piątek, 19 grudnia 2014

Świąteczne piosenki na świąteczny nastrój

Za niecały tydzień święta i z dnia na dzień przedświąteczna gorączka narasta, a najbliższy weekend dla wielu osób będzie kluczowy w sprawie wszelkich zakupów. Już od jakiegoś czasu w radiu puszczane są coraz częściej świąteczne piosenki. Czy są takie które pozwalają się uspokoić albo wczuć w bożonarodzeniowy nastrój na tyle by stres i pośpiech nie były odczuwalne? Mimo jesiennej pogody właśnie takie piosenki pozwalają mi nastroić się i uprzyjemniają czas zakupów i porządków. Rok rocznie początek sezonu oznajmia nam 'Last Christmas' (1984) grupy Wham!, którego częstotliwość prowadzi nie rzadko do znudzenia, ale nie ma Świąt bez 'Last Christmas' ;] Inna piosenka, która pozytywnie mnie nastraja to 'Coming home for Christmas' z 2005 zespołu Bonnaroo, przynajmniej ja czuję w niej wiele ciepła. Bardziej popowe wykonania znanych piosenek przez Christinę Aguilerę albo nastrojowe utwory Celine Dion również nierzadko można usłyszeć. Jest jednak wykonawca, którego piosenki urzekły miliony na całym świecie. Michael Buble i jego album 'Christmas' z 2011 roku cieszy się niesłabnącą popularnością i tylko w tym roku (od stycznia 2014) sprzedanych zostało na świecie ponad 8 milionów kopii. Ta popularność według mnie jest zasłużona. Artysta ma piękny, nastrojowy głos i nie tylko ten album pozwoli nam odczuć ciepło świąt. Chociażby utwór 'Home' z albumu It's Time z 2005 (nawet jeśli ze świętami nie ma nic wspólnego ;]). Jestem pewna, że w dyskografii artysty każdy znajdzie coś co zobrazuje mu świąteczny klimat. Poniżej kilka różnych utworów do posłuchania, muzyczna chwila relaksu :)





I jeszcze mały smaczek z 1953 roku znany też z wykonań Marlin Monroe i Kylie Minogue:



środa, 10 grudnia 2014

Japonia oczami amerykanki - Malena Watrous

Tytuł : Jeśli pójdziesz za mną
Autor : Malena Watrous
Wydawca : Świat Książki
Rok wydania : 2011
Ilość stron : 398
ISBN : 978-83-247-2161-0

'Jeśli pójdziesz za mną jest jedną z tych powieści, po której stronicach się przepływa z dużą przyjemnością. To pięknie i lekko opisana ciekawa i niecodzienna historia. Początkowo nastawiona byłam sceptycznie, ale szybko się przekonałam i nie mogłam się od niej oderwać.


Głównymi bohaterkami są Marina i Carolyn (chociaż akcja toczy się z perspektywy tej pierwszej), młode amerykanki będące od jakiegoś czasu parą, które połączyły ich osobiste tragedie i straty. Jako nauczycielki języka angielskiego jadą do Japonii, do małej konserwatywnej i pełnej zasad miejscowości. Nie trzeba będzie długo czekać aż zaczną pojawiać się nieporozumienia nie tylko na tle językowym ale przede wszystkim kulturowym. Spotykają się dwa tak różne światy i będzie to ciekawe doświadczenie dla obu stron. W obu bohaterkach następuje przemiana wewnętrzna. Wspólne mieszkanie w tak różnym od znanego im środowisku okazuje się próbą trudną do sprostania.


Okazało się, że powieść, co do której miałam pewne wątpliwości i niesłusznie obawiałam się wyidealizowanego romansu, to piękna historia. Poruszone jest tu wiele problemów współczesnego świata, tradycyjnych wartości, zamkniętego społeczeństwa, ale i kwestii związanych ze sferą uczuć i straty. Nietrudno zauważyć, że książka pisana jest ręką kobiety, ale to w tym wypadku zaleta. Autorka w latach 1998-2000 przebywała w Japonii jako asystentka nauczyciela angielskiego - native speaker. Zatem bardzo prawdopodobne, że wiele doświadczeń Mariny to przeżycia jej samej. Ta książka to spojrzenie na kraj kwitnącej wiśni oczami młodej dziewczyny z Ameryki więc nie można tego traktować jako pełnego obrazu tego kraju. Z drugiej jednak strony Japończycy to skryty naród i nie o wszystkim są w stanie powiedzieć ze względu na bardzo głęboko zakorzenione wartości i normy kulturalno-społeczne. Trzeba mieć to na uwadze sięgając po literaturę azjatów, sprawdzać biografie, które może pozwolą w jakimś stopniu zweryfikować poziom otwartości autora. Dlatego opisywanie Japonii z perspektywy człowieka z zachodu ma trochę zalet. Pewnym urozmaiceniem są wtrącenia japońskich słówek i zwrotów, które dodają klimatu.

