowej. Historia Sayuri rozgrywa się głównie w latach międzywojennych z kolei kariera Minako przypada na okres długo po drugiej wojnie światowej. Dlatego czytając każdą z tych książek, właśnie owe okresy historyczne należy mieć na uwadze, głównie ze względu na prawodawstwo, tradycję, otwarcie (czy też zamknięcie) na świat zewnętrzny, zmianę mentalności. Iwasaki w swojej książce opowiada w zadziwiających szczegółach o swoim życiu, o karierze o prawidłach rządzących światem gejsz. Zaskakująca jest pamięć autorki opisującej swoje wspomnienia w wieku 3 czy 5 lat i to całkiem dokładnie. Z pewnością mogła dobrze pamięta emocje, a może i niektóre zachowania, towarzyszące spotkaniom z pewnymi osobami, ubrana w szczegóły na potrzeby książki. Podobno Minako zdecydowała się napisać swoje wspomnienia nie mogą znieść kłamstw wypisywanych przez Goldena. Abstrahując od epoki w jakich obie gejsze żyły, nawet jeśli w świecie wierzb i kwiatów czas zwolnił a nawet stanął w miejscu, nie można zapomnieć o emocjach i celach jakie towarzyszyły obu bohaterkom (i autorom!). Gejsza z Gion to książka wypełniona szczegółami ceremonii, zasad, świąt, stylu życia, hierarchii i oczywiście nazw poszczególnych przedmiotów i ceremoniałów. Uważny czytelnik nie będzie miał jednak problemów z przyswojeniem czy nawet zapamiętaniem tych wiadomości. Nie można jednak nie odnieść wrażenia, że pewne elementy zdają się ‘w dobrym tonie’ przemilczane i zastanawiam się co jeszcze mogło w ten sposób zostać pominięte. Iwasaki, jako wrażliwa artystka całkiem słusznie miała prawo zdenerwować się, że w umysłach obcokrajowców gejsza jawi się jako luksusowa prostytutka. Od wieków ‘ludzie zachodu’ mieli problem ze zrozumieniem kultury i mentalności Japończyków, a subtelności i niuanse tak ważne w świecie dalekiego wschodu, były przez osoby z zagranicy pomijane. Dzisiaj, ten obraz zdaje się jaśniejszy i nie tak stereotypowy. Minako raczy nas ogromną ilością szczegółów więc jest to z pewnością gratka dla każdego, kto interesuje się Japonią. Nie mogę jednak w stu procentach pochwalić tej książki. Prawdopodobnie dużą winę ponosi przekład (język japoński tłumaczony na angielski, a ten dopiero na język polski). Zdania są krótkie, czasami sprawiają wrażenie nieco chaotycznych. Momentami czułam się, jakbym czytała podręcznik z formułkami a nie powieść. Ale nie mogę tym obarczać autorki. 

Podsumowując, sama książka okazała się bardzo zgrabną opowieścią gejszy o jej życiu. Z pewnością jest to lektura dla każdego kto chciałby dowiedzieć się więcej o kulturze Gion, bo o samej Japonii jest sporo mniej, a jest to bardzo dobre źródło.

7/10

środa, 9 lipca 2014

Paolo Bacigalupi - Nakręcana Dziewczyna. Pompa numer sześć (MAG, UW 2011)

tytuł: Nakręcana Dziewczyna. Pompa numer sześć
tytuł oryginału: Small Offerings. pump Six and Other Stories. The Windup Girl
tłumaczenie: Wojciech próchniewicz
data wydania polskiego: styczeń 2011
wydawnictwo: MAG
seria: Uczta Wyobraźni
oprawa: twarda
liczba stron: 720
ISBN 978-83-7480-193-5

Książka Bacigalupiego pewnie całkiem długo czekałaby na swoją kolej gdyby nie sprytne urządzenie jakim jest czytnik. Pomysł by wydać zbiór opowiadań i powieść jako całość był doskonały z ekonomicznego punktu widzenia – czytelnika. Ta ponad 700 stronicowa książka była jednak zbyt nieporęczna dla delikatnej niewiasty (o zabraniu do torebki nie wspomnę) i po przeczytaniu kilku opowiadań, mimo oczarowania zawartością, musiałam ją odłożyć do bliżej nie określonego kiedyś. Z pomocą w końcu przyszedł wspomniany czytnik, dzięki któremu lektura w komunikacji miejskiej była zdecydowanie wygodniejsza. 