Jest to książka niezwykle przyjemna i bardzo szybko wciąga. Godna polecenia myślę przede wszystkim kobietom, ale także każdemu kogo ciekawi małomiasteczkowa, współczesna Japonia.

Ocena 7/10

wtorek, 2 grudnia 2014

Fantastyczne Filmowe Zapowiedzi

Dzisiaj kilka zapowiedzi filmów, które pojawiły się na mojej liście 'do zobaczenia'. Nie wszystkie moje plany oscylują wokoło tematyki fantastyczno-baśniowej ale tych okazała się większość stąd notka tematyczna.

Już niedługo, 26 grudnia premierę ma ostatnia część trylogii Hobbita z podtytułem 'Bitwa pięciu armii'. Co jakiś czas pojawiały się nowe informacje i zwiastuny. Ale ja chciałabym zaproponować jednak piosenkę wiodącą filmu w wykonaniu Billy'ego Boyda, odtwórcy roli Pippina z Władcy Pierścieni, który wykonywał już piosenkę w trzeciej części 'Powrót Króla'. Zaprezentowana tutaj ma swój urok, ale nie podoba mi się tak ja Misty Mountain (w obu aranżacjach). Sam film zapowiada się imponująco i już nie mogę się doczekać.


Kopciuszek, o tej baśni wspominałam przy okazji recenzji Maleficent/Czarownicy. Pojawiły się zdjęcia oraz zwiastun, który zapowiada bardzo ładną baśń filmową. Wróżką chrzestną została, obsadzana raczej w rolach mroczniejszych bohaterów, Helena Bonham-Carter. Z kolei złą macochę zagra Cate Blanchett, a w rolę Księcia wcieli się Richard Madden znany większości widzów z roli Robba Starka z serialu Gra o Tron. Premiera 13 marca.


Film zatytułowany 'Pan' opowiadający historię Piotrusia Pana to kolejna baśniowa zapowiedź. Bardzo ciekawi obsada, między innymi zobaczymy Hugh Jackmana, Garretta Hedlunda czy Amandę Seyfried. Nie była to moja ulubiona opowieść ale zwiastun jest wystarczająco ciekawy by mieć ten film na liście do obejrzenia. To świat stworzony z zupełnie innej perspektywy. Równie ciekawa wydaje się ścieżka dźwiękowa. Premiera 15 lipca.

Kiedy u nas w kinach będzie Hobbit, światową premierę będzie miała baśń Tajemnice Lasu / Into the Woods oparta na podstawie książki Jamesa Lapine pod tym samym tytułem. Pojawiają się postacie znane z opowieści jak Kopciuszek, Czerwony Kapturek czy Roszpunka. Równie imponująca jest obsada z Meryl Streep wystąpią Emily Blunt, James Corden. Johnny Depp, Christine Baranski, Anna Kendrick czy Chris Pine. W tym roku Disney stawia na baśnie filmowe, ale ten film to będzie musical. Premiera w Polsce 13 lutego.

W tej notce nie mogło także zabraknąć nowego teasera Gwiezdnych Wojen. Przebudzenie Mocy to wg numeracji 7 część cyklu stworzonego przez George'a Lucasa, a przejętego przez studio Disneya. To nie jest lubiana przeze mnie saga, ale zwiastun narobił w internecie sporo szumu i wywołał falę komentarzy różnego sortu - według mnie jest mimo wszystko słaby. Skąd w takim razie Star Wars u mnie? Bo będzie Harrison Ford i Andy Serkis ;] Premiera u nas 25 grudnia 2015, a ja obejrzę ten film jakieś pół roku później o ile w ogóle ;]

niedziela, 23 listopada 2014

Rzeki Londynu – Ben Aaronovitch


Tytuł: Rzeki Londynu
Autor: Ben Aaronovitch
Wydawca: Mag
Rok wydania: 2014
Ilość stron: 361
ISBN: 978-83-7480-425-7

Chociaż nie przepadam  za powieściami detektywistycznymi to opis książki na stronie wydawnictwa był na tyle intrygujący, że zdecydowałam się ją zakupić i przeczytać. Byłam ciekawa w jaki sposób poszczególne kwestie autor połączy. Słyszałam dobre opinie i postanowiłam sama się przekonać ile w tym prawdy. Kto jeszcze nie miał styczności z tą pozycją może uwzględni ją w swoich planach czytelniczych (albo prezentach świątecznych). 


Młody, początkujący londyński policjant Peter Grant natrafia na pewne zjawisko nadprzyrodzone. Początkowo podchodzi wobec tego spokojnie, ale nim się obejrzy zostaje wciągnięty w wir wydarzeń i zaczyna uczyć się... na czarodzieja. Jak się okazuje, różnych ‘zjawisk’ jest o wiele więcej niż można by przypuszczać. Petera pod swoją opiekę bierze doświadczony czarodziej, inspektor Nightingale, zajmujący się takimi sprawami ale i ukrywaniem ich przed wzrokiem zwykłych ludzi. 

Wybór tej książki był bardzo dobry i spędziłam na niezłej zabawie sporo godzin. Rzeki Londynu napisane są bardzo lekkim i przystępnym językiem, z poczuciem humoru, dystansem oraz z wplecionymi w treść drobnymi żartami powodującymi uniesienie się kącików ust w delikatnym uśmiechu. To jest duża zaleta. Kreacje autora, zarówno świata jak i postaci są bardzo udane i intrygujące. Bohaterowie dają się lubić, a to jeden z ważniejszych czynników. Na uwagę zasługuje także garść ciekawostek i wiedzy o stolicy Wielkiej Brytanii. Czasami żałowałam, że do książki nie jest dołączona mapa Londynu, byłaby pomocnym urozmaiceniem. Nawet jeśli historia jest stosunkowo prosta to i tak godna uwagi. To bardzo dobra książka rozrywkowa.

Kolejną książkę autorstwa Bena Aaronovitcha ‘Księżyc nad Soho’ mam już na oku i ustawioną w kolejce do przeczytania, a póki co Rzeki... polecam każdemu :)
8/10

czwartek, 6 listopada 2014

Miasteczko Halloween (1993)

Zawsze między Halloween a Bożym Narodzeniem oglądam jedną z lepszych moim zdaniem, a przy okazji ulubionych animacji Tima Burtona. Nightmare before Christmas to produkcja pierwszej połowy lat 90., i jedna z tych, które są ponadczasowe. Stworzona w typowej dla Burtona stylistyce, nieco groteskowej, z postaciami wyglądającymi jak szmacianki lub figurki z plasteliny. W tym stylu powstała także np. Gnijąca panna młoda czy Frankenweenie. 

O czym jest koszmar przed świętami? To opowieść o miasteczku gdzie mieszkają wszystkie stwory, straszydła i upiory znane z legend i baśni, które w halloweenową noc wychodzą do świata ludzi żeby ich straszyć. Przez kolejny rok przygotowują się do następnych obchodów ich święta. Głównym bohaterem jest Jack Skellington (któremu głosu użyczył Chris Sarandon), który przypadkiem trafia do Miasteczka Bożego Narodzenia i zafascynowany jego ideą próbuje ją przeszczepić również na grunt swojej społeczności. Ale potwory mają to do siebie, że robią rzeczy potworne i straszne, a te pomysły są dla nich niezrozumiałe. Jednak Jack robi wszystko by zdążyć przed Świętami i odbyć je po swojemu. 

Historia jest prosta, trochę zabawna, a trochę gorzka kiedy bohaterowie zderzają się z rzeczywistością tak różną od swoich wyobrażeń. To na co jeszcze należy zwrócić to muzyka skomponowana przez Danny’ego Elfmana, który stworzył już dla Burtona nie jedną fantastyczną ścieżkę dźwiękową. Muzyka z Miasteczka Halloween w mojej opinii jest jedną z lepszych wśród filmów animowanych. Poniżej jedna z zabawniejszych piosenek o porwaniu Świętego Mikołaja, a także oczywiście temat główny wraz z o wiele mroczniejszą i bardzo klimatyczną wersją w wykonaniu Marlina Mansona. Gorąco polecam obejrzeć całą animację!
9/10




czwartek, 30 października 2014

Ćwiartka raz - książka 'towarzyska' Karoliny Korwin Piotrowskiej


Ćwiartka raz – o tej książce wspominałam przy okazji jednej z relacji z festiwalu w Kazimierzu Dolnym, gdzie Karolina Korwin Piotrowska miała spotkanie. Jest to jedna z niewielu książek, które nazwałabym książką towarzyską. Co przez to rozumiem? Ni mniej, ni więcej tylko czytanie na głos połączone z dyskusją – dlatego też zanim książkę skończyłam czytać (skończyłyśmy razem z koleżanką) minęło sporo czasu. 