Autor swego czasu studiował w Chinach i wiele podróżował po Azji południowo-wschodniej, i wyraźnie inspirował się tamtejszą kulturą zarówno w przypadku opowiadań jak i powieści. Akcje, choć rozgrywają się w dalszej przyszłości nie do końca należą do nurtu s-f czy bardziej ogólnego terminu fantastyki. Jego książkę (jak wiele książek z Uczy Wyobraźni, jak choćby Tonąca Dziewczyna) można zaklasyfikować do Nowego Nurtu, New Weird, którego Jeff VanderMeer opisał słowami:  ‘a type of urban, secondary-world fiction that subverts the romanticized ideas about place found in traditional fantasy, largely by choosing realistic, complex real-world models as the jumping off point for creation of settings that may combine elements of both science fiction and fantasy.’. [Ann, Jeff VanderMeer, The New Weird, Tachyon 2008]. Złośliwi twierdzą, że do tego gatunku należą wszystkie książki, które wymykają się ze znanych nam szufladek kategorii, dyskusji na ten temat jest wiele. Jak tego nie nazwać, liczy się efekt, a ten jest iście fantastyczny.

Jak już wspomniałam, pierwszą część tomiszcza stanowią opowiadania Bacigalupiego pisane na przestrzeni  kilku lat. Każde z nich porusza nieco inny aspekt i wszystkie w niezwykły sposób trafiają do czytelnika. Autor często porusza problematykę ekologii, przeludnienia czy samotności. To nie jest treść, którą czyta się jednym ciągiem. Po każdym z opowiadań robiłam przynajmniej godzinę przerwy, ot, żeby pomyśleć, pokontemplować – każde z nich na to zasługiwało. Nawet jeśli są to tematy już wcześniej poruszane, to podane są w wyjątkowo przyjemnej oprawie. Opowiadania, które najbardziej zapadły mi w pamięć to Fletki, Maleńki ofiary oraz tytułowa Pompa nr 6.

O ile w opowiadania wpadłam od razu to powieść z początku mnie nie przekonywała, ale od pewnego momentu (nawet nie wiem kiedy) całkowicie zostałam przez nią pochłonięta, na tyle, że zdarzyło mi się przegapić przystanek, na którym powinnam wysiąść. Akcja „Nakręcanej Dziewczyny” rozgrywa się w królestwie Tajlandii, w przyszłości, której zagrażają liczne choroby, skażenia a żywność modyfikowana genetycznie staje się jedynym ratunkiem dla ludzi. Narracja prowadzona jest z punktu widzenia kilu osób, co wprowadza trochę dynamizmu, zwłaszcza pod koniec kiedy rozdziały są krótsze a akcja zdecydowanie przyspiesza. Trwa tutaj swego rodzaju wojna między liberalnym (widzącym zysk w kontaktach z zagranicą) Ministerstwem Handlu a konserwatywnym i propagującym zamknięcie na świat zewnętrzny Ministerstwem Środowiska. Jednym z bohaterów jest urzędnik MŚ, Tygrys Bangkoku Jaidee i jego zastępczyni Kanya. Kolejną perspektywę możemy obserwować z punktu widzenia Lake’a Andersona, obcokrajowca i właściciela fabryki sprężyn oraz jego prawej ręki Hock Senga (kolejny punkt widzenia), Chińczyka, tzw. żółtej karty, narodu nie lubianego przez Tajów. Ostatnią osobą, której losy możemy śledzić jest tytułowa dziewczyna, wyprodukowany przez Japończyków, genetycznie zmodyfikowany Nowy Człowiek. Perfekcyjni, odporni na choroby i zaprogramowani tak by służyć dla kraju, w którym brakuje rąk do pracy. W Tajlandii zakazani, znienawidzeni jako odstępstwo od natury. Nasza bohaterka, Emiko, została porzucona przez swojego opiekuna, a jej nowy właściciel trzyma ją jako zabawkę w domu uciech. Splot wydarzeń w mniejszym lub większym stopniu łączy ze sobą wszystkich bohaterów. 