Autorka w swojej książce opisuje zmiany społeczno–kulturowe jakie zachodziły w naszym kraju po 1989 roku aż po 2014. Jeden rozdział obejmuje jeden rok, a oprócz tego podzielony jest na podrozdziały tematyczne takie jak kino, muzyka, teatr, media, życie towarzyskie, skandale, a czasami osobnym działem wyróżnione są ważniejsze, ciekawsze filmowe produkcje, wydarzenia, osoby–celebryci. Dodatkowym smaczkiem są umieszczone przy marginesach tabelki z informacjami o nagrodach z różnych dziedzin oraz mini-kalendaria., również co kilkanaście stron są zdjęcia najciekawszych lub najbardziej skandalicznych okładek prasowych modnych i popularnych czasopism. Najważniejsze jest, że w tej książce nie są podejmowane tematy polityczne, w każdym razie nic ponad o nich wspomnienie. Prawdopodobnie gdyby autorka miała także temu tematowi poświęcić po kilka stron, to książka musiałaby mieć drugi tom podobnej grubości ;]. 
Wspomniałam już, że książka napisana jest bardzo lekkim językiem, często potocznym, zawierającym nieco żargonu. To się dobrze czyta, jakbyśmy rozmawiali ze znajomym. I to jest właśnie towarzyskość tej książki. Można ją czytać chronologicznie, albo działami... i dyskutować między sobą, albo wspominać wydarzenia, których byliśmy świadkami. Nierzadko bywało, że po przeczytaniu podrozdziału, albo jego połowy przez kolejne 10 – 15 minut dyskutowałyśmy o treści czy o naszych przeżyciach i wspomnieniach. Świetna zabawa, polecam!
9/10

Tytuł: Ćwiartka raz
Autor: Karolina Korwin Piotrowska
Wydawca: Prószyński i S-ka
Rok wydania: Warszawa 2014
ilość stron: 799
ISBN: 978-83-7839-758-8

poniedziałek, 20 października 2014

Ugly Betty - czyli serialowy misz-masz o modzie i pisaniu

Jesień, sezon grypowy i leżenie w łóżku kilkanaście dni. Co robić kiedy nic nie chce się robić? Można czytać, albo oglądać coś, najlepiej z ‘lekkiej półki’. Ja postanowiłam wrócić do serialu oglądanego kilka lat wcześniej. Oglądanie Ugly Betty to czas spędzony lekko i przyjemnie. Seriali o brzyduli powstało kilka. Brzydka, zaniedbana (a przynajmniej tak wyglądająca) dziewczyna przychodzi by pracować w branży modowej. Najpierw był południowoamerykański pierwowzór a później powstała na jego podstawie polska BrzydUla. Wraz z rozwojem fabuły z brzydkiego kaczątka, za pomocą kosmetycznej i stylizacyjnej metamorfozy, wyłania się piękna dziewczyna, która zaczyna romansować z szefem – telenowela. 

Zupełnie czymś innym jest amerykański ‘odpowiednik’ czyli Brzydula Betty, która przypomina raczej serialową wersję filmu ‘Diabeł ubiera się u Prady’, a w wielu odcinkach są sceny bazujące właśnie na tym filmowym odpowiedniku. Tytułowa Betty, to nie bardzo atrakcyjna, przysadzista ale pracowita i z ambicjami dziennikarskimi dziewczyna z Queens, która szuka pracy na Manhattanie. Do MODE, czasopisma o modzie, na stanowisko asystentki redaktora naczelnego trafia dzięki właścicielowi firmy. Niestety nie dzięki swoim umiejętnością ale urodzie, a właściwie jej braku – Bradford Mead chce by jego syn Daniel (nowy redaktor naczelny pisma) przestał sypiać z asystentkami i zaczął poważnie traktować swoje stanowisko. Betty pozostaje brzydką Betty niemal do samego końca ostatniego sezonu i w tym tkwi pewien urok, bo nie o samą zmianę wyglądu tu chodzi. A ubrania naszej brzyduli są... nietypowe i w porównaniu z szykiem i elegancją fashion industry Betty jest jak kolorowy ptak, bardzo kolorowy.

To typowy serial komediowy, bez dramatyzowania i patosu. Całkiem ciekawie pokazana jest praca w wydawnictwie (a nawet kilku), czasami karykaturalnie przerysowana. Poruszone jest tu też kilka kwestii związane z wyścigiem szczurów i konkurencją panującą w branży i niemal klasyczne już, że ‘wygląd to nie wszystko’, że ocenianie innych po pozorach i wyglądzie jest nie tylko krzywdzące, ale czasami po prostu nieopłacalne. Polecam każdemu łaknącemu prostej i lekkiej rozrywki. Serial z pewnością przypadnie do gustu fanom filmu ‘Diabeł ubiera się u Prady’ i każdemu chociaż trochę zaznajomionemu w branży modowej. Ponad to jest naprawdę bardzo fajnie zagrany, a kreacje postaci Marka i Amandy (asystenta ‘Diabła’ i recepcjonistki), dystyngowanej Wilhelminy Slater (dyrektor kreatywnej ‘wzorowanej’ na Mirandzie) ale i prostej rodziny Betty (ojca, siostry i siostrzeńca) to kreacje niesamowite, zabawne, które swoim zachowaniem bardzo często imponują, inspirują i oczywiście bawią. 

Serial ma cztery sezony po około 20 odcinków każdy. Jest serialem zamkniętym produkowanym w latach 2006-2010.