Po raz kolejny magowa seria zabiera nas w podróż po niezwykłym świecie, opisanym z pieczołowitością i wręcz z prawdziwą pasją. Chłoniemy klimat, kulturę i grzejemy się w upalnym słońcu Bangkoku. Nagrody Hugo, Nebula, Locus które Bacigalupi otrzymał w roku 2010 są całkowicie zasłużone. Opinie krytyków podzielają także czytelnicy, co widać zarówno w recenzjach jak i wysokiej sprzedaży. Kolejna książka, którą mogę zdecydowanie polecić każdemu. Uczta Wyobraźni to w końcu uczta dla wyobraźni ;)

ocena 9/10

wtorek, 27 maja 2014

Snajper - Howard E. Wasdin, Stephen Templin

Ten miesiąc upływa nam pod znakiem literatury. Ale tak dla odmiany, kolejny będzie bardziej filmowy, nawiązujący do wspominanych majowych (czerwcowych) premier. Dzisiaj chciałabym Wam polecić ponownie literaturę faktu chociaż nieco innego rodzaju. Tytułowy Snajper to Howard E. Wasdin członek doborowej grupy wojsk amerykańskich SEAL Team Two, a później tajemniczego Team Six. Główny bohater, jeden z najlepszych snajperów na świecie należał do grupy komandosów, którzy pojmali Bin Ladena. 

W ten sposób książka została rozreklamowana i osoby, który liczyły tylko na ten aspekt mogły czuć pewien niedosyt. Akcja opisana jest całkiem dokładnie, została dołączona mapka, ale opis jest stosunkowo krótki, a przynajmniej wobec oczekiwań. Jest jednak dobrym wprowadzeniem do reszty elektryzującej opowieści. Wasdin brał udział w Wojnie w Zatoce Perskiej, która była jego chrztem bojowym a jednocześnie przepustką umożliwiającą dostanie się do elitarnej grupy. Najbardziej porywającym rozdziałem jest ten, poświęcony pobytowi autora w Somalii i starciu w Mogadiszu. Obrazy, które większości z nas znane są z filmu Helikopter w ogniu, są wzbogacone o mnóstwo informacji i rozbudowane portrety psychologiczne. Były komandos opisuje nie tylko walki, ale niemal całą ścieżkę życia, także dzieciństwa, które go ukształtowało i mimo cierpień wzmocniło na tyle, że mógł tak wiele osiągnąć. Dalej opisywane są szkoły, szkolenia i legendarny hell week, kiedy to podczas czytania mimowolnie budzi się podziw wobec żołnierzy a na skórze pojawiają się momentami ciarki. Mówi się, że co cię nie zabiję to cię wzmocni… w tym przypadku zdanie jest bardzo dosłowne, aczkolwiek na treningach można było straci głowę całkiem dosłownie. 

Opisując książkę można ją rozkładać na czynniki pierwsze. Walki, szkolenia, dzieciństwo, polityka… bardzo duży nacisk położony jest na aspekt psychologiczny. Portrety osób ale i sytuacji jakie rysuje Wasdin pokazują bardzo wiele i można wyciągać liczne wnioski. Co i w jaki sposób kształtuje człowieka, jakie mogą by skutki niektórych postępowań, co tak naprawdę jest właściwe? Kolejnym plusem książki jest zawarty w niej humor. Nie jest to lektura ponura. Autor posługuje się prostym, jasnym językiem, a niektóre sytuacje po prostu bawią (choć nie każdemu było do śmiechu). Spotkałam się z opinią, że minusem są pewne przechwałki komandosa. Ja tego w ogóle nie odczułam. Czy opisanie, że podczas ćwiczeń było się najlepszym jest niewłaściwe? Skądże, w końcu to był fakt. Wasdin jest sobą, bez fałszywej skromności, ale także bez pyszałkowatości. Kiedy pisał, że nic nie może mu się stać bo nazywa się Wasdin, nie było w kontekście przechwałki, ale pokazaniem pewnego sposobu myślenia osoby skupionej do granic możliwości. 

Ale jest jeden minus, na który nie tylko ja wskazuję. Książka ma ponad 400 stron… a mimo wszystko sprawia wrażenie za krótkiej! I po prawdzie to jedyny minus tej książki. Gorąco polecam tą książkę każdemu kto interesuje się tematyką wojskową, polityczną ale i psychologiczną. Książka jest lekka, czyta się szybko i przyjemnie. 
ocena: 9/10, a w swojej kategorii nawet 10.